0

Η «τελική λύση» ήταν το αποτρόπαιο έγκλημα του Χίτλερ για την μαζική εξόντωση των Εβραίων. Και, βέβαια, δεν ήταν χιτλερική η έμπνευση. Γιατί προηγήθηκε από τους Γερμανούς στρατηγούς υπό τον Σάντερς φον Λίμαν και Σνέλεντροφ στο λαοσφαγείο της προκυμαίας του «Και» στην Σμύρνη, τον Αύγουστο του 1922. Όταν οι αιμοσταγείς «τσέτες» του Ταλαάτ και του Νουρεντίν χάρασσαν στον γρανίτη της μνήμης με το αίμα μυριάδων Ελλήνων, την κτηνώδη «τελική λύση» του Μικρασιατικού, με απαθείς θεατές Άγγλους, Αμερικάνους, Γάλλους, Ιταλούς, που απολάμβαναν από τα πλοία τους εγκλήματα σύγχρονου Κολοσσαίου. Στις 6 Σεπτεμβρίου 1955, άλλαξαν μόνο το σκηνικό του κακουργήματος και τους αριθμούς των θυμάτων. Οι σκηνοθέτες του δράματος, πρωθυπουργός Αντνάν Μεντερές και Φατίν Ρουστού Ζορλού ΥΠΕΞ και οι υποβολείς του Λονδίνου, επέλεξαν την Κωνσταντινούπολη για σφαγείο. Με 17 νεκρούς, 600 τραυματίες, 2.000 βιασμούς γυναικών,4.392 εμπρησμούς καταστημάτων, 3.000 λεηλασίες σπιτιών και 82 εκκλησιών και διωγμούς στην αναγκαστική προσφυγιά του ελληνικού πληθυσμού της Βασιλεύουσας, που αριθμούσε πέραν των 100.000 ευκατάστατων Ελλήνων. Αυτά στην πρώτη πράξη της τραγωδίας. Διότι η τραγωδία ολοκληρώθηκε με την εξάλειψη των 9 εκατομμυρίων που ζούσαν στη Μικρά Ασία, όταν επέπεσε η τουρκική λαίλαπα στην κοιτίδα του ελληνικού πολιτισμού. Υπομιμνήσκεται ότι ακόμα και τα τουρκικά δικαστήρια απεφάσισαν τους απαγχονισμούς του Μεντερές και του Ζορλού στη νήσο των Σκύλων και τη φυλάκιση του προέδρου της Τουρκίας Τζελάλ Μπαγιάρ και για τα εγκλήματα κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινουπόλεως. Και τα φρικτά πάθη είχαν συνέχεια στην Ελλάδα όπου, κατά τις μαρτυρίες των διωγμένων, στην «Τουρκία τους έλεγαν Έλληνες και στην Ελλάδα Τούρκους»!…
Επί του θέματος ασχολήθηκα επανειλημμένα στον «Φιλελεύθερο» μισού αιώνα και σε ομιλίες και διαλέξεις, παραθέτοντας τεκμήρια έγκυρων ερευνητών και δημοσιογράφων επισημαίνοντας και τη συνέργεια των ξένων. Να θυμηθούμε τον εύστοχο φιλόσοφο Νίτσε: «όλοι αναζητούν το δηλητήριο με το οποίο θα εξοντώσουν τους Έλληνες αλλά δεν το βρίσκουν» ή τον χρησμό της Πυθίας στον Καππαδόκη στρατηγό που αναρωτιόταν για την τύχη της Ελλάδας; « Ελλάς, ασκός κλυδωνιζόμενος, ουδέποτε βυθιζόμενος».
