0

Η ηχώ του άμεσου κινδύνου είναι εκκωφαντική. Και η ιστορία και η λογική μεταδίδουν τον αντίλαλο της απειλής χωρίς διακοπές από το ένα μέχρι το άλλο πρωί χωρίς όμως να ξυπνάμε. Η φρόνηση μας προειδοποιεί ότι αυτοκτονούμε στα κατεχόμενα, ξαπλωμένοι στα μαξιλάρια που μας απλώνουν οι κατακτητές στα σκαλοπάτια των σκλαβωμένων σπιτιών μας, για να παραμένουμε κοιμισμένοι στον λήθαργο της παρατεινόμενης καταισχύνης της τουρκικής κατοχής. Για να μην ρίχνουμε μια ματιά στους ογκώδεις τόμους των σελίδων της ιστορίας και να μην ταρακουνιόμαστε από την κραυγή του εφιάλτη της αλήθειας, ότι επί δέκα αιώνες οι Τούρκοι μας ατιμάζουν και μας σφάζουν με τους πολέμους που αποσκοπούν στον αφανισμό μας, από τη γη που οι πατέρες μας κληροδότησαν ένδοξη και λεύτερη κι εμείς την ξεχνούμε, ενδίδοντες στις φοβέρες ή τις κοροϊδίες του επελαύνοντος εχθρού. Είναι μια ιστορία που επαναλαμβάνεται δραματικά επί αιώνες. Από τον Τουγκρίλ, τον Ασλάν, τον Βαγιαζίτ, τον Τζαχά, τον Λαλλά κι όλους όσους στρατηγούσαν στον θάνατο των Ελλήνων. Από τη μαύρη ώρα που ξεφύσησαν από τα μέρη του Ώξου στη Μεσοποταμία, επί σουλτανίας Γανζεβίδη, κι άρχισαν να ξεκληρίζουν τις βυζαντινές προφυλακές, αρπάζοντας γυναίκες και παιδιά, γεμίζοντας τα χαρέμια της ασέλγειάς τους, αλλά και με τάφους τις χώρες που πατούσαν, από τότε έχουν μοναδικό σκοπό την εξαφάνισή μας μέσα από τα κύματα της ντροπής μας. Οι χιλιόχρονοι αντίλαλοι, όσο σεισμικοί κι αν είναι δεν μας ξυπνούν. Γιατί τα ναρκωτικά που μας ποτίζουν από τη μια κι από την αδράνειά μας από την άλλη, δεν μας ξυπνούν από τον εκούσιο ύπνο που μας κρατά κοιμισμένους κι ακίνητους στην αυτοκαταστροφή. Θυμάμαι πριν χρόνια μια είδηση που δημοσίευσα στην εφημερίδα. Η συμμορία των μανδαρίνων στην Κίνα, συνωμότησε να διοχετεύευει ηρωϊνη στους λαούς δυτικών χωρών για να τους παλαβώσει! Έ λοιπόν την τέχνη τους την έκλεψαν οι Τούρκοι. Κι οι Άγγλοι δεν έμειναν πίσω. Αυτοί δεν έκαναν τον πόλεμο του οπίου, για να καταστρέψουν την Κίνα; (1856-1860). Την 18η Δεκεμβρίου 1958, στη συνωμοσία της διάσκεψης του ΝΑΤΟ στο Παρίσι, (Λόϋντ, Ζορλού, Τοσίτσας), την ενδεκάτη Φεβρουαρίου 1959 στην παγίδα της Ζυρίχης, οι ίδιοι και Καραμανλής- Αβέρωφ συν Μακάριος εξ αποστάσεως, την δεκάτη ογδόη Οκτωβρίου του ίδιου έτους, όταν απεκαλύφθη η εισαγωγή του ακήρυκτου πολέμου με το «Ντενίς» του λαθραίου οπλισμού της τρομοκρατίας, αντί να συνεγείρει τον Ελληνισμό η σάλπιγγα της επερχομένης κακοδαιμονίας, ο μεν εχθρός επαύξανε το λαθρεμπόριό του σε όπλα και «γιουρούκηδες», συνέχιζε ανενόχλητος