0

Εάν οι διάσημοι ζωγράφοι άκουαν και ζωγράφιζαν τα ποτάμια που έπνιξαν στο αίμα την πατρίδα μας το 1192, το 1570, το 1821, το 1974, ο Ντε Λακρουά που απαθανάτισε τη «Σφαγή της Χίου», ο Πάμπλο Πικάσο που απέδωσε την «Γκουέρνικα»,θα μάτωναν ένα πίνακα με τις σφαγές της Λευκωσίας από τους Ναϊτες το 1191-2, όταν τον Πεδιαίο που διέσχιζε την πόλη, τον έβαψαν αιμάτινο, σαν ο άοπλος Λαός επαναστάτησε. Την Κύπρο με τις σφαγές του Ιουλίου 1821. Το νησί με την εισβολή του 1974. Και τα πινέλα των μακάβριων γεγονότων θα σχημάτιζαν τρία κόκκινα ποτάμια που πότισαν με θάνατο το χώμα μας στη χιλιετία. Και ο σχολιογράφος των γεγονότων θα υπενθύμιζε πως συνέπειες της κτηνωδίας των εχθρών, Φράγκων και Τούρκων, ήταν σε πρώτο πλάνο η μείωση του ελληνικού πληθυσμού με αριθμούς φρίκης. Διότι κατά την καταγραφή των Βενετών ο κόσμος του νησιού ανερχόταν στις 250 χιλιάδες και στην τουρκική καταγραφή του 1860, του Μουσταφά, στις 125.000! Οι άλλοι σφάχτηκαν, αιχμαλωτίστηκαν ή κατάφεραν να διαφύγουν με δραματικές ιχνηλασίες στην αγωνία της ιστορίας. Και η κυβέρνηση θα απέστελλε αντίγραφα των πινάκων σ’ όλο τον κόσμο, για να πληροφορεί την ανθρωπότητα για την ευθύνη της δικής της ανοχής, για όσα διέπραξε στην πρόσφατη εποχή ο Τούρκος κατακτητής, σ’ ένα νησί που παρέμενε πεισματικά άοπλο με εγκληματικές αρνήσεις των πολιτικών μισού αιώνα…
Και τα μεν γεγονότα του ’74 είναι πρόσφατα και γνωστά. Αλλά εκείνα του 1821, με τις αιτίες, τις αφορμές και τις περιγραφές, αποδίδουν το δικό τους χρονικό άγος, με τις χαντζάρες να αποκεφαλίζουν και τις κρεμάλες να νεκρώνουν τα κορμιά των ανθρώπων. Των προκρίτων που είχαν περιουσίες που θα άρπαζαν ο Τούρκος διοικητής Κουτσιούκ Μεχμέτ, ο δραγουμάνος Ζιωρζ Λαπιέρ, (Συριανής καταγωγής) και οι αξιωματούχοι του καθεστώτος της τουρκοκρατίας.
Το επικό έργο του Βασίλη Μιχαηλίδη «9η Ιουλίου 1821» είναι κατατοπιστικό του βαρβαρικού κλίματος των σφαγών που παρατάθηκε ως το τέλος του νεκροφόρου μηνός. Υπολογίζεται ότι τα θύματα ανέρχονταν μέχρι τις δυο χιλιάδες, πλέον οι νέες και τα παιδιά που εγκλείστηκαν στα χαρέμια του σουλτάνου και των πασάδων και άλλοι που πουλήθηκαν στα σκλαβοπάζαρα της Ανατολής. Κάποιες σκηνές της συμφοράς μαρτυρούνται σε έργα μου «Κυπριακή Λογοτεχνία» του 1977, «Οι Κύπριοι στην Επανάσταση του 1821» του 2000, σε άρθρα, μελέτες, λόγους σ’ όλες τις πόλεις της Κύπρου και της Ελλάδας. Χαρακτηριστικές οι περιπτώσεις Παγώνας και Πεζούνας Αντωνοπούλου, Αγγελέτας Αντωνοπούλου που καρατόμησαν τον πατέρα τους και οι ίδιες αρνήθηκαν να εξομώσουν. Ο Μεχμέτ αποπειράθηκε να απαγάγει την εννιάχρονη θυγατέρα του Ανδρέου Δαβίδ Τερεζούν που κατόρθωσε να δραπετεύσει στη Λάρνακα. Ο ίδιος άρπαξε τις θυγατέρες του Χατζησυμεών Γλυκύ, την Αννέτα και Μαργαρώνα. Η Αννένα αρνήθηκε να τον ακολουθήσει και την πυροβόλησε τρεις φορές ανεπιτυχώς. Λαρνακείς κατάφεραν να επιβιβαστούν σε πλοία και να διαπεραιωθούν αλλού όπως : Χρστόδουλος και Ιωάννης Σαρίπολοι, Χιστόδουλος Φραγκούδης, Ιεροδιάκονος Κυπριανός Χατζηπάταρος. Οι Λεμεσιανοί Δαβίδ Ανδρεάδης, Ονούφριος Ιασονίδης, Δημήτριος Σιβιτάνος. Οι Λευκωσιάτες Χατζηραφαήλ Τελεβάντος με τη σύζυγο και τα παιδιά τους, ο Χατζηγιαννάκης, ο Έξαρχος Ιωαννίκειος. ΟΙ Λαπηθιώτες Ευαγόρας Χατζηλοϊζής με δυο γιους του, οι Κυθρεώτες Χατζηπετράκης, Χατζηπασχάλης.