Τα γεγονότα ουρλιάζουν. Η επιλογή των Τούρκων και των συνεργών τους στα εγκλήματα αφορά στον καθ’ όλου Ελληνισμό. Οι αποδείξεις απλώνονται από την Μικρασία και τη Θράκη ως την Κύπρο. Και όφειλαν οι εκάστοτε ηγεσίες να το γνωρίζουν, να το ομολογούν και να αντιδρούν ανάλογα με τις υπαγορεύσεις των λογικών υπαρξιακών αναγκαιοτήτων. Είναι δεδομένα χιλιετίας. Βρίθουν οι αιώνες αποδείξεων. Αλλά, δυστυχώς, οι αλήθειες καταπνίγονται από τις παραμυθολογίες των πολιτικών που καμώνονται πως τα πράγματα άλλαξαν . Μόνο που τους διαψεύδουν οι βοές των δεδομένων. Η παράταση της τουρκικής κατοχής στη δύσμοιρη Κύπρο. Οι απειλές επέκτασης της κατοχής. Οι συνωμοσίες στη Θράκη. Οι φωνές «ανεξαρτησίας της Θράκης». Η εφαρμογή του κυπριακού μοντέλου στη Μακεδονία. Οι μυστικές επιχειρήσεις όπως του σχεδίου «Φαιδώρα» του Γ.Γ. του ΝΑΤΟ προς τον Αμερικανό Υπουργό Γουάϊτμπεργκερ και Κύριος οίδε ποιες άλλες σκευωρίες, στα σκοτεινά μυαλά των διαβουλευομένων ολέθρους. Και οι αδιαφορίες προκαλούν τις συνενοχές. Δόξα τω Θεώ, οι ηγέτες μας έβγαλαν Δημοτικά και Γυμνάσια. Άκουσαν στοιχειώδη ιστορία και φυσιολογικά πληροφορήθηκαν για την άλωση, την τουρκοκρατία, τη Μικρασιατική Καταστροφή, τα Σεπτεμβριανά. Κι όμως, ελαφρά τη καρδία, υπέγραψαν τη Ζυρίχη. Έβλεπαν τις πολεμικές προπαρασκευές από τις 18 Οκτωβρίου του 1959. Από τις εφημερίδες έστω, μαθαίνουν τις τουρκικές ορέξεις κι όμως παριστάνουν τους Κινέζους. Ο Γλαύκος Κληρίδης είδε τα επερχόμενα και παράγγειλε τους S300, αλλά ο Σημίτης τους έστειλε στην Κρήτη, αν και διέθετε τη νοημοσύνη να αντιληφθεί ότι οι πύραυλοι εκείνοι ήταν αποτρεπτικοί στα σχέδια της Τουρκίας. Άκουε τη βοή του κινδύνου ο … «θεόπνευστος», αλλά πίστωνε με λογική τους ηλίθιους και συνέχιζε τον Επιμενίδιο. Δεν απέτρεψε το άγος. Έβλεπαν τον Ερντογάν και τον Τσαβούσογλου να αλωνίζουν τη Θράκη και τους άπλωναν χαλιά. Χαλούν τις εκκλησίες μας οι κατακτητές κι οι δικοί μας επισκευάζουν τα τζαμιά δαπάναις φορολογουμένων. Και οι εξουσίες των 45 κατοχικών χρόνων άφησαν τη συνείδηση να κοιμάται, να κατακλίνεται στα κατειλημμένα ξενοδοχεία, να μεθά στα κλεμμένα ταβερνεία, να ενισχύει την πολεμική προπαρασκευή του εχθρού. Κι αυτή η νοοτροπία επιβάλλεται να αλλάξει. Η αγωνιώδης κραυγή της Ρώμης κατά τον Β΄ Καρχηδονικό πόλεμο Hannibal ante portas με την ανάλογη αντίσταση έσωσε την πόλη. Ξεκούφαιναν την Κύπρο ανάλογες φωνές για τον επελαύνοντα Αττίλα, αλλ’ ουκ ην φωνή ουδέ ακρόασις… Τώρα όμως οφείλουν να την ακούσουν. Γιατί ο Αττίλας είναι ήδη εντός των τειχών. Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης έτεινε ευήκοον το ους στις κραυγές των κινδύνων και ορθότατα συνήψε τις συμμαχίες στη Μέση Ανατολή με προεκτάσεις και στην Ευρώπη. Με τη Γαλλία για παράδειγμα. Μπορεί να επεκτείνει ουσιαστικά συμμαχίες στον τομέα των πολεμικών προπαρασκευών που μας πνίγουν αργά-αργά. Και η Γαλλία και το Ισραήλ έχουν την πρόθεση ανάπτυξης πολεμικής συνεργασίας. Οι συστοιχίες πυραύλων είναι κατεπείγουσες αναγκαιότητες και προβάλλονται σωτήριες. Οι αποχωρήσαντες τ. Υπουργός Αμύνης Κλόκκαρης και ο τ. διευθυντής της ΚΥΠ Πενταράς, είναι δεόντως συμβουλευτικοί στην κρισιμότητα των καιρών… Διότι η τελική λύση των Τούρκων πλησιάζει…

Comments are closed.