την προπαρασκευή του και οι παραμένοντες με συμφωνία του ηγέτη μας Άγγλοι, μας καταδίκαζαν, επειδή δεν παραμείναμε υπήκοοι της μεγαλειοτάτης. Κι ύστερα τον ρόλο των Άγγλων ανάλαβε η ηγεμονία που εκτρεφόταν με τη συνέργεια των ξένων, εφαρμόζοντας τον διωγμό παντός αγωνιζομένου για την ελευθερία της βούλησης και του λόγου. Φυλάκιζαν την ηγεσία της αντιπολίτευσης. Είναι γνωστές οι φυλακίσεις του παλαίμαχου εθνικού αρθρογράφου Πολύκαρπου Ιωαννίδη, του Προέδρου του ΔΕΚ, Τάκη Ευδόκα, η καταστροφή εφημερίδων, οι συλλήψεις δημοσιογράφων, οι δολοφονίες αντιπολιτευομένων, οι σιωπηλές καταδίκες σε πείνα οικογενειών, σε διακοπή σπουδών και σε ανεργία των παιδιών…Μουχταραίοι, αστυνόμοι, ταχυδρόμοι, χτυπούσαν όπου πονούσαν οι προγραμμένοι. Οι έμμισθοι και οι μπράβοι ευημερούσαν, οι διαφωνούντες λιμοκτονούσαν και τα βαπόρια άνοιγαν πανιά για τα ξένα. Να δουλέψουν σκλάβοι να στεριώσουν οικογένειες. Ο Θανάσης στη Νορβηγία, με βούλλα του «ζαπτιέ» πως ήταν «αριστερός», ο Ζαχαρούδης στην Ροδεσία, με την ίδια ετυμηγορία, ο Λιοντής στην Αγγλία… Κι ήταν φτωχόπαιδα που δόθηκαν στον αγώνα. Η αγγλική δουλεία άλλαζε προσωπείο και κάτεργο. Και πολλοί από τους μη υποκύψαντες βγήκαν από τα Κρατητήρια ή κατέβηκαν από τα βουνά κι αναζήτησαν πατρίδα! Οι αριθμοί των μεταναστών της δεκαετίας του ’60 είναι αποκαλυπτικοί. Μερικοί που έμειναν απείλησαν ότι θα βομβαρδίσουν το ορμητήριο των πραιτωριανών στην προδομένη Καρπασία των αγίων και των ηρώων. Την τύχη πολλών αγωνιστών σφράγιζαν οι τοπικοί αστυνόμοι κι οι τοποτηρητές της νεαρής εξουσίας που μαύριζαν ζωές. Και στην «ανεξάρτητη» πατρίδα εύρισκες κάλπες με ψήφους στις χαράδρες όπου τις πετούσαν αστυνομικοί, νεκρούς στους δρόμους, όπως τον Νεοκλή και τον Ευριπίδη ή τον Αριστοκλή στην μάντρα του, τον Παντελίδη να τον κλαίει η μάνα του και τους Βαθυλακιώτες στις Φυλακές!…
Αντί η εξουσία να συγκροτεί λόχους αντίστασης και να εξοπλίζει φρουράρχους εν όψει του βεβαίου κινδύνου, κύριο γνώρισμά της θεωρούσε την εξασφάλισή της με τάγματα προστασίας της. Έβλεπε τους Τούρκους να προετοιμάζονται και εφησύχαζε με υψηλή έμπνευση! Κι όταν ο Τούρκος κροτάλισε τα πολυβόλα από τους μιναρέδες, ξύπνησε σαν από εφιάλτη, μα ήταν πια αργά. Ο εχθρός κατέλαβε πολιτικά και πολεμικά τα εδάφη που ήλεγχε, σχημάτιζε κράτος, έκανε πραξικόπημα κι άρχιζε προπαγάνδα, αντιστρέφοντας τους ρόλους της ιστορίας και της πολιτικής. Και η εξουσία με τους αστυνόμους και τους μπράβους της άναυδοι κι άπραγοι μεθούσαν με τις ψευδαισθήσεις του ηγεμόνα τους.

Comments are closed.