Το έγκλημα

Published on 07 December 2020 by spanos in 'Αρθρα - Σχόλια

0

Η κοινωνία μας είναι αμετακίνητος στόχος ενός κοσμογονικού εγκλήματος που άρχισε πριν από 60 χρόνια και συντελείται σε ατελεύτητη διάρκεια, προς  επίτευξη του σκοπού των  σκηνοθετών του. Και σκοπός του εγκλήματος  η ανατρεπτική αλλοίωση της συνείδησης του Λαού μας, με βασική επιδίωξη την σύγχυση στη γλώσσα, με εισδοχή απειρίας ξένων στοιχείων που αντικαθιστούν  την έκφραση διά της παραμορφωμένης τοπικής διαλέκτου, ελληνικής μεν από των απωτάτων αιώνων, αλλά στερουμένης επαρκούς κατανόησης από τον ελληνόφωνο κόσμο. Είναι μια αλλαγή που παρατήρησα στην Κάτω Ιταλία, στην περιοχή Καλημέρας, Στερνατίας, με την λαλουμένη Γκραικάνικη. Ελληνική αλλά διατυπωμένη με κυρίαρχα στοιχεία της ιταλικής. Στην περίπτωση της Κύπρου η μεν αρχαία διάλεκτος από Ομήρου, επιβαρύνεται πλέον από αραβικά, τουρκικά, λατινικά, φράγκικα, αγγλικά στοιχεία, με συνέπεια μια έκφραση «βαβέλ», που είναι εν πολλοίς ακατανόητη από τους άλλους Έλληνες.  Κι ας επιμέμει, ορθώτατα, ο καθηγητής κ. Μπαμπινιώτης, ότι η διάλεκτος της Κύπρου κοσμείται από τον ομηρικό λόγο. Όσο περνά ο καιρός η διαμορφούμενη έκφραση παραβιάζεται με βαρβαρικά λεκτικά μέσα ή εν πάση περιπτώσει με ξένα, κυρίως αγγλικά

Τελευταία επιχείρηση εναντίον της γλώσσας ήταν η  αντικατάστασή της με μια περίεργη Εσπεράντο, με κυριαρχία μιας δήθεν απλούστευσης και ανάμειξης με διαδικτυακά στοιχεία των συνεννοήσεων των παιδιών και της διεθνούς τηλεγραφικής γραφής, με χρησιμοποίηση ανάμεικτων ξένων στοιχείων. Ευτυχώς η απόπειρα ναυάγησε αν και κατάφεραν οι επιτήδειοι να εμπλέξουν  Μέσα Επικοινωνίας στον καταχθόνιο τυχοδιωκτισμό τους.

Η κοσμοπάθεια ενισχύεται από την πανδημική επήρεια της «βαβέλ» από τα Μέσα Επικοινωνίας και τις πτωχοπροδρομικές παραγωγές πεζοδρομιακού επιπέδου που χρησιμοποιούν σκόπιμα κακοποιημένη κυπριακή διάλεκτο, για την πρόκληση γέλωτος. Το συνηθέστερο σύμπτωμα είναι  να ανοίγεις τηλεόραση και να ακούς χυδαία ψευτοδιάλεκτο που σε αποξενώνει από τον προαιώνιο λόγο. Η αλλοίωση απλώνεται στην κοινωνία, προκαλώντας τη θυμηδία των επαϊόντων και την αντίληψη ότι  βαίνομεν προς εκφραστική εξαθλίωση. Είναι υποχθόνια σκευωρία που παραπέμπει στον Λένιν: «αν θέλεις να εξαφανίσεις ένα λαό, αφαίρεσέ του τη γλώσσα του» κατ’ αντιπαραβολή με τον Τόμας Μαν «πατρίδα μου είναι η γλώσσα μου», τον Βίνγκεστάϊν «ο κόσμος μου είναι η γλώσσα μου»,  τον Βρεττάκο που ήθελε «στους αγγέλους να μιλήσει ελληνικά». Ο Αριστοτέλης διείδε τη δύναμη της γλώσσας  λέγοντας πως «οι λέξεις της ελληνικής έχουν ψυχή»! Άρά γε αυτή η συντελούμενη βαρβαροποίηση δεν συνέτεινε στην διαφθορά της «βαβέλ»; Διότι με την επιδιωκόμενη αλλοτρίωση είναι ταυτόχρονη η παθογένεια της εθνικής μοναξιάς, του ατομισμού, της ηθικής εγκατακρήμνισης, της αποδοχής μορφωμάτων τρόπων ζωής που προκαλούσαν αποτροπιασμό, της επικράτησης της ανωμαλίας σαν κοινωνικής παρουσίας, της συνειδησιακής ανατροπής παραδοσιακών αξιών, της προβολής παραδοξοτήτων απαράδεκτων  στα πάτρια ήθη, της απόταξης υπαρξιακών ηθικών θεσμών,  όπως ο γάμος, της παραβίασης  ηθικών νόμων. Ο Πατροκοσμάς απέδιδε την σωτηρία του έθνους στην γλώσσα, που τώρα διαστρέφεται εφιαλτικά. Δείγματα του γεγονότος η βοώσα κατάπτωση και η ελεεινή εικόνα της ζωής που καταρρέει με τις αξίες μιας κοινωνίας που   παραπαίει στην ιλαροτραγωδία της εκφραστικής χυδαιότητας.

