0

Θλίψη και ντροπή, πολλές φορές, προκαλεί η ανευθυνότητα των αστοιχείωτων που επισύρουν αναθέματα όταν ματατρέπονται σε κράχτες των εχθρών της πατρίδας. Και χειρότερα όταν αυτοί κατέχουν, κατά βλασφημία της μοίρας, θέσεις απ’ όπου προέρχεται η βλάβη για τον λαό. Ο τραγικός Σοφοκλής το διατύπωσε στα βαθιά του γηρατειά στην τραγωδία «Αντιγόνη»: «Είναι φοβερό να σφάλλει εκείνος που από την γνώμη του επηρεάζεται η τύχη των πολλών». Δείγμα και ο ε.α. ναύαρχος Α. Αντωνιάδης με τη δήλωσή του στην τουρκική «Χουριέτ». Ο επί Σημίτη στολάρχης, αμφισβήτησε τις ελληνικές θέσεις σε σχέση με την αιγιαλίτιδα ζώνη στο Αιγαίο και παρουσίασε την Τουρκία σαν υπερδύναμη, τις δε υπερπτήσεις  της στους ελληνικούς αιθέρες σαν «αθώες διελεύσεις»! Εχρησιμοποίησε, δηλαδή, γλώσσα, που και οι φανατικότεροι μισέλληνες αποφεύγουν. (Πού είσαι Πλαστήρα;)  Όταν ο ανεκδιήγητος δήμαρχος Ιάσμου Θράκης Οντέρ Μουμίν καθυβρίζει την Ελλάδα και περιηγούμενος την Τουρκία αμφισβητεί την ελληνική ευαισθησία στην εθνική ακεραιότητα της Θράκης, με τους επίβουλους ακολούθους των πολιτικών της Άγκυρας, που υποβάλλουν θέμα «ανεξαρτησίας» του βορείου, ελευθέρου τμήματος του έθνους, στην υπόκρουση των στίχων του πολεμοχαρούς Κισάκουρεκ.(Βλπ. Φιλ.13.8.17: Η Θράκη εγκαταλείπεται).

Αυτός ο Αντωνιάδης ξεπέρασε τον Σημίτη, στην άθλια επιλογή λοξοδρόμησης της κίνησης των πυραύλων S300 προς Κρήτη, αντί στο οπλοστάσιο της αγωνιζόμενης για ελευθερία Κύπρου. Και όπως συνέβη, κατά δυστυχία, σε κρίσιμες ώρες, δεν βρέθηκε άνθρωπος να αντιπαραταχθεί στον πρώην ναύαρχο, όπως και στην προδοσία της Κύπρου από στρατηγούς και πολιτικούς της αλήστου μνήμης Χούντας, τον Μπονάνο, τον Γαλατσάνο, τον Ιωαννίδη, τον Ανδρουτσόπουλο και τους άλλους της συμμορίας, που δεν τους άρπαξε η Νέμεση να τους στήσει στο εδώλιο της Δικαιοσύνης για εσχάτη προδοσία. Και ούτε βρέθηκε πολιτικός του «κλεινού» άστεως να επισημάνει τον λόγο του εν ενεργεία πλανητάρχη, που στην 74η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ της 24ης Σεπτεμβρίου 1919, διεκήρυξε πως το κράτος έχει κάθε δικαίωμα να περιφρουρεί τα σύνορά του και προπάντων το συμφέρον του λαού και της χώρας. Ούτε  βρέθηκε Έλληνας να αρπάξει από τον γιακά τον ναύαρχο του πρώην πρωθυπουργού και να του υποδείξει ότι η χώρα που θαυμάζει έφαγε 9 εκατομμύρια Ελλήνων που άκμαζαν στη Μικρά Ασία, κατά την ολέθρια προέλαση των ανθρωποφάγων του Τουγκρίλ Μπέκ και του Αρσλάν από τον 11ο αιώνα και ακολούθως τον 20ο του Μουσταφά Κεμάλ. Και να τον παραπέμψει στην American Philosophical Population Society (Pliladelphia 1958) V.XLLIII p.8), ή στον J.C. Russel, “Recent Advances in Medieval Demography” (1965, p.99), για να μάθει ότι οι Τούρκοι που τον εμπνέουν αφαίμαξαν τον Ελληνισμό και τον εκδίωξαν ή τον έθαψαν στις πανάρχαιες κοιτίδες του, σε μια πρωτοφανή καταιγίδα βαρβαρότητας. Σάρωσαν από προσώπου γης πόλεις θαυμαστές στον πολιτισμό και κόσμο που μεγαλουργούσε επί αιώνες. ( Μελιτινή, Σεβάστεια, Έφεσσος, Νίκαια, Προύσα, Νικομήδεια, Κυδωνίες, Σμύρνη, Πέργαμος, Μίλητος …) κατά τις περιγραφές Γ. Παχυμέρη, Ν. Γρηγορά, Γ. Σφραντζήκαι άλλων Ελλήνων και ξένων ιστορικών (Jus Graecoromanum  τ. A΄σελ 621.

