0

Όλοι οι φρόνιμοι άνθρωποι αντιλαμβάνονται την εξάρτηση των πολιτικών από την εξίσωση του δρόμου με την ψηφοθηρία. Κατασκευάζουν δρόμους για να τους βγάζουν στην εξουσία. Όσο πιο σύγχρονοι και πολυέξοδοι οι δρόμοι, τόσο πιο εύκολα κυλά το όχημα του εκλογικού κέρδους. Μια λεωφόρος τετραπλής κυκλοφορίας οδηγεί γρηγορότερα στο τέρμα της εξουσιαστικής αναρρίχησης. Αποφασίζουν κατασκευές για του διαόλου την μάνα, ψηφίζουν μυθικές δαπάνες για συνδέσεις με απίθανες κοινότητες στα όρη και στα παραρά, ακόμα και κόκκινα χαλιά θα άπλωναν για να καλοπιάσουν τον αρχοντοχωριατισμό. Με τη μεγαλύτερη απλοχεριά ακριβοπληρώνουν παλιοχώραφα παλλούρων, αποζημιώνοντας ιδιοκτήτες που αγνοούσαν τέτοιες περιουσίες, για να αποκτήσουν ντελάληδες των υποψηφιοτήτων τους! Και ο Λαός πληρώνει πάντα τη νύμφη. Σκύβει το κεφάλι και υποκύπτει στην υλοποίηση κάθε κακόβουλης βλακείας. Ο Καρλ Γιούνγκ την χαρακτήρισε απόλυτη αηδία. Κι ο Αϊνστάϊν είπε πως το σύμπαν μπορεί να έχει τέλος, αλλά δεν ήταν βέβαιος για το εάν έχει τέλος η βλακεία. Για μας αυτή η βλακεία είναι παράσημο των πονηρών που την εκμεταλλεύονται και προνόμιο εκείνων που την καταχρώνται προς ίδιον συμφέρον. Αλλά φτάσαμε στα έσχατα όρια του φαινομένου. Διότι η πατρίδα κινδυνεύει να πέσει από μέρα σε μέρα στην άβυσσο της τουρκοκρατίας. Ο Ερντογάν επαναλαμβάνει τις επιδρομές του στα χώματά μας όποτε χρειάζεται αναψυχή. Συμπεριφέρεται σαν πασάς του αλήστου μνήμης μεσαίωνα. Περιοδεύει χωρίς να συναντά εμπόδια στα κατεχόμενα. Ταύρος σε υαλοπωλείο. Τελευταία στο Βαρώσι που οι πολυχρονεμένοι άρχοντές μας εμπιστεύονται στα φαντάσματα και τα παραδίδουν στη βουλιμία των νεοπασάδων. Και μας κοροϊδεύουν εξευτελιστικά. Κι ο εξευτελισμός εξαντλεί κάθε όριο ανοχής. Δεν διακρίνονται περαιτέρω όρια βλακείας. Έχουν παραβιαστεί όλα τα περιθώρια αναμονής. Εκράγηκαν τα όρια κάθε έννοιας σωφροσύνης. Μπαίνουμε στον κόσμο της παραφροσύνης.
Διότι τίθεται ολοφάνερα και προκλητικά θέμα υπάρξεως. Στενεύουν ασφυκτικά τα όρια της ζωής μας. Της ιστορικής μας συνέχειας. Παρά ταύτα μας εξευτελίζει κατάμουτρα η απαίτηση του ατομικού συμφέροντος εκείνων που απαιτούν άτιμο κέρδος και της εξουσίας που τους το προσφέρει, αποβλέποντας στην εκμετάλλευση της ψηφοθηρικής πονηριάς. Και κατασκευάζουν δρόμους παρ όλον ότι είναι νοητικά δυνατό να αντιληφθούν τον όλο εμπαιγμό. Ότι η ευθύνη θα τους φτύσει κι η ιστορία θα τους καταδικάσει. Και εδώ πια εγείρεται η υποχρέωση του κόσμου να κατανοήσει τους κινδύνους και να αντιδράσει. Κινδυνεύουμε. Και μπορούμε να καταλάβουμε ότι δεν πρόκειται να μας σώσουν οι δρόμοι. Χωρίς δρόμους μπορούμε να ζήσουμε. Χωρίς άμυνα δεν μπορούμε. Άρα οφείλουμε να αναπροσαρμόσουμε σκέψεις και ενέργειες. Οι δυνατότητες μας προκαλούν.
