0

Στους μεγάλους ιδεολογικούς αγώνες των λαών προβάλλονται, κατά κανόνα, ιδέες που αποτελούν υπαρξιακούς όρους κοινωνικής ζωής. Ρίζες πεποιθήσεων και προοπτικών που χαράσσουν τους δρόμους του επαναστατημένου κόσμου και καλλιεργούν την ηθική υπόσταση, όπως γεννάται από την παράδοση. Είναι η καταξίωση των αρχών του εθνικού πολιτισμού που αντιπάλευσαν με τις έχθρες του χρόνου και κατίσχυσαν ξενόφερτων τάσεων και αποπειρών ηθικών ανατροπών. Στη δική μας κοινωνία πρυτάνευαν αξίες όπως η ανθρωπιά, το φιλότιμο, η φιλία, η άδολη φιλοπατρία. Ιεροί δεσμοί που ενέπνεαν και κατεύθυναν τον αγωνιζόμενο άνθρωπο, σφραγίζοντας τη συλλογική πορεία στο πεπρωμένο. Οι πνευματικές δυνάμεις που σκάλισαν στον γρανίτη την ηθική, κυρίως στην εξέλιξη του απελευθερωτικού αγώνα και επέβαλλαν την καταξίωσή της, ως προϋπόθεση επιβίωσης και δικαίωσης του λαού μας. Νομοθέτησαν την ηθική του αγώνα. Με έκβαση την ανάδειξη ανθρώπινων αναστημάτων που λάμπρυναν με το μεγαλείο τους την ιστορία μας στα ολοκαυτώματα, στις κρεμάλες, στα Κρατητήρια, στις Φυλακές, στο Αντάρτικο, στους θαλάμους βασανιστηρίων, στην κρατική τρομοκρατία, στους μαζικούς βασανισμούς, στον οικονομικό διωγμό. Σε συνομιλία μας με τον Αυγουστή Ευσταθίου με επίκεντρο τον «Αίαντα», τον «Ρήγα», τον «Άρη», μου τόνισε επίμονα: «Όταν ο Θεός θέλησε να κάνει τον ιδεώδη άνθρωπο, έκανε τον Αυξεντίου». Κι ο Γρηγόρης στοίχειωσε τον αγώνα. Όταν ρώτησα στην Ιρλανδία τον Σιων Μακστήφεν, αρχηγό μάχιμης πτέρυγας του IRA, ποιο πρότυπο θαυμάζει από την ιστορία του ηρωισμού, χωρίς δεύτερη σκέψη μου απάντησε: «Τον Γρηγόρη Αυξεντίου». Τον Αυξεντίου θαύμαζε κι ο Σέημους Μέρφυ, ο μόνος αποδράσας από τις φυλακές υψίστης ασφαλείας του Γουέκφιλντ. Και οι δυο Ιρλανδοί άρθρωναν με συγκίνηση του όνομα του ήρωα και τον ήθελαν πρότυπο και του δικού τους αγώνα.
Ο απελευθερωτικός αγώνας πύργωσε ηθική που ατσάλωσε την ελληνική μας ύπαρξη. Ύψωσε τον σωστό άνθρωπο. Δεν κατάφεραν οι Άγγλοι να γκρεμίσουν το ηθικό μας κάστρο. Τον ρόλο του εκτελεστή ανάλαβαν τυχοδιώκτες που σχημάτισαν την καμαρίλα της εποχής, και στήριξαν τη νέα τάξη με τα πιστόλια, τις δολοφονίες, τους εκβιασμούς, τους δημόσιους βασανισμούς, τον οικονομικό πόλεμο, τους διασυρμούς υπολήψεων, την καταδίκη οικογενειών που δεν συμφωνούσαν με τις δικές τους ίντρικες και τα άνομα συμφέροντά τους. Τα «άτιμα συφέρα» κατά τον Καζαντζάκη. Με θύματα αντιφρονούντες. (+Ευριπίδης Νούρος, +Νεοκλής Παναγιώτου,+ Αριστοκλής Αυγουστή, Κύρος Κύρου, Πολύκαρπος Ιωαννίδης, Δέρβης, Πολυδωρίδης, Κωνσταντινίδης, Κυθρεώτης, Φαρμακίδης, Δημοσιογράφοι (29ης Ιουλίου 1973), γιαουρτωμένος λαός στην Πλατεία Σολωμού, ξυλοκοπημένοι Βαρωσιώτες της 15ης Ιανουαρίου, καταστροφή και κλείσιμο εφημερίδων (Γνώμη, Πατρίς, Εθνική), αδιόριστοι