0

Ένα από τα εντονότερα χαρακτηριστικά της κοινωνικής μας πορείας είναι το φαινόμενο του αλόγιστου εκτροχιασμού κατά παραγγελία. Τα παρασκήνια υπαγορεύουν αναταράξεις και τα υποχείρια εκτελούν. Δεν περνά μήνας που να μην επικρέμαται της κεφαλής Δαμόκλειος Σπάθη κοινωνικής αναταραχής. Και η Κύπρος τείνει να δώσει εντύπωση Ελλάδας, σε κατάσταση διαρκούς εσωτερικού αναβρασμού. Δεν ξέρεις πότε θα παραλύσει η ζωή στην Αθήνα. Πότε θα βρεθείς όμηρος στο αποκλεισμένο κέντρο της ελληνικής πρωτεύουσας, όπου στα υπόγειά της στρατηγεί ο κατευθυνόμενος κομματικός συνδικαλισμός. Θυμίζουν το καλοκαίρι που η πόλη καθόταν στο στόμιο ενός ηφαιστείου προδιαγεγραμμένων εξεγέρσεων. Δεν περνούσε βδομάδα που να μην πάρει φωτιά η πόλη. Πυρπολούνταν κτήρια με δολοφονικές μανίες, τράπεζες καιομένων ανθρώπων (Λαϊκή), επιχειρήσεις (Αττικόν). Ανασκάφτονταν τα πεζοδρόμια, τα μάρμαρα μετατρέπονταν σε φονικά όπλα στα χέρια ασυνείδητων ανατροπέων. Και πάνω απ’ όλα η ανευθυνότητα των εκτελεστών και, βέβαια, η ασυνειδησία των οργανωτών. Και η χώρα κατηφόριζε στο βάραθρο ενός καταλυτικού χαλασμού που την διέλυε οικτρά. Και ναι μεν εδώ δεν φτάσαμε στο άκρο ανευθυνότητας της αδελφικής αναστάτωσης. Αλλά στις υποδείξεις των επιτελείων της συνδικαλιστικής στρατηγίας δεν διαφέρουμε και πολύ. Έσπασαν τα φράγματα της ευθύνης. Ο θυμός μεθά τους εγκεφάλους.
Στο δικό μας καλοκαίρι οι αναστατώσεις στον χώρο της Παιδείας ήταν σεισμικές και οι αντιφάσεις προσέγγιζαν τις παρανοϊκές. Η συνδικαλιστική πλευρά δημιουργούσε πολεμική ατμόσφαιρα, έχοντας τα όπλα της νυχθημερόν εστραμμένα στο Υπουργείο Παιδείας που αποτελούσε στόχο οργισμένης αμφισβήτησης, απώτερος δε στόχος η Κυβέρνηση και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, που αντιμαχούσε στην αντιπαράταξη με τον εχθρό, στα κέντρα των εναντίον μας συνωμοσιών της Τουρκίας, των φίλων και συνενόχων της στα εγκλήματα της κατοχής. Ήταν δε περιπτώσεις που ο Πρόεδρος θύμιζε το δράμα του Αθηναίου πολιτικού. Οι αντίπαλοί του τον κατηγορούσαν για τα πάντα μέχρι που υπέβαλε το ερώτημα: Με κατηγορείτε για όλα αλλά παραμελείτε σκόπιμα τα επιτεύγματα κι έδειξε στην Ακρόπολη. Από το ένα μέχρι το άλλο πρωί τον χτυπούν σαν χταπόδι, παραγνωρίζοντας γεγονότα, όπως οι συμμαχίες στη Μέση Ανατολή και οι θεμελιώσεις σχέσεων υπαρξιακής σημασίας. Και, βέβαια, ξεχνώντας τα δικά τους «κατορθώματα».
Στην περίπτωση των οργισμένων εκπαιδευτικών, προβάλλονταν «παροτρύνσεις» και απαιτήσεις αλλά δεν ακουγόταν λέξη για την αγραμματοσύνη μαθητών που φτάνει μέχρι αναλφαβητισμού και μας κατατάσσει στον πάτο της διεθνούς κλίμακας των βαθμολογιών! Ούτε λέξη για τις γροθιές στα στομάχια από τα αποτελέσματα των εξετάσεων! Καμιά παρατήρηση για τις απογοητευτικές παρουσίες παιδιών και εφήβων στα δημόσια μέσα επικοινωνίας, όπου δεν είναι σε θέση να εκφραστούν, να πείσουν, να συνεννοηθούν. Και μηδενίζονται στις συγκρίσεις με τα συνομήλικά τους παιδιά από την Ελλάδα! Και η ευθύνη των εκπαιδευτικών ασήκωτη.
