0

Το πρωί της 6ης Ιουνίου βρέθηκα κατάπληκτος μπροστά σε μια παράσταση σκανδαλωδώς απαράδεκτη που μόνο ντροπή ήταν δυνατό να προκαλεί. Στην είσοδο των Κεντρικών Φυλακών ψήνονταν στο λιοπύρι ο διευθυντής της ελληνικής τηλεοπτικής εκπομπής «Μηχανή του Χρόνου», Χρήστος Βασιλόπουλος, με τους συνεργάτες του, γέροντες αγωνιστές του απελευθερωτικού αγώνα, προσκεκλημένους για εμφάνιση σε ιστορικό ντοκιμαντέρ για το οποίο ήρθε από την Αθήνα επιτελείο ειδικών ερευνητών της εξαιρετικής εκπομπής και τα παιδιά του ήρωα της αγχόνης Ανδρέα Παναγίδη, Αυγή, Δέσποινα και Αριστείδης, που θα συμμετείχαν στις συνεντεύξεις. Διεξαγόταν μια συζήτηση μεταξύ επισκεπτών και δεσμοφυλάκων. Οι δεσμοφύλακες δεν επέτρεπαν την είσοδο στα Φυλακισμένα Μνήματα, εκτός κι αν παρουσίαζαν γραπτή έγκριση από το αρμόδιο υπουργείο. Η απαγόρευση αφορούσε και στα παιδιά του ήρωα που τόνιζαν ότι προσέρχονταν να προσκυνήσουν στον τάφο του πατέρα τους. Οπότε η Αυγή για άλλη μια φορά εξερράγη, γιατί δεν ήταν η πρώτη φορά που της επεφύλασσαν την ίδια δοκιμασία. «Είτε το θέλετε είτε όχι θα πάμε στον τάφο του πατέρα μας, είπε, και συνοδευόμενη από τ’ αδέλφια της προχώρησε στα Φυλακισμένα Μνήματα, αλλά το συνεργείο της τηλεόρασης παρέμενε ιδρώνοντας στον ήλιο των 43 βαθμών Κελσίου!
Θυμήθηκα την αείμνηστη Γιαννούλα Παναγίδη, σύζυγο του ήρωα, την προηγουμένη της εκτέλεσης της 22ας Σεπτεμβρίου 1956, όταν η επί κεφαλής των Άγγλων δεσμοφυλάκων, απαγόρευε στην ίδια και στα 3 παιδιά να περάσουν στον προθάλαμο του Άδη ν’ αποχαιρετίσουν τον μελλοθάνατο πατέρα. Η Γιαννούλα άρπαξε από τα μαλλιά την Εγγλέζα και σέρνοντάς την φώναζε οργισμένη: «Είτε το θέλεις είτε όχι, τα παιδιά θα δουν και θ’ αποχαιρετίσουν τον πατέρα τους».
Η αλησμόνητη ιστορία είχε συνέχεια στα Φυλακισμένα Μνήματα, άλλη φορά. Στη μικρότερη κόρη, την Αυγή, έλεγαν πως ο πατέρας της είναι στους Ουρανούς! Το μωρό δεν έβλεπε τον πατέρα, έβλεπε μονάχα τον τάφο με τη φωτογραφία του νεκρού. Κι όταν ρώτησε πού είναι ο μπαμπάς μου και της είπαν πως είναι στον τάφο, το κοριτσάκι κλαίοντας άρχισε να σκάβει με τα δακτυλάκια του το χώμα του τάφου για να βρει τον πατέρα του!…
Την οικογένεια την επισκέφθηκα όταν βγήκαμε από τα Κρατητήρια. Πάνε τώρα κάπου εξήντα χρόνια. Πήγα στο Παλιομέτοχο, βρήκα το σπίτι. Με υποδέχτηκαν η ηρωϊκή οικοδέσποινα και τα παιδιά. Το σπίτι μια στέγη ίσα-ίσα για να προστατεύει από τον καιρό. Η φτώχια έκλαιγε. Το σπίτι δεν ήταν σοβατισμένο εξωτερικά και τα φίδια φώλιαζαν στις τρύπες. Η Μάνα τα τραβούσε από τις τρύπες και τα σκότωνε για να προστατεύσει τα μωρά! Το ίδιο έκανε κι η Αυγή. Έμαθε. Τα τραβούσε μ’ ένα κυρτό σίδερο και τα σκότωνε! Ιστορίες τρόμου… Κι ο πατέρας είχε γράψει στο τελευταίο του γράμμα στη γυναίκα του: «Μη φοβάστε, η πατρίδα θα σας φροντίζει»…Μα από τους ανελθόντες στην εξουσία ούτε θυμήθηκαν τη βεβαίωση του μελλοθανάτου, ούτε εκτέλεσαν τις υποχρεώσεις τους στον ήρωα. Και το φτωχόσπιτο έμενε με έρημη κι απροστάτευτη την οικογένεια του ήρωα με τα ορφανά και τα… φίδια!
