0

Οι αρχαίοι πρόγονοί μας κληρονόμησαν στις επερχόμενες γενιές σοφία αρίφνητου πνευματικού πλούτου για την συγκρότηση χαρακτήρων άμεσα συνδεομένων με την αιωνιότητα του Γένους. Δείγμα η επαναλαμβανόμενη αφήγηση λαϊκής σοφίας:
Μαζεύτηκαν στον ίσκιο της Ακρόπολης οι παππούδες για να νομοθετήσουν την ελληνική ζωή στην μονοετή Βουλή των Πεντακοσίων, στην οποία στέλνονταν με κλήρωση πενήντα αντιπρόσωποι από κάθε μια από τις 10 φυλές της περιοχής Αθηνών. Εγειρόταν ο «επιστάτης των πρυτάνεων» (μονοήμερος πρόεδρος), έθετε το θέμα κι οι Βουλευτές ψήφιζαν. Έτσι, μια μέρα στο πινάκιο γράφτηκε η ποινή για δολοφονία. Ποια ποινή εισηγούμεθα να επιβληθεί στον φονιά; Ρώτησε ο «επιστάτης» κι οι παριστάμενοι φώναξαν «θάνατος». Εκείνη τη στιγμή σηκώθηκε ένας γέρος που διαφώνησε, ερωτώντας : αν στον φονιά επιβάλουμε τη θανατική ποινή, ποια ποινή θ’ απομείνει για τον … αχάριστο; Γιατί η αχαριστία είναι το χείριστο των εγκλημάτων…
Η συνεδρία διακόπηκε. Όλοι συμφωνούσαν πως η αχαριστία είναι τρισχειρότερη του φόνου. Σχόλασαν και μετά από μέρες λειτούργησαν και πάλι τη Βουλή, οπότε αποφάσισαν: Στον φονιά να επιβάλλεται η εσχάτη των ποινών, ο θάνατος. ‘ Οσο για τον αχάριστο δεν υπάρχει βαρύτερη τιμωρία στους ανθρώπους και τον παραδίδουμε στην τιμωρία των θεών!…
Ιούνιο του 1990 έγραψα στη σειρά των δισέλιδων άρθρων μου (στον «Αγώνα») με τίτλο «Το δράμα του Κούρδαλι», τα γεγονότα της 11ης πρωινής της 20ής Ιουνίου 1958, όταν από τρομακτική έκρηξη νάρκης βρήκαν ακαριαίο τον θάνατο τέσσερεις νέοι της ΕΟΚΑ που ασχολούνταν με την κατασκευή της. Ο Ανδρέας Πατσαλίδης, ο Παναγιώτης Γεωργιάδης, ο Κώστας Αναξαγόρα κι ο Αλέκος Κωνσταντίνου. Λίγα μέτρα από τη σκηνή της φρίκης σώθηκε, ενώ ακουμπούσε στον τοίχο κρατώντας το μωρό της, η Ειρήνη Πατσαλίδου, έγκυος του δευτέρου παιδιού. 26 χρόνων, σύζυγος του Ανδρέα Πατσαλίδη, ενός των νεκρών της έκρηξης.
Η τραγωδία της οικογένειας αντικείμενο παγκύπριου θρήνου. Τότε τέτοια ατυχήματα ή θυσίες αγωνιστών, πενθοφορούσαν στον χρόνο την συντριπτική πλειοψηφία του Λαού μας. Ο κόσμος ζούσε με την ψυχή του τα θλιβερά γεγονότα. Συμμετείχε συνειδητά στον αγώνα της ελευθερίας. Τελέστηκαν οι κηδείες με πάνδημη συμμετοχή κι η συμπαράσταση στην νέα που επέζησε ιερή υπόσχεση…
Πέρασαν χρόνια και μια μέρα, Ιούνιο του 1990, ενώ έμπαινα στο Λύκειο Κύκκου, άκουσα άγριες φωνές. Ένα κοντόχοντρο ανθρωπάκι ούρλιαζε μιας γυναίκας που κρατούσε μια σκούπα και καθάριζε τα αποχωρητήρια. Υπερβολικά αδύνατη, γριά, καθαρίστρια. Σαν τέλειωσε η επίθεση πλησίασα τη γριούλα, την λυπήθηκα. Την ρώτησα ποια είναι Μ’ απάντησε Ειρήνη Πατσαλίδου. 58 χρόνων. Μεροκαματιάρα. Ήταν η σύζυγος του ήρωα Αντρέα Πατσαλίδη! Η κυβέρνηση της συμπαραστάθηκε δίνοντάς της δουλειά στις εργασίες του δρόμου Αστρομερίτη- Τροόδους. Κουβαλούσε πέτρες! Και ζούσε με τον τρόμο μην την πάρει ο αγέρας και την πετάξει σε κάποια τροοδίτικη χαράδρα. Αργότερα η «ευγνωμοσύνη» της Πολιτείας την διόρισε καθαρίστρια αποχωρητηρίων του σχολείου! Πέθανε σε λίγες μέρες πριν την πάρει ο Χάρος, από την αδυναμία, τις αρρώστιες, την ανέχεια. Στα 58 της χρόνια!
