ΜΕΡΕΣ ΝΤΡΟΠΗΣ

Published on 31 December 2019 by spanos in 'Αρθρα - Σχόλια

0

Στο ημερολόγιο του πολιτισμού ενός λαού υπάρχουν και ώρες δόξας αλλά και ώρες ντροπής. Ιδιαίτερα όταν κάτω από συνθήκες κοινωνικών αναστατώσεων ή ακραίων πολιτικών παθών, παμπάλαια, αχαλίνωτα ένστικτα, υποδαυλίζουν πρωτόγονα πάθη που φορτώνουν σε μια εποχή όνειδος. Ίσως ήταν πεπρωμένο η καταισχύνη να απλώσει τη μαύρη σκιά της και στο δικό μας πέρασμα από τον ιστορικό χρόνο. Και να επισωρεύσει δυστυχία σε όσους βρεφουργήθηκαν ικανοί να αισθανθούν το αίσχος, από την ανοχή άτιμων ενεργειών πολιτικών οργάνων που βεβήλωσαν την ζωή. Ομολογώ ότι γράφω αυτό το άρθρο, γιατί φίλος χειρουργός μου εκμυστηρεύτηκε πιθανή περίπτωση κτηνωδίας. Ήταν γιατρός στο «Ιπποκράτειο» Αθηνών, της οδού Βασιλίσσης Σοφίας, όταν σε επέμβαση διεπίστωσε ότι τα σωθικά εγχειριζομένου Κυπρίου ήταν επηρεασμένα σαν από πετρέλαιο. Δεν μπορούσε να εξηγήσει το φαινόμενο. Ο ασθενής δεν ήταν ανήλικο παιδί που διέλαθε της προσοχής της μητέρας του και ήπιε πετρέλαιο. Ήταν ενήλικος νέος ισχυριζόμενος βασανισμό. Και προέκυψε, και ιδιαίτερα λόγω φημών που οργίαζαν, το ερώτημα αν όντως διοχέτευσαν γράσο στο σώμα, σε ανάκριση. Κυκλοφόρησε από στόμα σε στόμα όπως τα εγκλήματα που έγιναν εκείνο τον καιρό εν μέση οδώ. Η απέχθεια προκαλούσε αηδία αλλά ο φόβος έκλεινε τα στόματα. Και οι βασανιστές αποθηριώνονταν. Τα ονόματα κάποιων ακούγονταν να κυκλοφορούν με αναθέματα και να κατασπιλώνουν την ιστορία. Τέτοιες ειδεχθείς ενέργειες εμόλυναν τη δεκαετία του εξήντα, ενώ τα βασανιστήρια των Άγγλων εξακολουθούσαν να γυροφέρνουν σαδιστικά την κοινωνική καθημερινότητα. Και τα ονόματα των δραστών ακούγονταν προκαλώντας ανατριχίλα. Μέρλιν, Μακλόκλαν, Μπέρτς, Λήντς, Μακκάουαν, Γουίλλαρντ, Ταλάτ, Σέϋβορυ. Σαν απαίσιες κατάρες από την κόλαση. Μόνο που τα ονόματα ήταν πια ελληνικά και τα βασανιστήρια αποδίδονταν σε όργανα της τάξεως! Τα μαρτύρια δεν διέφεραν από τα αγγλικά της Ομορφίτας, του Σπέσιαλ Μπραντς, των Πλατρών, της επιταγμένης οικίας Γιωργαλλή, του Κάστρου της Κερύνειας, της Αμμοχώστου… Και οι πόνοι των θυμάτων ήταν αντίλαλοι από τις μαύρες μνήμες των σύγχρονων μαρτύρων της ιστορίας μας. Έψαχνες να βρείς ποια μάνα γέννησε τέτοια κτήνη και την έβρισκες στον κυκλώνα της κατάρας.
Αλλά το θέμα ήταν πολύ ευρύτερο. Ήταν ηθικοπολιτικό πρόβλημα. Γέννημα των αφύσικων μεταλλαγών που προέκυψαν από την προσπάθεια αντιστροφής του άξονα της ζωής, σ’ ένα τόπο με ηθική ιστορία χιλιάδων χρόνων, διάρκεια πολιτιστικής εξέλιξης και αδιάσπαστης συνείδησης. Και οι στόχοι των βασανισμών ήταν πολύ ευρύτεροι από τον πόνο των θυμάτων. Οι θύτες στόχευαν στη συνείδηση του ανθρώπου. Επιδίωξή τους ήταν ο χαλασμός του ανθρώπου και η δημιουργία διαφορετικού τύπου. Ήθελαν να παρουσιάσουν εκτρωματικό τύπο δούλου στο μυαλό, με εντελώς διαφορετικά ήθος και σκέψη, υποταγμένο δουλικά όπως τον πληβείο του μεσαίωνα, σαν καθηλωμένο σε καλούπι, καταδικασμένο να ζει αθέλητα σε σιδηρούν προσωπείο.
