0

Είναι αξίωμα της υπεύθυνης έρευνας η παράθεση αποδεικτικών στοιχείων σε κάθε καταγραφή ιστορικής διατύπωσης. Ο ερευνητής είναι ηθικά υποχρεωμένος να αναφέρει την πηγή του και τις μαρτυρίες που εξασφάλισε. Ακόμα δε υποχρεούται να στηρίζει τα συμπεράσματά του με λογικές αποδεικτικές παρατηρήσεις ώστε να μην αμφισβητηθεί. Ιδιαίτερα σε περιπτώσεις πολιτικής ιστορίας που παραμένουν στο προσκήνιο της προσοχής μελετητών και κόσμου. Δείγμα η πολιτική των εξήντα χρόνων ανεξαρτησίας και η σήμερα προτεινομένη εκτίμηση, στο ανά χείρας άρθρο, ότι η αδιακόπως επιδεινούμενη αποτυχία των επιδιώξεων, είναι συνέπεια εσφαλμένης πολιτικής που αποδίδεται σε «υποθήκες» από το 1959. Διότι όλα εκκινούν από την παραγνώριση του Λαού και την υπαγωγή σε εξαρτήσεις, κυρίως από τις βρετανικές υπηρεσίες που έδρευαν στην οδό Πλουτάρχου του Κολωνακίου και τα όργανά τους και, βέβαια, από τους εκάστοτε απεσταλμένους του Φόρρεϊν Όφφις στην Αθήνα ή τη Λευκωσία.
Πρώτη παρατήρηση η τηλεφωνική αποδοχή της συμφωνίας στην οποία κατέληξαν στο «Ντόλτερ Ζυρίχης», ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο επί των Εξωτερικών Υπουργός του Ευάγγελος Αβέρωφ – Τοσίτσας. Επρόκειτο περί της συμφωνίας Ζυρίχης που ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος απεδέχθη την 11η Φεβρουαρίου 1959, χωρίς να ερωτήσει τον Λαό που αγωνιζόταν για την Αυτοδιάθεση και την Ένωση με την Ελλάδα. Η συμφωνία ήταν άδικη και «ετεροβαρής» κατά τον Μαρκεζίνη, και τον Νιχάτ Ερίμ και κατά συνέπεια απαράδεκτη, τόσο στις διατάξεις της όσο και στον ατομικό τρόπο αποδοχής.
Δεύτερη παρατήρηση η προώθηση της συμφωνίας με ισχυρισμό ότι συνιστούσε «κράτος θεού», κατά την επιστροφή του Μακαρίου και την εμφάνισή του σε συλλαλητήριο θριάμβου. Τα στοιχεία της συμφωνίας ήταν αβάσιμα, χωρίς βάθρο ασφαλείας και χωρίς την έγκριση του Λαού. Παραχωρούσαν στην μουσουλμανική κοινότητα προνόμια της πλειοψηφίας. Δικαιώματα 30 και 40%, δημοσίων υπαλλήλων, ενώ δεν υπερέβαινε το 12%! Πλέον πρόσφερε την Αντιπροεδρία, το δικαίωμα Αρνησικυρίας, τον διορισμό υπουργών σε αδικαιολόγητο αριθμό και παραχώρηση πολιτικών προνομίων που εξίσωναν τους μουσουλμάνους με το 82% των Ελλήνων Κυπρίων.
Τα προσφερθέντα καθιστούσαν ανήθικη τη συμφωνία και θνησιγενή, όπως αποδείχτηκε σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, τα Χριστούγεννα του 1963, με τη διάσπαση της Πολιτείας και τη διάλυση της Δημοκρατίας, ενώ στην εξέλιξη του χρόνου έσυραν την Κύπρο σε αιματοχυσίες και καθεστωτικές αναταραχές, με την μουσουλμανική μειονότητα να μετατρέπει τα προνόμια της Ζυρίχης σε πολιτικά υπαρξιακά ερείσματα που έθεταν σε αμφισβήτηση το Κράτος. Η μειονότητα ίδρυσε πραξικοπηματικό ψευδοκράτος που σήμερα απαιτεί ισότιμη αναγνώριση με το επίσημο Κράτος της Δημοκρατίας. Η συντονισμένη προπαγάνδα της Τουρκίας, η εισβολή και κατοχή του 37%, οι παρανομικές διπλωματικές σχέσεις, η καταχθόνια δράση στα παρασκήνια των διεθνών οργανισμών και οι επαμειβόμενες εξασφαλίσεις και εξαγορές συνειδήσεων, είναι πηγές του χάους που δοκιμάζει την πραγματικότητα και ανατρέπει τις δυνατότητες πολιτικοοικονομικής εξέλιξης και ομαλής ζωής. Τα 13 σημεία πρότασης του Μακαρίου προς την μουσουλμανική μειονότητα, ήταν εισήγηση της βρετανικής αρμοστείας και στερούνταν της έγκρισης των πολιτών.