Στοίχειωσε την ψυχή μου η Ειρήνη. Ή πέμπτη ηρωίδα της τραγωδίας του Κούρδαλι. Την ώρα που το ασυνείδητο ανθρωπάκι την ύβριζε, στο Λύκειο βρισκόταν και κάποιος που φερόταν σαν ήρωας στις συγκεντρώσεις, στα μνημόσυνα, στις παρελάσεις! Γνώριζε την Ειρήνη μα δεν νοιάστηκε για το πολύχρονο δράμα της. Δεν φίλησε τα ροζιασμένα χέρια της βιοπάλης που κουβαλούσαν πέτρες στον δρόμο και πλέναν ακαθαρσίες στα αποχωρητήρια. Από τους θηρευτές της δόξας των καιρών του μεγαλείου. Που παραδόθηκε σε αστυνομικό με «γκρήνερ» κρεμασμένο στον ώμο!…
Η Ειρήνη προδόθηκε από την αχαριστία του νεοπαγούς «κράτους του θεού» και από την αναλγησία των εμπόρων του αγώνα. Υπήρξε το θύμα της μέθης της εξουσίας. Μάρτυρας της εσχάτης των ποινών που επέβαλε μια άθλια μεταποιημένη συνείδηση που εγκατέλειψε την ωραία φήμη της δόξας και ξέπεσε στα περιθώρια της άρνησης των ιδεών που σκίαζαν αιώνες τον άνθρωπο από την κάψα της δουλείας αιμοσταγών κατακτητών. Τον Ασσύριο, τον Πέρση, τον Ρωμαίο, τον Φράγκο, τον Τούρκο, τον Άγγλο και κατάντησε υποχείριο της αθλιότητας μιας εξουσιαστικής μανίας, θύμα του συμφεροντολογισμού οργάνων που γλίστρησαν από τα ενδιαιτήματα της ανέχειας και φόρεσαν τις πανοπλίες των ατομικών κερδών, χωρίς να αισχύνονται στη θέα της κοινωνίας που πάλευε να σταθεί στα πόδια της και να επιζήσει της ορφάνιας και της ηρωικής θυσίας των ελευθερωτών της πατρίδας.
Αν υπάρχει η κατάρα της λαϊκής θυμοσοφίας, σ’ αυτή την προδοσία των ιδεωδών της ανθρωπιάς και της ελευθερίας, θα έπρεπε ν’ ακουστεί σαν κραυγή καταδίκης της διαγραφής της αξιοπρέπειας από τον κώδικα της τιμής και της ιδιοτελούς κατάληξης στα γρανάτζια του άτιμου οφέλους. Στην λιποταξία από την ευθεία του υπερτάτου χρέους και στην κατάπτωση που επισύρει την «τιμωρία των θεών», κατά τον μνήμονα της εισαγωγικής αναφοράς. Και κατά λογική και ηθική συνέπεια στην αήθεια της ανοχής της προδοσίας των υπαρξιακών αρχών που γέννησαν την πολιτική ανεξαρτησία της σκέψης που διεκδικεί την αμεσότητα των απελευθερωμένων αξιών στην τουρκοκρατούμενη γη μας. Και είναι βροντή πως τα κακά που μας δέρνουν αλύπητα, δεν μπορεί να είναι άσχετα από την απογύμνωση της συνείδησης που αντικατέστησε τις ιστορικές υποχρεώσεις του Λαού μας. Που καταπατήθηκαν από τα ερπετά που αναπήδησαν από τα υπόγεια των εξουσιών που γέννησε η κουτσοανεξαρτησία…

Comments are closed.