Σ’ αυτή την ολέθρια καθίζηση συνεργούσε και η νεοπαγής συμβατική εξουσία της θνησιγενούς Πολιτείας του ’60, της οποίας νονοί ήταν  συνένοχοι της  καταδρομής. Διότι αποτελούσε εξουσία πολιτικής αποδοχής και  ηθικής εξαχρείωσης, που εξέθρεψαν και συντήρησαν την «νιρβάνα» που απέκλειε εξ αρχής την αντίσταση και την άρνηση στα καταχθόνια εκτέλεσης της υπαρξιακής οντότητας του Έλληνα Ορθοδόξου ανθρώπου και της ισοπέδωσης των νομοτελειακών όρων λαθροβίωσης μιας επιθανάτιας «ανεξαρτησίας», γεννήματος της πολιτικής ανεπάρκειας και των ηγετικών φοβιών και εκβιασμών.

Δεν επιδιώκω την πρόκληση των κερδοσκόπων αλλά την παραδοχή της αλήθειας. Και η αλήθεια  θα διαφανεί από την σύγκριση δυο χρονικά κοντινών εποχών. Της δεκαετίας του ’50 με τις θριαμβικές λάμψεις των ιδεών και της αυτοθυσίας της νεολαίας, που ξεθηκαρωνόταν σε  άτρομες θανατικές επελάσεις, γράφοντας την ιστορία της δόξας με αίμα. Ο κόσμος μαχόταν για την τιμή του ανθρώπου, το φιλότιμο και την ελευθερία. Και ύψωνε τις μοναδικές σε θαύματα ώρες της τρισχιλιόχρονης παράδοσης του Ελληνισμού αυτής της εσχατιάς της φυλής. Στην τρέχουσα δεκαετία ο κερδοσκόπος υπονομεύει πάτρια ιδρώδη. Σκευωρεί για ατομικά συμφέροντα. Ορατή η κοινωνική  κατρακύλα, η απαξία της ζωής, αισθητός ο εκχυδαϊσμός του λόγου, αλλά και ο συμβιβασμός με την περιθωριοποίηση      του γάμου  και την συνύπαρξη των ετερωνύμων. Στη δεκαετία του αγώνα ομόρφαιναν την ύπαρξη ο ανδρισμός, η φιλοτιμία, η Παιδεία, η ανθρωπιά, η θαυματοποίηση του εγκεφάλου, ο Αυξεντίου στα καταράχια του Μαχαιρά, ο Παλληκαρίδης στην κρεμάλα, ο Μάτσης στο Δίκωμο. Σήμερα η τουρκοκρατία κομπορρημονεί ανενόχλητη, δεν αντιμετωπίζει αντιστάσεις, η ελευθερία δεν παρατάσσει διεκδικητές. Άλλοτε ο πύρινος λόγος τράνταζε τη σκλαβιά. Σήμερα οι μάζες χαϊδεύουν τον κατακτητή. Ο σκλάβος αυτοεξευτελίζεται ικέτης στην πόρτα του σπιτιού του, ενώ το «αίμα των νεκρών βοά» και τα κάστρα μιας σκλάβας πόλης χαλιούνται, ο δε εγκέφαλος παραδρομεί  αντί να διαλογίζεται  «πάρεξ ελευθερία και γλώσσα» όπως ευαγγελίζεται ο λυρισμός. Σήμερα ο κόσμος χαλιέται γιατί η διαφθορά λεηλατεί την κιβωτό των ηθών του, τη γλώσσα του, με την συνενοχή του.

Comments are closed.