Προέκταση των συμπεριφορών των εκπαιδευτικών και οι νέες επιθυμίες μαθητών. Ωρύονται και απειλούν για τις εξετάσεις των τετραμήνων. Μαζί τους καθηγητές επιρρεπείς σε κομματικές επιρροές. Αλλά και γονείς που εξεγείρονται κατά του Υπουργείου, με αξιώσεις συμβουλατόρων εφ’ όλης της ύλης, άσχετοι με τις επιστήμες της Παιδείας και των λειτουργών της. Μερικοί μάλιστα είναι δυνατόν να χαρακτηριστούν αστοιχείωτοι επί θεμάτων Εκπαίδευσης, αλλά ειδικοί στην ύβριν εναντίον των δασκάλων και των καθηγητών που ενίοτε εκβιάζονται με ξυλοδαρμούς. Θέλουν να κατευθύνουν την εκπαίδευση, να αξιολογούν επιστήμονες, να κατακρίνουν συστήματα που εκπόνησαν ειδικευμένοι, να βαθμολογούν τα παιδιά τους από τα σαλόνια τους! Ο Σουρής θα σάρκαζε: « Η φύση ξελογιάστηκε /της έστριψαν οι βίδες/ και βγήκαν έξω στη στεριά/ οι γόπες κι οι μαρίδες. /Πήραν φτερά κι υψώνονται/ως τ’ άστρα οι γαϊδάροι/γεννούν αυγά οι πετεινοί/ και κελαηδούν οι γλάροι».
Ίσως τα αναγραφόμενα να συνιστούν σε γενικές γραμμές δείγματα οργίλων διαμαρτυριών. Χαρακτηρίζουν όμως κατάσταση που εγκυμονεί συμφορές. Νάρκες στα υποστρώματα των πραγμάτων. Ορατούς κινδύνους που ωθούν επαϊοντες σε φόβους επί των επερχομένων. Και κρούουν τους κώδωνες των κινδύνων. Φαινόμενα που θα διαλύσουν την Παιδεία. Θα ανατινάξουν τις βάσεις της κοινωνικής ευρυθμίας. Θα εξουδετερώσουν το θεμελιακό σύστημα της ζωής. Και τις συνέπειες δεν θα υποστούν οι κομματικοί υποβολείς της ανατροπής αλλά η άμοιρη πατρίδα. Που θα χάσει την ισορροπία της. Χωρίς ήρεμη Παιδεία θα αποτελεί κλυδωνιζόμενο σκάφος. Και ο μέγας Πυθαγόρας προειδοποίησε: «Απαιδευσία πάντων των παθών μήτηρ». Χωρίς γαλήνη η κοινωνία θα στριφογυρνά στην έρημο της περιπλάνησης. Την αυγή του εικοστού αιώνα οι μαθητές διάβαζαν στην αρχαία Ελληνική Ξενοφώντα. Ο πατέρας μου μας απάγγελλε το προοίμιο από την «Κύρου Ανάβαση», υπό το ιλαρό φως της λάμπας πετρελαίου. Διερωτάται κανείς αν σήμερα τα παιδιά αποβλακώθηκαν ή αν η αδυναμία μεταγγίζεται αλλού…
Οι ήρεμοι εκπαιδευτικοί να προβληματιστούν χωρίς χρονοτριβή. Να πρωταγωνιστήσουν στη χαλιναγώγηση των ακραίων επιδιώξεων. Να τερματίσουν τον τορπιλισμό ενός οικοδομήματος που στηρίζει τις ελπίδες σε χρόνο απελπισίας. Ας συγκρατήσουν τη νεότητα που σέρνεται στο χαλασμό από την ελεγχόμενη από κομματικές ντιρεκτίβες σκοπιμότητα. Ας ανακόψουν την εκθεμελίωση που οργανώνεται από την ώρα γένεσης της ακρωτηριασμένης πολιτείας, με σκοπό τον εκτροχιασμό της ελληνικής κοινωνίας της δύστυχης Κύπρου και τη μετατροπή της σε ευάλωτη κομματική άβυσσο.

Comments are closed.