Προ ημερών ένας Ελλαδίτης μελετητής ήταν σαφής: Η Ελλάδα που άρχισε να παραλαμβάνει τα ΡΑΦΑΛ από τη Γαλλική βιομηχανία, αποστέλλει τα ΜΙΡΑΖ για ανασκευή και ανανέωση. Η Κύπρος μπορεί να τα διεκδικήσει αναλαμβάνοντας τις απαιτούμενες δαπάνες. Η μητέρα πατρίδα που επί εξήντα χρόνια αποφεύγει τις υποχρεώσεις της ως εγγυήτρια δύναμη φυσιολογικά θα συμφωνήσει. Άλλωστε δεν θα την εμποδίσει η… απόσταση.
Ο ίδιος, ο κ. Φίλης, πληροφόρησε ότι η Ελλάδα θα εξοπλισθεί με 4 φρεγάτες από τη Γαλλία ενώ προετοιμάζεται να παραγγείλει άλλες 18! Η Κύπρος μπορεί να ζητήσει να εξασφαλίσει τις 2 αναλαμβάνοντας τις οικονομικές υποχρεώσεις αγοράς. Η Κυβέρνηση μας αποφασίζει με μια ολιγόωρη συνεδρία του Υπουργικού να μην κατασκευάσει κι άλλους αχρείαστους δρόμους. Η Μητέρα πατρίδα θα συμφωνήσει. Δεν θα χρειαστεί να ανακαλέσει άλλη φορά τα υποβρύχιά της από τις ακτές της Κερύνειας. Λοιπόν;
Οι προκλήσεις του Ερντογάν στο Βαρώσι συνιστούν ιστορικές προσβολές και εξευτελισμούς και οι αγαπητοί Τουρκοκύπριοι τον χειροκροτούν με καλωσοριστήριες παρατάξεις. Η Κυβέρνησή μας, πότε θα αποφασίσει να διακόψει την χρηματοδότηση του θανάτου από τα οδοφράγματα; Οι ακατάσχετες ροές μαζών στα κατεχόμενα αιμοδοτούν το ψευδοκράτος. Συντηρούν την κατοχή με εκατομμύρια. Οι εκεί συμπατριώτες ευημερούν με τα προνόμια της Ζυρίχης και τις αρπαγές των περιουσιών από τη λεηλασία των τουρκικών επιδρομών. Εκμεταλλεύονται τα ξενοδοχεία μας, απολαμβάνουν τα περιβόλια μας, χαίρονται τα σπίτια μας. Είναι βλακεία να συντηρούμε και την κατοχή τους ή να ενισχύουμε τις πολεμικές ορμές που θα καταλήξουν στον αποκεφαλισμό μας. Στην κατάληψη ολόκληρης της πατρίδας μας.
Παράλληλα υπεισέρχεται και η ανάγκη ελέγχου της φορολογίας για την άμυνα. Πού καταλήγουν τα εκατομμύρια της φορολογίας; Ποιος οπλισμός έχει εξασφαλιστεί ως τώρα από τα εκατομμύρια; Διότι προ καιρού ακούστηκε ότι τα εκατομμύρια δόθηκαν σε κτηνοτρόφους που αγόρασαν άρρωστα ζώα από τα κατεχόμενα και αναγκάστηκαν να τα θανατώσουν και ενδεχομένως να μας τα προσφέρουν για γεύματα. Κι η γαλαντομία της τότε εξουσίας προφυλάχτηκε στη σιωπή της συνενοχής. Αυτά τα εγκλήματα δεν εξιχνιάστηκαν. Βέβαια δεν υπάγονται στην παραγραφή. Η σημερινή εξουσία θα ήταν καλό να φωτίσει τον Λαό επί του θέματος.
Η λογική και η σωφροσύνη έχουν πια τον λόγο. Και η Κυβέρνηση έχει τις απορρέουσες υποχρεώσεις. Να εξασφαλίσει την ιστορική διάρκεια του Κυπριακού Ελληνισμού. Την ύπαρξη. Την ζωή μας. Να συγκαλέσει το Υπουργικό Συμβούλιο, το Εθνικό Συμβούλιο και να πάρει την απόφαση να κλείσει τα οδοφράγματα, να διακόψει την ενίσχυση της οικονομίας του πραξικοπηματικού παρακράτους, και με την εύκολη απόφαση που πήρε για αποκλεισμό των μη εμβολιαζομένων από τα καταστήματα διατροφής, που σημαίνει καταδίκη λιμοκτονίας, να αποφασίσει τον τερματισμό αιμοδοσίας του κατοχικού ψευδοκράτους.

Comments are closed.