0


Υπάρχουν κραυγαλέες και γραπτές αποδείξεις ότι παραϊστορικοί που επιδιώκουν ή επιλέχτηκαν να έχουν κύριο λόγο στις αλλαγές ή «προσθέσεις» στην ύλη της ιστορίας των εκπαιδευτηρίων μας, μεταξύ άλλων υποβάλλουν ότι ο κλήρος ούτε πρωτοπόρησε στις έναντι της φραγκοκρατίας και της τουρκοκρατίας διεκδικήσεις, ούτε ανεμίχθη σε αντιστασιακές κινητοποιήσεις ή ψυχικές αντιδράσεις. Οι υποβολές με βαρύγδουπες υπογραφές είναι ψευδείς. Ανιστόρητοι οι ισχυρισμοί. Ιστορικοί λίβελλοι. Αήθεις ανατρεπτικές προθέσεις, Έωλα εφευρήματα, διότι:

1.         Από τον πρώτο χρόνο της πρώτης αγγλοκρατίας, το 1191, ο κλήρος κήρυξε ηθική αντίσταση, με πρωτοστάτη τον Νεόφυτο τον Έγκλειστο, που παρουσιάζει τον Ριχάρδο «πανάθλιον και αλιτήριον και όμοιον τω αθέω Σαλαχαντί», τους δε Φράγκους που τον διαδέχτηκαν ως αγοραστές, «λαόν οθνείον, αλλογενήν, αλλότριον, άθεσμον, υπεναντίον, διώκτην, άνομον» για τις δε κατοχικές αρχές χρησιμοποιεί βαριούς χαρακτηρισμούς και τις ταυτίζει με «κλύδωνα, σκύλευση, τυραννίδα, δουλείαν δεινήν.

2.         Ορθοδόξους ιερωμένους ηγέτες είχαν οι εξεγερθέντες, που πνίγηκαν στο αίμα τους, από τον Άγγλο Τόρναμ το 1191 και τους Ναΐτες του Rober de Sable, που αιματοκύλησαν την εκκλησία της Παναγίας, στις 5 Απριλίου 1192.

3.         Ιεράρχες ήταν επί κεφαλής των αντιστάσεων στους Λατίνους. Οι μαρτυρίες Σάθα είναι αποκαλυπτικές, στη Μεσαιωνική Βιβλιοθήκη και συγκλονιστικές οι αναφορές του για το μαρτύριο των 13 μοναχών της Καντάρας που αρνήθηκαν να εξωμόσουν και κάηκαν ζωντανοί.

Για την αντίσταση του κλήρου ενημερωτικές και οι αναφορές Μαχαιρά, Βουστρωνίου, Πατριάρχου Γερμανού κ.ά.

4.         Πρωτοπόροι στην αναταραχή της 1ης Μαΐου 1313 ήταν οι Έλληνες Επίσκοποι, ακολουθούμενοι από το λαό της Λευκωσίας. Πρωτοστάτες στην αντίσταση της 29ης Δεκεμβρίου 1359 εναντίον του Piero de Tomazo ήταν Επίσκοποι.

5.         Η εξέγερση του 1546, του Ιακώβου Κρήτα, υποκινητή είχε κληρικό των Λευκάρων.

6.         Στις γκραβούρες για τις αντιστάσεις 1570 – 1571 είναι ολοφάνερη η ηγετική παρουσία του κλήρου (, «Οι Αντιστάσεις 800 χρόνων», σελ. 31 – 47).

…/2

- 2 -

7.         Οι Αρχιεπίσκοποι Βενιαμίν 1601, Χριστόδουλος 1606, Νικηφόρος 1663, οι επίσκοποι Ιερεμίας και Λεόντιος 1609, ηγούνται μυστικών απελευθερωτικών κινήσεων και πρεσβειών στο δουκάτο της Σαβοΐας και στο Φίλιππο της Ισπανίας.

8.         Ο Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός, οι Επίσκοποι Χρύσανθος, Μελέτιος, Λαυρέντιος, προπορεύονται στο μαρτυρολόγιο του Ιουλίου 1821 με άλλους ιερωμένους όπως ο Μελέτιος, ο Παπαμάρκος, ο Παπαγιάννης, ο Ιωσήφ, ο Χριστόφορος, ο Χρυσόστομος κ.ά.

9.         Στη διακήρυξη των Παρισίων της 6ης Δεκ. 1821 ηγείται ο Τριμυθούντος Σπυρίδων και ο εκ Στροβόλου αρχιμανδρίτης Θεόφιλος, αργότερα αντιστράτηγος της Επανάστασης. (Χ.Φ. 8840).

10.       Στην επιστολή προς Καποδίστρια της 19ης Αυγούστου 1828 προβάλλονται οι υπογραφές του Αρχιεπισκόπου και των Επισκόπων.

11.       Στελέχη της Φιλικής Εταιρείας ήταν ιερωμένοι. Ο εκ Στροβόλου Αρχιμανδρίτης Θεόφιλος Θησεύς βέβαια, ο θείος του Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός. Τον Νικομηδείας Αθανάσιο Καρύδη απαγχόνισαν νεκρό στην αιχμαλωσία. (βλπ.  «Οι Κύπριοι εθελοντές στους Εθνικούς Αγώνες» Ιωνικές Εκδόσεις, Λευκωσία 2008).

12.       Αρχηγός της Επανάστασης του 1833 ήταν ο καλόγερος Ιωαννίκιος. Στις εθνικές εξορμήσεις μετά την Επανάσταση πρωτοστατούσαν κληρικοί. Μητροπολίτες, Ηγούμενοι, φλογισμένοι ρασοφόροι. Των απελευθερωτικών κινημάτων κατά της αγγλοκρατίας ηγείτο η Εκκλησία. (Ιάκωβος, Νικόδημος, Μυλωνάς, Μακάριος Μυριανθεύς, Μενέλαος Μεταξάκης, Λεόντιος, Μακάριος).

Αυτά κατ΄ αρχήν και εν ολίγοις για την ιστορική αλήθεια, χωρίς φόβο και πάθος…

Comments are closed.