0

Η Κυπριακή Διπλωματία γεννήθηκε στο διεθνές πολιτικό χάος της δεκαετίας του ’50. Σε μια ανώμαλη περίοδο κυκεώνων που ξεπετάγονταν από παντού, με αλληλοσυγκρουόμενα ιδεολογικά συστήματα απαλλαγής από δεσποτείες προτεκτοράτων ή νεοφανών απολυτρωτικών κινημάτων που καταδυναστεύονταν από τυραννίες, όπως του φασισμού που πνίγηκε στις τρικυμίες των σκληρών αιματοχυσιών του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και του Σταλινικού κομμουνισμού των ανατρεπτικών κοινωνικών υποσχέσεων, που αποσκοπούσαν στην διεθνή κατάρρευση των καθεστώτων και στη διάδοση αισιοδόξων προοπτικών κοινωνικής δικαιοσύνης, των υπολειμμάτων της απεχθούς μεσαιωνικής εκμετάλλευσης. Και τα κύρια ρεύματα των δύο εφορμήσεων, πήγαζαν από το Λονδίνο και τη Μόσχα, με υποκινητές τους Άγγλους πολιτικούς, Τσόρτσιλ, ( Βλπ. ομιλία στο Φούλτον ΗΠΑ, 1946), Άτλυ, Μακμίλλαν, Ήντεν κ.ά, «ιππότες» του κυριαρχικού κεφαλαίου των Δυτικών, με «αρχισυναγώγους» τον Τρούμαν, τον Αϊζενχάουερ ή τον Ιωσήφ Βισσαριόνοβιτς Στάλιν, διάδοχο του Λένιν και ηγέτη του διεθνούς κομμουνισμού, διεκδικητή της ηγεσίας των κοινωνικών, κυρίως, επαναστατών, του πρωτοφανούς κινήματος αμφισβήτησης όλων των εκφάσεων απαλλαγής από την καταπίεση και την υποταγή, με υπαρξιακή διακήρυξη πως «όλοι είμαστε αδέλφια και μητέρα μας η γη», με επιδίωξη την υπαγωγή στην κομμουνιστική υποταγή και βασικό υπόστρωμα την κατάργηση των συνόρων και των εθνικών οντοτήτων και τη μετατροπή του κόσμου σε μια απέραντη κυβερνητεία του προλεταριάτου.
Η αντιμαχία ήταν απάνθρωπη και τα κίνητρα και τα μέσα αδυσώπητα. Οι πρώτοι πολεμούσαν να διατηρήσουν τα κεκτημένα και οι δεύτεροι να αποκτήσουν επιρροές στον δύστυχο, καταρρέοντα κόσμο, του φονικού πολέμου με τα 60 εκατομμύρια νεκρών.
Και όπως συμβαίνει στις ιστορικές ανωμαλίες, στη σύγκρουση προέκυψε και η γεωγραφική λεπτομέρεια της Κύπρου με τον απελευθερωτικό αγώνα. Τότε, μισό εκατομμύριο οι Έλληνες, ογδόντα χιλιάδες οι μουσουλμάνοι, κατά το πιθανότερο εξισλαμισθέντες, με ηγέτες τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο και τον Φαζίλ Κουτσιούκ, που καλούνταν να εμφανισθούν στο διεθνές προσκήνιο, αν και άμοιροι πολιτικής παιδείας και εμπειριών, υποχρεωμένοι όμως να αναμετρηθούν με γιγαντιαίες προσωπικότητες της διπλωματίας. Και ο μεν Αρχιεπίσκοπος παρορμώμενος από προσωπικές αντιλήψεις ήθελε να φαίνεται ουδέτερος, ο δε Κουτσιούκ και ακολούθως ο Ντενκτάς, παίκτες των τουρκικών σχεδίων, εντάχθηκαν στην αγγλική πτέρυγα των διαμαχομένων, με αποτέλεσμα η μια πλευρά να χάνει και η άλλη να κερδίζει. Οι επιλογές της λεπτομέρειας ήταν εξ αρχής ολέθριες και για την Κύπρο καταδικαστικές, με πρώτες την προδοσία των ιδεών για την πλειοψηφία, από 1959 (Ντόλντερ- Λάγκαστερ χάουζ) και τον προσπορισμό αναπάντεχων κερδών για την μειονότητα, στους κόλπους της οποίας διείσδυσε η τρομοκρατία του «Γραφείου Ειδικού Πολέμου» της Τουρκίας, με παράλληλες δολοφονίες αντιπάλων (Νούρος, Νεοκλής, Αριστοκλής, Παντελίδης, Γκιουρκάν, Χικμέτ, Καβάζογλου, Μισιαούλης, Ανταλή) και τις πολιτικές εξοντώσεις (Ευδόκας) και εν συνεχεία Ταλάτ, Ακιντζί, Λεβέντ, ή τις οικονομικές και επαγγελματικές καταδιώξεις (αποκλεισμός από δημόσιες θέσεις, διορισμοί, προαγωγές, επαγγελματικοί διωγμοί, συλλήψεις- καταστροφές εφημερίδων (29 Ιουλίου 1973).
