0

Ασφαλώς δεν γνώριζαν την Ελληνική παροιμία, την προειδοποίηση της λαϊκής σοφίας, οι 14 χιλιάδες Άγγλοι που έσπευσαν να εκμεταλλευτούν τις κατοχικές απάτες για τις πωλήσεις ελληνικών περουσιών. Ή δεν έδιναν σημασία στην προτροπή, πως ο ψεύτης κι ο κλέφτης τον πρώτο χρόνο χαίρονται. Δεν μπορούσαν όμως να αγνοούν την συντελούμενη ατιμία των οργάνων της Άγκυρας, που προστατευόμενα από τις τουρκικές μεραρχίες κατοχής, έβγαζαν στο σφυρί τις προαιώνιες κληρονομιές του ξεριζωμένου Λαού μας και πουλούσαν τα κλοπιμαία. Τους κόπους και τους μόχθους των θυμάτων τους. Τώρα όμως έμαθαν τη σημασία του λαϊκού αποφθέγματος κι οι ληστές, και οι κλεπταποδόχοι, που χάνουν όσα θέλοντας εξαπατήθηκαν ν΄ αγοράσουν και κινδυνεύουν με απώλειες ακόμα και των ακινήτων που διαθέτουν στη χώρα τους, αν δεν συμμορφωθούν με τις αποφάσεις της διεθνούς δικαιοσύνης που κατοχύρωσε και το εφετείο Λονδίνου με απαρχή την υπόθεση Όραμς. Είναι υποχρεωμένοι να γκρεμίσουν ό,τι έκτισαν στην ξένη γη και ν΄ αποζημιώσουν τους νόμιμους ιδιοκτήτες για την καταχριστική οικειοποίηση των περιουσιών τους.

Γιατί ναι μεν ο αιμοβόρος Αττίλας διαθέτει οπλικό τρόμο αλλά δεν έχει τη δύναμη να σφάζει και το δίκαιο. Το εναγές πολεμικό καθεστώς μπορεί να πνίγει στο αίμα τους αδύνατους, όχι όμως και τη θέληση της δικαιοσύνης. Το δίκαιο μπορεί να ναυαγεί αλλά δεν καταποντίζεται, κατά τον Βίκτωρα Ουγκώ. Μπορεί να καθυστερεί, είναι απεξαρτημένο από τον χρόνο, αλλά πάντα επανέρχεται, πάντα νικά.

Εκείνο που απαιτείται είναι η σωστή και πλήρης διαχείρηση της επί του προκειμένου δικαιοσύνης από την πολιτική. Και η εγκατάλειψη των φληναφημάτων ότι το εθνικό μας πρόβλημα δεν είναι νομικό αλλά πολιτικό και άρα οι πολιτικοί θα το λύσουν. Διότι οι πολιτικοί παρεμβαίνουν με απαίτηση αποκλειστικής πρωτοστασίας στο Κυπριακό, πέραν του μισού αιώνος, και όχι μόνον δεν έλυσαν το πρόβλημα, αλλ΄ αντιθέτως εξέτρεψαν την πορεία του, εξάρθρωσαν τα ερείσματα του, το καταβαράθρωσαν. Δεν υπάρχει Έλληνας με κοινή λογική που να μην αντιλαμβάνεται ότι η εθνική αγωνία που προκαλείται από το παραπαίον ζήτημα είναι γέννημα ολέθριων σφαλμάτων των πολιτικών και της Κύπρου και της Ελλάδος. Κατά συνέπεια ας αφήσουν κατά μέρος τις ανόητες αλαζονικές πολιτικές τάσεις κι ας συνεργαστούν ομονοούντες σημαιοφόροι του δικαίου για να επιβάλουν το επιβεβλημένο και να επαναφέρουν το θέμα στη σωστή του διάσταση, στη σωστή του πορεία, με το σπαθί της δικαιοσύνης, της δικονομικής διεκδίκησης και της ιστορικής ηθικής. Όσο για την ενεργοποίηση συμβουλευτικής ομάδας από την Ελλάδα, ας μη προτρέχουν να την απορρίψουν με το επιχείρημα ότι υπάρχουν, και δεν διαφωνούμε, στην Κύπρο, άξιοι νομικοί δυνάμενοι να ενισχύσουν την πολιτική ηγεσία στις προσπάθειές της. Γιατί, πέραν του ότι στη συμβουλευτική ομάδα, στις συνομιλίες, υπάρχουν άσχετοι και αμφισβητούμενοι, κάποιοι νομικοί πολιτικοί μας ήταν αναμεμειγμένοι στο Κυπριακό από το 1955 και είδαμε τα κατορθώματά τους. Δεν είναι απαλλαγμένοι ευθυνών για τα τραγικά σφάλματα των πολιτικών που ήταν σύμβουλοί τους, φανεροί ή κρυπτόμενοι. Χρειάζονται παραδείγματα;

Comments are closed.