επιστήμονες, εξαγορές συνειδήσεων, δημόσιοι υπάλληλοι συκοφάντες και λασπολόγοι, άδικες συλλήψεις και κατατρομοκρατήσεις ανηλίκων παιδιών στους πατέρες των οποίων περνούσαν χειροπέδες και τους έσερναν στις φυλακές. ( Γιάννης Σπανός: «επέδραμαν μεσάνυχτα στο σπίτι μου, κατατρομοκράτησαν τα ανήλικα παιδιά μου, μπροστά τους μου φόρεσαν χειροπέδες και με πήραν στις φυλακές. Κρατούσαν διάταγμα υπογεγραμμένο από δικαστή που διέτασσε σύλληψή μου για ανύπαρκτα όπλα. Παρά ταύτα με έκλεισαν στο κελί που με είχαν φυλακίσει οι Εγγλέζοι. Τότε τους έλεγαν επικουρικούς και πραιτωριανούς. Παρακολουθούσαν τηλέφωνα από τα υπόγεια υπουργείου, διέσπειραν ψεύδη, εισέδυσαν σε αντιπολιτευόμενο κόμμα, δικτυομένος τρόφιμος του προεδρικού, οργάνωσε ξυλοδαρμούς, αντλούσε πληροφορίες για συνεδρίες συνδέσμων. Κώστας Ιωαννίδης: «Κάναμε συνεδρία και το πρωί τα γνώριζε όλα ο Μακάριος». Διότι λιποτάκτες, ταβλαδόροι στο καφενείο του Γαμβέτα και στα μπιλιάρδα του Κολονακίου, μετά τον αγώνα επανήλθαν σαν «παράγοντες». Απετέλεσαν τη συμμορία των εκτελεστών της ηθικής. Κατέλυσαν αρχές και αξίες που ενέπνεαν αγωνιστές. Εισέβαλαν στις εκκλησιές (Αγίου Αντωνίου, Χρυσαλινιώτισσας) και άλλαξαν εικονίσματα με τον ηγεμόνα. Λοιδόρησαν ιδεώδη και τρόπους ζωής. Ρήμαξαν πύργους ιδανικών και απογύμνωσαν την ψυχή του λαού. Ανεμόδερναν προσδοκίες και αφάνιζαν ελπίδες. Κήρυξαν τον πόλεμο εναντίον παντός ελληνικού. Έστησαν στον τοίχο την ηθική και την εκτέλεσαν. Κατάστρεψαν τον άνθρωπο της ιστορίας και της παράδοσης, τον αγωνιστή της πατρίδας. Απέκοψαν τους δρόμους της αντίστασης κι άφησαν τον Τούρκο εισβολέα να προελαύνει και να τουρκεύει ιερά χώματα και φρούρια άπαρτα. Νόθευσαν την έκφραση των πόθων και μαγάρισαν τις λαϊκές απαιτήσεις. Και κατάντησαν τον υπερήφανο λαό επαίτη στην πόρτα του αρπαγμένου σπιτιού του που δεν τολμά να διεκδικήσει την ελευθερία του. Προσπάθησαν να σβήσουν από τη μνήμη συγκλονιστικές αλήθειες όπως την απάντηση του θανατοποινίτη Χαρίλαου Μιχαήλ στον εξομολόγο: «Γιατί δεν έτρεξα να φύγω; Και ν’ αφήσω τον τραυματία φίλο μου;» Και τον κρέμασαν με τον Ανδρέα Ζάκο, 9 Μαϊου 1956!
Σήμερα, η θυματοποιημένη ηθική καταισχύνεται μυριόστομα από τη μάζα που γλεντοκοπά με την κατοχή και στηρίζει οικονομικά την τουρκοκρατία χωρίς ντροπή. Διπλή η παρουσία στη ζωή σε μισό αιώνα. Δόξα και περηφάνια στα χρόνια της ηθικής, εξευτελισμός και κατάντια στην εποχή της καταισχύνης. Εισήγαγαν την ηθική κρίση, έθαψαν τις αξίες. Και το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού περί άλλα τυρβάζει, αντί να ξεσχίσει τις παρωπίδες των σκοπιμοτήτων υποταγής και να πρωτοστατήσει στην ηθική αποκατάσταση του προδομένου κόσμου μας και στη συνειδησιακή ανάσταση.

Comments are closed.