Στην Κύπρο επικράτησε κατάσταση που καταράστηκε ο Ισοκράτης ο Αθηναίος πριν από αιώνες. Κατάχρηση ελευθερίας και ισότητας, η αυθάδεια δικαίωμα, η παρανομία, η αναίδεια του δημόσιου λόγου, η αναρχία, η υβριστική ισοπέδωση της αξιοπρέπειας, με ηχηρό δείγμα την τακτική του τότε εκπροσώπου της Κυβέρνησης (Μ.Χρ). Και έναντι των επισήμων ασχημιών η ανοχή της μάζας για την οποία ο Ισοκράτης είπε: «Οι μη οργιζόμενοι εφ οις δει, ηλίθιοι δοκούντες είναι»( εκείνοι που δεν αντιδρούν σε όσους πρέπει, είναι βλάκες). Οι πολίτες «ώφθησαν κενοί, κατά τον Σοφοκλή (Αντιγόνη), με τον Δημόκριτο να ελεεινολογεί «πολλοί δρώντες τα αίσχιστα, λόγους αρίστους ασκέουσι». Ήταν μια ατυχής εποχή που ευημερούσαν οι ευνοούμενοι λαοπλάνοι, σέρνοντας στις εξορμήσεις τους την ουρά των επερχόμενων δεινών. Τη σιωπή μπροστά στις διαλυτικές παρορμήσεις μιας ανεξέλεγκτης αυθαιρεσίας, με οφέλη την αγορά ανθρώπων με χωράφια και δημόσιες θέσεις. Ο απόλυτος εξευτελισμός με συνέπειες τα ευρέα δεινά του κόσμου. Τις συνθήκες που εκκόλαψαν το χάος.
Εκείνα τα χρόνια πετάχτηκε στα πολιτικά έλη η αξιοπρέπεια του ατόμου, εκμηδενίστηκε η δυνατότητα αντίστασης στην αυθαιρεσία της ευνοιοκρατίας, κέρδισαν οι λείχοντες και έρποντες, επέπλευσαν οι κενοί ασκοί των διεφθαρμένων συνειδήσεων, οι τυχοδιώκτες Ταλλεϋράνδοι, (κατά τον Ροβεσπιέρο ο περιβόητος εκείνος υπουργός «πουλούσε όσους τον αγόρασαν»)! Η κοινωνία έμεινε πνευματικά ακέφαλη λόγω αλαλίας των πνευματικών αναστημάτων, ιστορικών καθοδηγητών του Λαού. Και το τρισχειρότερο, διαλύθηκε το σύστημα πειθαρχίας, δείγμα ευθύνης και συνέπειας του δημιουργούμενου ανθρώπου. Στον κόσμο επικράτησε ο «ψυχρός πόλεμος» που διέλυσε τον προσωπικό και ομαδικό αγώνα των ιδεολογιών και των πολιτισμικών παραδόσεων. Ο πολίτης ανέπνεε ακόμα την μπόχα των πολεμικών αμπριών και η νεολαία παρέπαιε στα επικρατούντα πολιτικά ρεύματα του ατομικού συμφέροντος και της ιδιοτέλειας. Κλυδωνιζόταν στις τρικυμίες των αντιφάσεων.Οι κοινωνικοί μετασχηματισμοί κατάντησαν έρμαια των σκηνοθεσιών των τυχοδιωκτικών παρασκηνίων. Οι πυξίδες των ελευθέρων διανοητών πολεμήθηκαν. Καταργήθηκαν οι έδρες των πνευματικών ιδεολόγων. Η σοφία των μεγάλων ηγετών αντικαταστάθηκε από την μετακίνηση των κοχλιών που κάλυπταν με τον αηδιαστικό γλοιό της δουλοπρέπειας τις αξίες. Η υψηλή διπλωματία των μεταπολεμικών συμμαχικών συνεννοήσεων (1919)του Λόϋντ Τζιωρτζ, του Ζωρζ Κλεμανσώ, του Γούντροου Γουίλσον, του Ελευθερίου Βενιζέλου, πνίγηκε στις αναθυμιάσεις του τυχοδιωκτισμού και υπέκυπτε στην ασφυξία των αντιδεολογικών, φασιστικών, μεταξικών και βασιλικών συμφερόντων που διάνοιγαν τα περιθώρια της «δημοκρατίας» του χάους. Του πολιτικού και κοινωνικού χάους που μας καταπιέζει, μας διαλύει και μας εξατμίζει στην πνευματική ανυπαρξία που οφείλουμε να ανακόψουμε, με την επάνοδο στους κανόνες του φυσιολογικού παρελθόντος, όταν ο άνθρωπος αναπτυσσόταν στην ατμόσφαιρα των πειθαρχημένων τάσεων εξέλιξης των προσδοκιών των ηθικών νόμων της δημοκρατίας, με σημαιοφόρους τους μύστες των εμπνευσμένων πνευματικών διδασκάλων. Που ασκούσαν ελπιδοφόρες εμπνεύσεις στον κοινό άνθρωπο να υφαίνει στους αργαλειούς της δημιουργίας του πως «αύριο ξημερώνει μια καινούργια μέρα»…

Comments are closed.