0

Ένας υπεύθυνος παρατηρητής θα καταπλαγεί από την πλημμυρίδα των αστοιχείωτων που διοχετεύει το εκπαιδευτικό μας σύστημα στην κοινωνία. Δώδεκα χρόνια στην εκπαίδευση και η παραγωγή αγράμματων πληθαίνει. Η γλωσσική αδυναμία τρομάζει. Τελειώνουν το Λύκειο και δεν μπορούν ν’ αρθρώσουν σωστές προτάσεις. Στο βιογραφικό τους φυτρώνουν αγκάθια. Στην Αθήνα τους ρωτούν αν είναι…Βούλγαροι. Και καθηγητές που άλλοτε διαπίστωναν πως οι απόφοιτοί μας τέλειωσαν ήδη από ένα Πανεπιστήμιο, διερωτώνται αν τα πανελληνίως φημισμένα Γυμνάσια υπάρχουν ακόμα! Ήταν καιροί που οι μαθητές του Δημοτικού απάγγελλαν από μνήμης Ξενοφώντα. (Ο πατέρας μου). «Δαρείου και Παρισάτιδος γίγνονται παίδες δύο»…(έτος 1912)! Και ναι μεν αποφοιτούν και τώρα άριστοι μαθητές και μαθήτριες από τα Λύκειά μας, και διακρίνονται για την απόδοσή τους σε ξένες εξετάσεις. Μόνο που οι οποιεσδήποτε γνώσεις στερούνται ανθρωπιστικής παιδείας. Έχουμε «πιθάρια γνώσεων» σε πνευματική ξηρασία. Αλλά υπάρχουν και οι φάλαγγες των αστοιχείωτων που εκθέτουν εαυτούς και αλλήλους. Και διερωτάται φίλος καθηγητής από την Αθήνα: «Καλά αυτούς γιατί τους στέλνετε εδώ»; Αποτελεί δυστυχή υπόνοια ότι το αρμόδιο υπουργείο δεν αντιμετωπίζει την παθογένεια που κακοφορμίζει. Δεν αναζητεί και δεν πατάσσει τις αιτίες στις ρίζες τους. Δεν παίρνει δημόσια θέση στα φαινόμενα των προκλήσεων που είναι αισθητά στην κοινωνία. Επί παραδείγματι στο θέμα της γλώσσας. Διαπιστώνεται ότι η χρήση της Ελληνικής είναι φορτισμένη με πλήθος λαθών. Και δεν διερευνώνται οι πηγές των απογοητεύσεων. Δεν ακούστηκε μια έστω φορά η ευθύνη των ραδιοτηλεοπτικών δικτύων στο δημόσιο διάλογο. Οργιάζει η κατάχρηση μιας παραποιημένης κυπριακής διαλέκτου για την πρόκληση σαρκαστικών γελώτων. Στα σενάρια αμφισβητουμένης σοβαρότητας, χρησιμοποιούνται παραφθαρμένα στοιχεία, με σκοπό τη γελοιοποίηση του λόγου. Δεν αξιοποιείται η διαλεκτική δύναμη για τη διαμόρφωση ύφους και ήθους. Για επιτυχία βελτιωμένης έκφρασης στα πλαίσια της ομιλουμένης πανελλήνιας δημοτικής, για τη δημιουργία κοινής επαφής μεταξύ Ελλήνων. Εδώ φαίνεται να δικαιώνεται ο Λένιν που δήλωσε πως αν θέλεις να καταστρέψεις ένα λαό άλλαξε τη γλώσσα του. Δηλαδή, διαστρέβλωσε την έκφρασή του, σύγχισε τον δημόσιο λόγο του, διέφθειρε τη προφορική και γραπτή συμπεριφορά του. Στα Μέσα Επικοινωνίας δεν προέχει η αξιοποίηση της διαλεκτικής δύναμης της γλώσσας του Βασίλη Μιχαηλίδη, του Δημήτρη Λυπέρτη, που αποτελούν εξαίρετα δείγματα λόγου, ούτε διακοσμείται η έκφραση με λογοτεχνικά σχήματα από την ποίηση που ανεβάζει την ποιοτική έκφραση στα επίπεδα του Σολωμού, της Επτανησιακής ή της Αθηναϊκής Σχολής. Χρησιμοποιείται ένα μείγμα χυδαίας αγυρτείας με κατάλοιπα βαρβαρικής τουρκικής γλωσσοπάθειας που εξευτελίζει, διαπομπεύοντας τις κοινωνικές ευαισθησίες. Το κοινωνικό σύνολο και ιδιαίτερα η γλωσσικά εύπλαστη νεολαία κακοποιείται, αιχμαλωτισμένη σε κανάλια όπου ευημερούν προχειρότητες, σενάρια