Και ναι μεν πιθανότητες όπως η προαναφερομένη δεν υποστηρίζεται με έγγραφες μαρτυρίες ίσως λόγω του φόβου που κυριαρχούσε τότε, αλλά από τις εμπειρίες παθόντων και τους τάφους δολοφονηθέντων δεν μπορεί να αποκλείεται. Σε προηγούμενα άρθρα αναφέρθηκαν ονόματα, τόποι και τρόποι πολιτικών εγκλημάτων. Και δεν προτίθεμαι να αποπειραθώ πάλι τυμβωρυχία τόσα χρόνια μετά τα γεγονότα (16.8.1961,3.6.1973…). Αλλά να επιχειρήσω εξαγωγή συμπερασμάτων εκ των πραγμάτων. Και πρώτο συμπέρασμα είναι πως από το 1961 υπάρχουν αιμάτινα τεκμήρια και ταφικοί σταυροί αποπειρών βιασμού της συνείδησης και παραχάραξη της προσωπικότητας σε πολιτικό όργανο. Και υπ’ αυτή την έννοια εξάγονται οι εισηγήσεις:
Υφίσταται ηθική υποχρέωση αναλυτικής έρευνας και ανάλογης δράσης των ενεργειών της τότε πρώτης πολιτείας και των συνακόλουθων προεκτάσεων στις επόμενες δεκαετίες. Οι συνέπειες όσων επιδιώχθηκαν στη δεκαετία του ’60, σφράγισαν και τη νεότερη συνείδηση και μέχρι σήμερα παρατηρούνται δείγματα και συμπεριφορές, συνέπειες των τότε σατανικών σχεδιασμών. Τεκμήρια οι αφελληνιστικές σκέψεις γασμούλων και οι εμμονές στην προπαγάνδα απομάκρυνσης από την ανάγκη της συλλογικής πανελλήνιας αντίστασης στην τουρκική κατοχή, με παράλληλη ενοχοποίηση της ελληνικής πλευράς στις καταλυτικές επιχειρήσεις και στην επίρριψη ευθυνών. Τεκμήριο η ακουόμενη αυτοκαταδίκη «εκάμαμεν τζι’ εμείς πολλά», που κατατείνει στην παραδοχή εγκλημάτων ταυτόσημων με τα εγκλήματα του εισβολέα και της τρομοκρατίας του. Η υποστολή των ελληνικών σημαιών που κυμάτιζαν ανά την Κύπρο. Η συνειδησιακή στροφή κατά 180 μοίρες έναντι της Ελλάδας. Η καταχθόνια επιχείρηση ενοχοποίησης του συνόλου των ελλαδικών κυβερνήσεων για την κυπριακή κακοδαιμονία και η απαλλαγή της πολιτικής της Λευκωσίας, αν και οι ευθύνες των Κυπρίων είναι αυταπόδεικτες. Παραδείγματα οι συμφωνίες Ζυρίχης τον Φεβρουάριο του ‘59, η αποχώρηση της μεραρχίας τον Νοέμβριο του ’67, η αδρανοποίηση των οχυρών Πενταδακτύλου πολύ πριν τον πόλεμο, οι συνομιλίες με τα όργανα της Άγκυρας και η μοιραία παράδοση της πολιτικής ως ερμαίου στις επιδιώξεις της τουρκικής διπλωματίας. Και άλλα πολλά εσφαλμένα ων ουκ έστιν αριθμός που ανοήτως επετράπη να μετατραπούν σε θέσφατα, σε απαράβατες κληρονομικές υποθήκες, προς απαλλαγή ευθύνης των επιγόνων! Που καταμαρτυρούν ηχηρή ανεντιμότητα έναντι του Λαού και παραπλανητικό εγχείρημα της ιστορίας.

Comments are closed.