0

Τέτοιες μέρες πριν 56 χρόνια η πατρίδα μας ακροπατούσε στην κόγχη του ξυραφιού. Ο λαός πήρε την απόφαση ν’ αγωνιστεί για τη σωτηρία της πατρίδας. Αποφάσισε ν΄ αντισταθεί στην επιβουλή και να κρατήσει όρθια την ελευθερία της Κύπρου, βασισμένος αποκλειστικά και μόνο στις δικές του δυνάμεις. Ο νους της κοινωνίας του 1963 ήταν σίγουρος πως δεν έπρεπε να τρέφει ψευδαισθήσεις. Πως δεν είχε λογικό δικαίωμα να περιμένει να έρθουν άλλοι να πολεμήσουν για τις υποχρεώσεις του. Άρπαξε από τις δόμες τα κρυμμένα παλιά όπλα, έκανε βόμβες στα σιδηρουργεία, έστηνε στις στέγες των σπιτιών του πολυβολεία, ύψωνε κάστρα στις προφυλακές της ζωής του, γέμιζε με δικές του σφαίρες τα κυνηγετικά, οπλιζόταν με σιδερένια ρόπαλα και μαδέρια κι ορμούσε στα αλώνια της αναμέτρησης με ότι έπιανε στα χέρια του, να πολεμήσει σε ομηρικές μάχες με τους επίστρατους της Τουρκίας. Υπάρχουν φωτογραφίες των Χριστουγέννων και της πρωτοχρονιάς των δρόμων της Λευκωσίας, με άντρες να ορμούν στις μάχες αποφασισμένοι να πολεμήσουν για τις οικογένειές τους, για τα ιδανικά τους, για τη γη τους. (Γιάννη Σπανού «ΕΟΚΑ» τ.2, Α.Ι.Σ. Λευκωσία,1997). Ηρωισμός τους η δύναμη των αβίαστων αποφάσεών τους.
Οι συγκρίσεις με την κοινωνία του απερχομένου έτους απογοητευτικές. Τότε, τον χειμώνα του 1963, ο Πανσπουδαστικός Σύνδεσμος Αγωνιστών Κύπρου, «ΠΣΑΚ», με έδρα την ελληνική πρωτεύουσα, με προκήρυξή του σάλπισε εγερτήριο. Σε λίγες μέρες 480 φοιτητές ανταποκρίθηκαν. Έτρεχαν στο στρατόπεδο στο Γουδί κι εκπαιδεύονταν στα πολυβόλα, στο Μεγάλο Πεύκο, στον Αγάθωνα, να σπουδάσουν τον πόλεμο. Εγκατέλειψαν τις πανεπιστημιακές εξετάσεις, οι επί πτυχίω αποχαιρέτισαν τις Σχολές και με δυο παλιοκάραβα κατέβηκαν στα πεδία των μαχών. Κι η παρουσία τους, που οι κυβερνήσεις λησμόνησαν, στοιχείο επιβολής στις εξελίξεις. Οι μάχες της Ομορφίτας, οι συγκρούσεις στις πόλεις, συγκλονιστικές. Η νεολαία επί κεφαλής του μαχομένου Λαού μας. Και αν η διαχείρηση των συνθηκών δεν ήταν η αναμενομένη, η ιστορική ευθύνη βαρύνει την εξουσία που «γνώριζε τα πάντα και απέτυχε επί των πάντων». Τότε, ο λαός πίστεψε πως δεν χρειαζόταν καινούργιους δρόμους. Δεν απεργούσε για οικονομικά οφέλη. Δεν φώναζε στις πλατείες για αποζημιώσεις. Ήθελε και απαιτούσε οπλισμό για να υπερασπιστεί τη ζωή του και την ελευθερία της πολιτείας του. Δεν απεργούσε για συμφέροντα. Ήθελε όπλα. Έπαιρνε στα χέρια του τη δύναμη των υπαρξιακών του αποφάσεων. Ήξερε να ζήσει και πώς να ζήσει.