του ποδαριού, παραγωγές φτήνιας, ευφάνταστες πτωχοπροδρομικές ανοησίες, αναξιοπρεπείς επιδόσεις κακοπροαίρετων συλλήψεων πεζοδρομιακού ερωτισμού, μη αποκρυπτόμενες πια ροπές ανώμαλων συμπεριφορών, παγιδευτικά δολώματα ασχημάτιστων νεαρών πλασμάτων, ανοικτές προκλήσεις δημόσιας αιδούς. Δίδεται η εντύπωση καταιγισμού σαδιστικής αδιαντροπιάς. Και παρ’ όλα αυτά οι καθ’ υπόθεση φύλακες της κοινής ηθικής φαίνεται ότι αδιαφορούν. Το αρμόδιο υπουργείο κωφεύει σηκώνοντας ψηλά τα χέρια ένοχης αδράνειας. Οι αμειβόμενοι φρουροί της παραδοσιακής ηθικής μέριμνας, αποδίδουν αναλγησία ενώπιον προελαυνόντων δεινών. Η κοινωνία καταλαμβάνεται απροστάτευτη και χωρίς θέληση αντίδρασης στην κακοδαιμονία. Οι πολλοί παραμένουν μαζοχιστικά ανάλγητοι στην επιδημία του ηθικού καταβαραθρώματος, στην πανδημία μιας πρωτοφανούς πνευματικής κατάπτωσης. Και οι εξουσίες, από καταβολής ανεξαρτησίας(;) κοιμούνται τον νήδυμο της συνειδησιακής συνενοχής. Εξήντα χρόνια υποτιθέμενης απαλλαγής από την ξενοκρατία, οι σύγχρονοι Επιμενίδες παραμένουν υπνηλοί ενώπιον κυλωνείου άγους του 21ου αιώνα. Για τον κόσμο που δέχεται την κατάσταση, όπως την αντιλαμβανόμεθα, και ακροάζεται τον κώδωνα των κινδύνων, προέχει η αφύπνιση του λαού, η έγερση από τον λήθαργο της μακρόχρονης ραστώνης των ψευδαισθήσεων και της ολοκληρωτικής αντίστασης των δυνάμεων της εξουσίας. Στην τετραετία του απελευθερωτικού αγώνα, η κοινωνία ηνωμένη θαυματουργούσε στην αυτοθυσία για το φιλότιμο του ανθρώπου. Δοκιμαζόταν αγόγγυστα στις αντιξοότητες. Στα βασανιστήρια, στα Κρατητήρια, στις φυλακές, στο αντάρτικο. Στα χρόνια της απόσχισης και της τουρκικής απειλής της δεκαετίας του εξήντα, το σύνολο με τα δίκαννα φύλαγε Θερμοπύλες. Άλλοτε, παρά την καταπίεση της ξενοκρατίας, η κοινωνία απαιτούσε εφαρμογή των προγραμμάτων αγωγής. Η Παιδεία μας ήταν πανελλήνιο υπόδειγμα δημιουργίας του σωστού ανθρώπου. Οι απόφοιτοι των Γυμνασίων ήξεραν γράμματα. Αρίστευαν στα Πανεπιστήμια. Το εκπαιδευτικό σύστημα λειτουργούσε εύρυθμα και αποτελεσματικά. Η μαθητιώσα νεότητα παρήλαυνε καύχημα στις πλατείες. Το αίσθημα της πνευματικής ασφάλειας και της εμπιστοσύνης στο αύριον απλωνόταν διάχυτο και ενέπνεε. Η υψηλή επίδοση ήταν κοινή απαίτηση. Ο σεβασμός στην αποστολή του εκπαιδευτικού χρέος. Η εκτίμηση προς τα επιτεύγματα του σχολείου τιμητική. Η αναγνώριση της έδρας αξίωμα. Οποιαδήποτε παραβίαση της πνευματικής εξουσίας του δασκάλου καταδικαστέα. Η διδασκαλία ήταν απαραβίαστη και ελεγχόμενη από την κοινή συνείδηση. Τα εκπαιδευτήρια δεν είχαν πόρτες ανοιχτές για τις δικτατορίες των κομματικών όχλων. Η εκπαίδευση ήταν λειτούργημα, όχι επαγγελματική δεκαρολογία. Η Πολιτεία οφείλει να αποκαταστήσει τα πράγματα. Να ελέγχει και να αξιολογεί. Να επιλέγει και να αποκαθαίρει. Και να λογοδοτεί στην κοινωνία. Όχι στα συμφέροντα των κομματικών επιστράτων. Έχει ιστορία η Κύπρος. Η Πολιτεία να την αξιοποιήσει.

Comments are closed.