Τέτοιοι αξιωματικοί στήριξαν και πολιτικούς που δεν συμπαραστάθηκαν λόγω… αποστάσεως στην αιμάσσουσαν Κύπρο το 1974, αν και οι ίδιοι την αρνήθηκαν το 1959 όχι λόγω αποστάσεως αλλά λόγω πολιτικής εξάρτησης στους νονούς της Τουρκίας.

Πρόκειται περί μιας επαναλαμβανόμενης καταισχύνης. Τα ίδια δεν συνέβησαν και με την τραγωδία της Κύπρου; Με επικεφαλής τους ενόχους της συμφοράς στρατιωτικούς και πολιτικούς, επισκιάσθηκαν οι ντροπές των «αναδιπλώσεων» στο μέτωπο, των εγκαταλείψεων των μαχομένων μονάδων από τους διοικητές.  Ούτε ένας από τους υπευθύνους της συμφοράς οδηγήθηκε στο εδώλιο για την προδοσία και την αμαχητί σχεδόν παράδοση της μισής Κύπρου, ούτε υπέστη έστω και ολίγων μηνών φυλάκιση. Ουδενός αφαιρέθηκαν τα αστέρια από τους ώμους, ουδείς κατεδικάσθη για παρανομίες και αίσχη στη δύστυχη Κύπρο. Και όλοι ανεξαιρέτως προήχθησαν σε ανώτατες βαθμίδες και απολαμβάνουν υψηλών συντάξεων, ή τιμώνται για «ηρωισμούς» σε μάχες, ενώ τράπηκαν σε φυγή από τα πεδία αντιμετώπισης του Αττίλα, όπως της Αμμοχώστου και της Καρπασίας, απ’ όπου διέφυγαν άκαπνοι, ενώ προήλαυνε ο Τούρκος μολύνοντας εστίες μεγαλείου, καταλαμβάνοντας νεκροταφεία ηρώων και πόλεις και χωριά δόξας αιώνων. Τους βλέπουν οι προδομένοι να κορδώνουν σε εξέδρες επισήμων και να επαίρονται υμνολογούμενοι με νταούλια και ζορνέδες, ενώ έπρεπε να βρίσκονται ενώπιον αποσπασμάτων αποδοκιμασίας και καταδίκης. Και ιδού που η ατιμωρησία αποθράσυνε τόσο ώστε και εκείνοι που έβλεπαν από τα πολεμικά πλοία, σαν αιμοχαρείς θεατές Κολοσσαίου, τον επιδρομέα να εφορμά στις ακτές της Κερύνειας, τώρα συντάσσονται με τον κατακτητή της νοτιοανατολικότερης εσχατιάς του Γένους, αφού υπηρέτησαν τον πρωθυπουργό που αφόπλισε τον υπόδουλο λαό και χειροκροτούν εκείνους που αντί να αντιμάχονται τον ίδιο εχθρό και να τορπιλίζουν τα επεκτατικά του σχέδια, τον περιστοιχίζουν για να συνεχίζουν την απεχθή πολιτική υποχωρήσεων, στην αδηφάγο μανία του κατακτητή που ανενόχλητος ορέγεται και τη Θράκη ( Βλπ. Φιλ.17.12.17 «Η Θράκη στο στόμα του γκρίζου λύκου»…Η ατιμωρησία της ενοχής γεννά το θράσος που υποθάλπει την ασυνειδησία και απαλλάσσει από τον φόβο της λαϊκής οργής τους απεργαζομένους νέες σκευωρίες εθνικών ταπεινώσεων.

Comments are closed.