0

Οι επιδημίες μοιάζουν με επαναλαμβανόμενη κατάρα για τον Λαό μας. Πληγή που δοκιμάζει την Κύπρο από αιώνων. Τα μαστιγώματα των δοκιμασιών ακούονται από τα χρόνια της Ρωμαιοκρατίας. Πανδημίες φρίκης ερήμωσαν το νησί που κατάντησε κατοικητήριο φιδιών. Οι άνθρωποι αναζητούσαν καταφύγιο στη Βυζαντινή εποχή και μετεγκαταστάθηκαν στ’ ακρογιάλια της Προποντίδας, στη Νέα Ιουστινιανή. Στα νεότερα χρόνια ο τύφος, η φυματίωση θέριζαν τον κόσμο μας. Στη δεκαετία του ’20, μαρτυρίες επιζησάντων πληροφορούν τραγικές απώλειες οικογενειών. Πέθανε ο γιος, ακολούθησαν δυο ανήλικες αδελφές και τελικά έφυγε κι ο πατέρας, αφήνοντας στο έλεος του Θεού σύζυγο με εφτά ανήλικα και περιουσία στα απλωμένα χέρια των αρπακτικών τοκογλύφων, όπως γράφω σε παλαιότερη έκδοση βιβλίου. Τον καιρό των Εγγλέζων η επιδημία γρίπης ήταν δείγμα επαναλαμβανόμενης κατάρας. Θυμάμαι που η «Ινφλουέντζα» ενέσκηψε στα Κρατητήρια Κοκκινοτριμιθιάς το 1958. Σε μια παράγκα τριάντα αγωνιστών αρρώστησαν οι εικοσιοκτώ. Το βήξιμο εξακόσιων Πολιτικών Κρατουμένων της ΕΟΚΑ ταρακουνούσε την γύρω περιοχή. Κι η μόνη φαρμακευτική αγωγή ένα χάπι που το έλεγαν «A.P.C», υποκατάστατο της ασπιρίνης. Στο θλιβερό φαρμακείο έφεραν έναν τενεκέ γεμάτο απ’ εκείνα τα χάπια κι ο Ευάγγελος, Κρατούμενος που εκτελούσε χρέη φαρμακοποιού, μοίραζε με μια ξύλινη κουτάλα στους θαλαμάρχες για… θεραπεία των θυμάτων της γρίπης.

Κι οι Κρατούμενοι; Οι Κρατούμενοι έβηχαν σαν να εισχωρούσε στα πνεμόνια τους ο εξαποδώ και… γελούσαν. «Κι αυτό θα περάσει» έλεγαν σε ρεφραίν του πάθους, κι έκαναν τον Σταυρό τους, με τη σιγουριά πως δεν θα τους ξεχνούσε ο Θεός. Και στύλωναν τη σημαία του ανυποχώρητου αγώνα για λευτεριά και αξιοπρέπεια. Ο άνθρωπος, τότε, υπέφερε και πίστευε. Και φάρμακα στον πόνο του τα ιδανικά, η παράδοση, το ιερό χρέος.