Από τον Απόστολο Ανδρέα ως τον Ακάμα κυμάτιζαν οι σημαίες της αντίστασης και της αξιοπρέπειας. Κι οι καρδιές πάλλονταν στους κτύπους των αποφάσεων του λαού, να αγωνιστεί για τα ιδεώδη και τις αξίες του. Είχε νόημα η ζωή. Ο φτωχόκοσμος άφηνε τις δουλειές του στη μια μεριά και στηνόταν στα φυλάκια, στις ακτές, στις παρυφές των ορέων, να φυλάξει Θερμοπύλες. Νυχτωνόταν και ξημερωνόταν άγρυπνος με το δάκτυλο στη σκανδάλη. Η πλουτοκρατία πρόσφερε τα χρήματά της για αγορά οπλισμού από τα ξένα. Νέοι και γέροντες επιστρατεύονταν όπου η ανάγκη και το χρέος τους καλούσαν. Θυμάμαι τους Γιαλουσίτες. Οι νοικοκυρές μαγείρευαν γεύματα για τους αγωνιστές των νυκτερινών ενεδρών στο Παυλέτι, στη Γαλακτηνή, στον Δαιμονιάρη, στις παραλίες. Μια νύχτα έφθασε μήνυμα πως τούρκικο σκάφος προσέγγισε στην Πλατανησσό με λαθραίο οπλισμό. Κι ο κόσμος πετάχτηκε στα αυτοκίνητα κι έτρεξε στην Πλακωτή με τα φώτα αναμμένα. Κι είχαν κι ένα μεγάλο προβολέα που φώτιζε τα κύματα. Κι είδαν το καράβι να απομακρύνεται και ν’ αρμενίζει κατά τη Μικρά Ασία. Κρατούσαν ντουφέκια και πασσάλους. Κι ήξεραν πως αν στο καϊκι υπήρχε ένα «μπρεν» θα τους θέριζε. Αλλά πήγαν! Η συνείδηση βρισκόταν σε συναγερμό, για τα παιδιά, για την πατρίδα. Τότε κυβερνούσε την ζωή η ανθρωπιά.
Οι αγωνιστές εκείνοι περιπολούσαν στην ακραία Καρπασία. Γνώριζαν τους Τουρκοκυπρίους των γύρω χωριών. Κι έκαναν μια έντιμη συμφωνία μαζί τους: Κοπέλια κάτσετε ήσυχα. Εμείς δεν θέλουμε αιματοχυσίες. Κι έκατσαν ήσυχα. Και δεν έσκασε μύτη! Η πατροπαράδοτη φιλία συνέχισε να φυλάγει την αρμονία της περιοχής…
Σήμερα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Κι αντί οι άνθρωποι να επιστρατεύονται για τη προστασία της ανθρωπιάς και της πατρίδας, υπέστειλαν τις σημαίες της αντίστασης στους κινδύνους που ελλοχούν. Ταξιδεύουν σαν τουρίστες στην ίδια την πατρίδα τους. Γλεντούν στα σκαλοπάτια των αρπαγμένων σπιτιών τους. Χρηματοδοτούν τον εισβολέα με τα κέρδη και τα οφέλη των παντοίων ενασχολήσεών τους. Συνωμοτούν στο λαθρεμπόριο ναρκωτικών και στους γκανγκστερισμούς γενικά. Μετατρέπονται σε υποχείρια των μυστικών υπηρεσιών των εχθρών. Φυγοστρατούν. Δεν δίνουν δεκάρα για τα σχέδια του εισβολέα, αν και βλέπουν τις κάννες των όπλων να σημαδεύουν τα παιδιά τους. Αρνούνται τις υποχρεώσεις τους, παραβλέπουν τις υπαρξιακές προϋποθέσεις, ενδίδουν στην εγκατάλειψη των ιδεών και των αξιών των αιώνων. Κι αυτά τα στοιχεία είναι απότοκα των ανικανοτήτων των εξουσιών της δύσμοιρης Κυπριακής Ανεξαρτησίας. Υπηρετούσαν την πρόσκαιρη ευμάρεια και περιφρονούσαν την ανάγκη της όρθιας προέλασης της ζωής.
Αυτές τις αλήθειες να αντικρίσει ο νέος Υπουργός Παιδείας κι ας απεγκλωβιστεί από τους ανώριμους διαλόγους και τις φυγομαχίες με τα παιδιά και τους άσχετους αργόσχολους των μέσων προβολής. Το κράτος ζει με τη δύναμη των αποφάσεων της λογικής και της ανάγκης.

Comments are closed.