Οι ευθύνες για τα επακολουθήσαντα είναι γενικές. Οφείλουν να τις επωμισθούν οι κομματικές ομάδες στο σύνολό τους που αποδίδουν τις θέσεις τους σε… «παρακαταθήκες» του Μακαρίου που απεδήμησε προ δεκαετιών. Όπως η απόρριψη του Αμερικανικού- Καναδικού- Βρετανικού σχεδίου του 1978, που προνοούσε απελευθέρωση και των Βαρωσίων και επιστροφή των κατοίκων στην πόλη, πράγμα που δεν θα άλλαζε ακόμα και με αποτυχία των επί του θέματος συνομιλιών. Ο Γλαύκος Κληρίδης συμβούλευε τον Κυπριανού να αποδεχτεί το σχέδιο, αλλά ο τότε Πρόεδρος το απέρριψε με την πίεση του ΑΚΕΛ και της καμαρίλας συμφερόντων. Την επίλυση του Κυπριακού απέρριψε ο Μακάριος και επί Γεωργίου Παπανδρέου, κατά την αποστολή Γαρουφαλιά, που βεβαίωνε ότι οι Αμερικάνοι αποδέχονταν την ανακήρυξη της Ενώσεως από τις Βουλές Ελλάδος-Κύπρου. Και τον Αύγουστο του 1975 με τη συμφωνία Κληρίδη-Ντενκτάς στη Βιέννη για την δύστυχη Καρπασία που μάταια ανέμενε επιστροφή των Ελλήνων της και επανένωση του κόσμου που αιχμαλώτισε η εισβολή. Ο Ντενκτάς εκμεταλλεύτηκε την Γ΄ Βιέννη αλλά η Κυβέρνηση Μακαρίου την …αποκοίμησε. Εξ άλλου κοινές ήταν οι κομματικές ευθύνες για τα πολιτικά παίγνια στα οποία αποδυόταν ο πρώτος Πρόεδρος, όπως τα παιγνίδια με τη Μόσχα, η απόρριψη του ΝΑΤΟ, η προσχώρηση στους Αδεσμεύτους, οι διπλωματικές (;) μανούβρες και οι παρασκηνιακές επιλογές, όπως κατά τις εδώ συνομιλίες Γκρομύκο- Κίσσινγκερ. Χαμένες ευκαιρίες που διέλυε ο υπερτροφικός εγωϊσμός και οι αχαλίνωτες αυταπάτες που ενώ λογικά κρίνονταν άγονες, αντίθετα προκαλούσαν την εχθρότητα της Δύσεως, όπως στην περίπτωση του Γενικού Γραμματέα της Βορειατλαντικής Συμμαχίας Λούντς που με απόρρητο τηλεγράφημά του στον Αμερικανό ΥΠΕΞ τασσόταν με τα τουρκικά σχέδια. (Λουντς προς Γκάσπαρ Ουάϊνμπέργκερ, έγγραφο αρ.πρωτοκόλλου NA/SG-SELDEF/ WASHDC/ 264/83). Ήταν αντιδράσεις στις πολιτικές ψευδαισθήσεις της Λευκωσίας που οι κομματάρχες δεν τολμούσαν να αμφισβητήσουν. Τονίζεται και ο χειρισμός της ελληνικής μεραρχίας που απεδείχθη επιδίωξη συνωμοσίας παιδαριώδους φαντασίας, η εκδίωξη του στρατού και η ουσιαστική εγκατάλειψη της πατρίδας στη βουλιμία της Άγκυρας. Στην ιδία κατηγορία η εξαγγελία του ψευδοκράτους και η ανυπαρξία αντίστασης, η άρνηση εξοπλισμού προς αντιμετώπιση του κινδύνου που ούρλιαζε προκλητικά και η πεισματική μη πρόληψη του πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου ’74, αν και οι φωνές των προειδοποιήσεων ήταν έντονες και δημόσιες. Εξ άλλου στα αρνητικά στοιχεία πρέπει να συγκαταλεχθούν οι σκανδαλώδεις αδυναμίες απόκρουσης της πολεμικής απειλής με αδιαφορία εξοπλισμών και οι αλόγιστες δαπάνες για κατασκευή δρόμων για σκοπούς ψηφοθηρίας. Αυτή η αδιαφορία έλαμψε και με την απόλυτη σιγή της περί άλλων λαλίστατης Βουλής των 56, με συνεπικουρία την άρνηση αναθεώρησης μιας παρατεινόμενης ολέθριας πολιτικής.

Comments are closed.