Δεν είναι η πρώτη φορά που μας απαγορεύουν την είσοδο στον τάφο του πατέρα μας, μου είπε η Αυγή. Μας ζητούν γραπτή άδεια. Είμαστε τα μόνα παιδιά με πατέρα που οι Εγγλέζοι τον κρέμασαν. Οι άλλοι 8 ήταν ελεύθεροι. Δεν μας έμαθαν ακόμα;
Το παράπονο γιγαντώθηκε σε αγανάκτηση. Και τα ερωτήματα μαστιγωτικά: Εκείνη η μέθη της ζυριχικής εξουσίας του 1960 δεν τους πέρασε ακόμα; Και καλά τους νεκρούς της ελευθερίας τους ξέχασαν. Τα παιδιά του Ανδρέα Παναγίδη δεν μπορούν να τα θυμούνται; Είναι τα μόνα παιδιά ήρωα της κρεμάλας! Αν δεν διαθέτουν μνήμη ας βάλουν τις φωτογραφίες τους εκεί στο φυλάκιο εισόδου για τελειώνει αυτή η τραγωδία της άγνοιας(;) και της παρατεινόμενης δοκιμασίας.
Και κάτι άλλο: Το ότι η «Μηχανή του Χρόνου» με τον Βασιλόπουλο , τον Πετρόπουλο και τους συνεργάτες τους, μας θυμούνται και κατεβαίνουν σ’ αυτό τον Κρανίου Τόπο, είναι μια τιμή για την Κύπρο και μια διάρκεια μνήμης για το υπόλοιπο έθνος. Είναι προσφορά αγάπης. Μεταδίδουν στον Ελληνισμό τη μάταιη ως τώρα δόξα του λαού μας, μα και τον καημό και την αγωνία απ’ αυτή τη μαρτυρική εσχατιά του Γένους. Μεταφέρουν το απελευθερωτικό πάθος που κάποιες ώρες αναδύθηκε φλόγα λαμπερή και φώτισε το νησί μας στην απεραντοσύνη της θάλασσας, διδάσκοντας την οικουμένη πως οι αιώνες του πολιτισμού πάντα αστράφτουν με το μεγαλείο της ψυχής ενός κόσμου που γεννήθηκε για να μεγαλουργεί, κάθε που χρειάζεται η δημιουργία να θαμβώνεται από τα ιδεώδη που εκπέμπουν το φως τους από την κοιτίδα των αξιών των ανθρώπων.
Αυτούς, λοιπόν, τους Έλληνες, που μας θυμούνται και συμμετέχουν στη λειτουργία της ιστορίας μη τους αφήνουμε εμβρόντητους με τις ακατανόητα αρνητικές ενέργειες κάποιων. Το Υπουργείο Δικαιοσύνης δεν δικαιούται να προβαίνει σε παρόμοιες δυσφημιστικές συμπεριφορές. Να ανοίξει τον περιμετρικό δρόμο του προαυλίου. Όχι, βέβαια, χάριν του κράτους που μπορεί παραμένει παχύδερμο, αλλά χάριν του λαού που πλήττεται από τις προσβλητικές απαιτήσεις αδαών. Εξ άλλου για την κακοφημία είναι αρκετά τα… φίδια του χωριού.

Comments are closed.