Η σύγκριση με τα σημερινά αναπόφευκτη. Η πανδημία απλώνεται κατά κύματα και πνίγει την Κύπρο. Λαμβάνονται τα μέτρα που οι ειδικοί θεωρούν αναγκαία. Αλλά οι επιχειρηματίες φαγοποτίων γκρινιάζουν. Παρατούν τις σαλάτες τους και σηκώνουν παντιέρες. Κάποιοι, μάλιστα, ευκαιρίας δοθείσης, ζητούν παραιτήσεις Κυβέρνησης, Βουλής και … Προέδρου, αλλά και αποζημιώσεις από τους μη μετέχοντες στις ακριβοπληρωμένες κραιπάλες. Όχι για λόγους αντιμετώπισης της πανδημίας, ούτε για το βήξιμο της πατρίδας, αλλά  για τον περιορισμό του κέρδους. Για την απαγόρευση της νυκτερινής πανδαισίας που κατάντησε τρόπος ζωής! Διαμαρτύρονται γιατί θα κλείνουν τα κέντρα, θ’ απαγορεύεται το γλεντοκόπι μέχρι πρωίας, η έκλυτη συμπεριφορά, η   ηθική αποχαλίνωση, ο εκτραχηλισμός. Ταυτόχρονα, η έρμη η πατρίδα στενάζει υπό τον ζυγό της τουρκοκρατίας. Σαρανταέξι κατοχικά χρόνια κι ούτε που υγραίνεται πια το μάτι του σκλάβου, του πρόσφυγα, του απειλούμενου με νέα κύματα εισβολής, με νέα πάθη τουρκικής βαρβαρότητας. Δεν διαμαρτύρονται για την έξαρση της πολεμικής απειλής, για τους κινδύνους που ελλοχεύουν στο υπόστρωμα της ύπαρξής μας. Αλλά γιατί χαλιναγωγείται η διασκέδαση, θα αποκλείονται οι διέξοδοι του εφηβικού οίστρου, η αποχαύνωση από τις συνέπειες των παραστρατημάτων οικογενειακής διάλυσης και εκμηδένισης των αξιών που τιμούσαν επί αιώνες τον Έλληνα της ακραίας προφυλακής του Ελληνισμού. Η κατάρα προελαύνει, οι υπαρξιακοί κίνδυνοι ουρλιάζουν και η συνείδηση ροχαλίζει…Κι αυτός ο ρόγχος μοιάζει με επιθανάτιο μοιρολόϊ  επερχομένου ιστορικού τέλους. Τέλους που σκηνοθετούν οι Τούρκοι και οι συνεργοί τους στις εθνικές μας κακοδαιμονίες, με υποβολέα την πολιτική ραθυμία αντιμετώπισης μιας αποτρόπαιης πραγματικότητας που έπνιξε το φιλότιμο στον ενδοτισμό του Φεβρουαρίου 1959, παρέσυρε τις αξίες που έλαμψαν στη σπηλιά του Μαχαιρά, στον ορυμαγδό του Αχυρώνα,  στην έκρηξη του  Δικώμου, στα γκρεμισμένα φτωχόσπιτα που καταπλάκωσαν την ανθρωπιά, στις φλόγες του διχασμού που έκαψαν τα φτερά των ιδανικών, στο ψύχος που πάγωσε τις ψυχές των αγώνων και αποτέφρωσε τα ερείσματα του ήθους που ύψωνε τον άνθρωπο στο μεγαλείο των αγωνιστικών επάλξεων.

Η κατάσταση είναι κρίσιμη περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Διότι η πανδημία ούτως ή άλλως θα περάσει. Είναι κατάρα που έρχεται και παρέρχεται είτε υπάρχουν φάρμακα είτε όχι. Αλλά η κατάρα υπόσκαψης της εθνικής ύπαρξης είναι  συμφορά ιστορικού νεκροταφείου. Είναι μάταιη  αυταπάτη, ότι αν  ο Τούρκος προελάσει θα μπορέσουμε κάποτε να τον διώξουμε. Ψευδαισθησιακός μύθος το πατροπαράδοτο «πάλιν με χρόνια με καιρούς πάλιν δικά μας θα’ ναι». Ξέρει να ριζώνει εκεί που πατά, αρκάστης. Ο Τούρκος δεν είναι πανδημία. Είναι κατακτητής που ισοπεδώνει και ξεριζώνει ό,τι κατακτήσει. Κατά λογική συνέπεια ναι μεν θα αντιμετωπίσουμε, πάση δυνάμει, τη νέα επιδημική δοκιμασία και θα   θεραπεύσουμε τις πληγές της, αλλά οφειλή ευθύνης προέχει ο κοινός προβληματισμός και η πάνδημη αντιμετώπιση της επαπειλούμενης ορμής της τελικής τουρκικής επιδρομής. Είναι  κατάμαυρο νέφος που επέρχεται και το βλέπουμε στον ζοφερό ορίζοντα των ορατών συγκυριών. Ας το δουν οι πολιτικοί. Δεν είναι «ευκαιρία»,  πρόσκαιρης τυχοδιωκτικής επίπλευσης. Είναι Δαμόκλειος σπάθη   πάνω από τα κεφάλια μας. Πολιτών, κομματικών και πολιτικών…

Comments are closed.