Οι απαγχονισμοί, των οποίων κατάλογο δημοσιεύω στο έργο μου «Οι Κύπριοι στους Εθνικούς Αγώνες», δεν έχουν ακριβείς αριθμούς όπως και οι καρατομηθέντες, πάντως υπάρχουν κατάλογοι στην Εθνική Βιβλιοθήκη Αθηνών, όπου εντόπισα και φωτογράφησα 80 χειρόγραφα για τους Κυπρίους Επαναστάτες και δημοσιεύω στο προαναφερόμενο εξαντλημένο βιβλίο.
Ο Χάκετ στην Ιστορία της Ορθοδόξου Εκκλησίας Κύπρου σελ. 343 πληροφορεί ότι οι Τούρκοι έσπαζαν τα δόντια των κληρικών, τους φορούσαν χαλινάρια, τους καβαλίκευαν και τους σπιρούνιζαν. Αμέτρητοι οι Έλληνες Κύπριοι που δερόμενοι αναγκάζονταν να εγκαταλείψουν τα σπίτια και τις περιουσίες τους, περιερχόμενοι σε έσχατη ένδεια ή να καταφύγουν στην επαναστατημένη Ελλάδα και να πολεμήσουν για την ελευθερία και της ιδιαίτερης πατρίδας τους, στην Τριπολιτσά, την Αθήνα, την Κόρινθο, την Ακροναυπλία με τον Κολοκοτρώνη, τον Μακρυγιάννη και τους άλλους οπλαρχηγούς, στο Αιγαίο με τον Κανάρη, γράμμα του οποίου δημοσιεύω στο βιβλίο να υμνεί τον Κύπριο και τον γιό του που έπεσαν σε συγκρούσεις. Άλλοι μάχονταν στην Ευρώπη όπως ο Νικόλαος Θησεύς που χρηματοδοτούσε τους Φιλέλληνες και κατερχόταν μαζί τους στα πεδία των μαχών με τον Δημήτριο Υψηλάντη και τον αδελφό του Θεόφιλο που έχασε το χέρι του στο Μεσολόγγι. Κι οι δυο «απέθανον επί της ψάθης» αφού έδωσαν τα πάντα για την Επανάσταση. Ο Νικόλαος οργάνωσε το 1833 την Επανάσταση του Γεωργίου Αλαμάνου. Οι παλληκαριές των Κυπρίων καταγράφονται σε επιστολές οπλαρχηγών που δημοσιεύω στο βιβλίο μου. Εξ άλλου είναι οι Κύπριοι που αγωνίστηκαν στο πολιτικό πεδίο, όπως στο Παρίσι. Ο Τσακάλωφ διέμεινε στη Γαλλία για ένα διάστημα (Δοκίμιο Φιλήμονος). Περαιτέρω ανακοίνωση της 29ης Ιουλίου 1814 για συνέλευση ομηγύρεως στο «Ελληνόγλωσσο Ξενοδοχείο» της οδού Varenne,πλησίον βουλεβάρτου Raspail.Βλπ και επιστολές Χαραλάμπους Μάλη, Παύλου Βαλσαμάκη, Δημητρίου Φραγκούδη προς Καποδίστρια 17 Νοεμβρίου 1828 και άλλων 19 Αυγούστου 1828 και άλλα γραπτά κείμενα για τον άσβεστο πόθο των Κυπρίων. Στα Αρχεία ΑΧΕΒ Αθηνών εντόπισα ενυπόγραφες μαρτυρίες για τις υπηρεσίες Κυπρίων στην Επανάσταση. Στις σελίδες 78 και εξής, ονόματα Κυπρίων Φιλικών και πολεμιστών και εν τέλει κατάλογος Ελληνικού Προξενείου Λευκωσίας, με καταγραφή Κυπρίων που έφυγαν στην Ελλάδα και εκεί ανδραγάθησαν. Κι αυτά μαρτυρίες ότι στην Κύπρο ανθούσε η ελευθερία στις περιόδους επαναστάσεων και ειρήνης και έθαλλε το ενωτικό ιδεώδες του Κυπριακού Ελληνισμού έως θανάτου…

Comments are closed.