0

Είχα τη δυνατότητα επικοινωνίας με αξιόπιστες πηγές πληροφοριών που αξιοποιούσα στην αρθρογραφία και στον ραδιοφωνικό και τηλεοπτικό σχολιασμό. Και απεκάλυψα τη μυστική, κατ’ αρχήν, συμφωνία Παπαδοπούλου- Σιράκ, για τη συμφωνία συμμαχίας Κύπρου- Γαλλίας, την εκμετάλλευση του υποθαλάσσιου πλούτου που ο Θεός εν είδει προικώου δώρου μας χάρισε και την παράλληλη παροχή ασφάλειας στην πατρίδα μας, από την διαδηλούμενη τουρκική πρόθεση. Δυστυχώς όμως στα πράγματα δόθηκε διαφορετική τροπή, με την αλλαγή της λαϊκής προεδρικής επιλογής και την αντικατάσταση του Τάσσου Παπαδοπούλου από τον Δημήτρη Χριστόφια. Και έγραφα τότε στον «Φιλελεύθερο» το αναδημοσιευόμενο άρθρο που μετέδωσα και από το καθημερινό σχόλιο του «Λόγου»:
« Καυτά ερωτήματα για την προεδρική συμφωνία με τη Γαλλία:
«Από του Ιουλίου 2003, χωρίς φόβο και πάθος, αρχίσαμε να υποστηρίζουμε με σχόλια, άρθρα, εκπομπές, ότι βρισκόμαστε ενώπιον πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής κοσμογονίας, κατ’ αρχήν με επίκεντρο την πλανητική γειτονιά μας. ‘Εκτοτε, με αλλεπάλληλες επαναφορές, υπεδεικνύαμε αναλυτικά και επιχειρηματολογικά, την υπαρξιακή ανάγκη σύναψης συμμαχιών, ιδιαίτερα με τις φίλα προσκείμενες στα δίκαια του Λαού μας υπερδυνάμεις, όπως είναι η Γαλλία, η Ρωσία και η Κίνα.
Στη σειρά της αρθρογραφίας είχαμε αποκαλύψει την πληροφορία για τη μυστική συμφωνία ευρείας συμμαχίας των προέδρων Κύπρου- Γαλλίας, Τάσσου Παπαδοπούλου και Ζακ Σιράκ, με άξονα την εκμετάλλευση του υποθαλασσίου πλούτου του νοτίου πελάγους. Η συμφωνία προνοούσε πρώτο ρόλο στη Γαλλία, για την ανόρυξη πετρελαίου και αερίου και προνομιακή προτεραιότητα, στη σύμμαχο χώρα, στην αγορά πετρελαίου για τις εσωτερικές της ανάγκες. Η συμφωνία θεμελιωνόταν στην υποχρέωση της Γαλλίας να εξασφαλίζει δια παντός αναγκαίου μέσου την ασφάλεια της Κυπριακής θάλασσας και της Κύπρου από ενδεχόμενη ξένη επιβουλή. Μάλιστα, όταν ο πρόεδρος της Κύπρου ήγειρε το θέμα των τουρκικών απειλών για πολεμικές παρεμβάσεις στα δικαιώματά μας, ο Γάλλος πρόεδρος ήταν λακωνικός στην αποφασιστικότητά του: Θα στείλω ένα πυρηνικό υποβρύχιο κι ας έλθουν.
Την εγκυρότητα της πληροφορίας επιβεβαίωσε ο πρώην υπουργός εξωτερικών σε ραδιοφωνική συνομιλία μας στον «ΛΟΓΟ».
Η συμφωνία τέθηκε σε εφαρμογή. Η υπουργός Αμύνης της Γαλλίας ήρθε στο Νησί, είχε συνομιλίες με τον πρόεδρο, αφίχθηκαν Γαλλικές στρατιωτικές μονάδες, διενήργησαν γυμνάσια με την Εθνική Φρουρά, ελλιμενίστηκαν σκάφη του Πολεμικού Ναυτικού και όλα έβαιναν κατ’ ευχήν. Ήταν η πρακτική μιας συμφωνίας που ναρκοθετήθηκε στα παρασκήνια από τους δολιοφθορείς που πάντα καραδοκούν.
Με την εκλογική ήττα Παπαδοπούλου και τη διαδοχή, η συμμαχία, όλως απροσδοκήτως, περιέπεσε σε νάρκη. Διήλθε από την Κύπρο ο πρωθυπουργός της φίλης χώρας , ο Φρανσουά Βιγιόν και το πέρασμά του παρήλθε σχεδόν απαρατήρητο, ενώ βρισκόταν ήδη σε εξέλιξη το παράκαιρο πολιτικό ειδύλλιο με το Λονδίνο, και υπογραφόταν το προγαμιαίο συμβόλαιο με την προικώα δωρεάν των αγγλικών βάσεων, χωρίς, βέβαια,να ερωτηθούν η παραδιδόμενη νύμφη κι ο καλοπληρωτήςς Λαός.
Παρά τις αλλεπάλληλες αξιώσεις, ουδεμιάς απαντήσεως ετύχαμε έως τώρα. Και το ερώτημα παραμένει προκλητικό: Γιατί πάγωσε η συμφωνία με τη Γαλλία; Γιατί υπεγράφη το μνημόνιο με το Λονδίνο, με το οποίο υποθηκεύεται σε αποδεδειγμένο εχθρό επ’ αόριστον το έδαφος των «Βάσεων του Θανάτου» κατά την Ακελική ορολογία; Και γιατί, καθ’ ήν στιγμήν, διά της παρεμβάσεως Φωτιάδη, επαναβεβαιούται το Γαλλικό ενδιαφέρον και του Νικολά Σαρκοζί, η Κυβέρνησή μας εξακολουθεί να τηρεί σιγήν ιχθύος αρνουμένη ν’ απαντήσει επί του θέματος»;
Το ενδιαφέρον μας δεν είχε την τύχη της συμφωνίας. Δεν πάγωσε. Εξ ου και τα άρθρα στον «Φ» «Τα συμφέροντα και η συμμαχία με τη Γαλλία» 18.9. 05, «Η χαλύβδινη συμμαχία» 31.7.2006, «Κατεπείγουσα σφυρηλάτηση συμμαχίας» 28.1.06 και άλλα. Ήταν στοιχεία της συλλογικής συνείδησης της αγωνίας επί των δεδομένων και των επικειμένων. Η Τουρκία ούρλιαζε απειλές, η φρόνηση υπαγόρευε ενέργεια και η απειλούμενη πλευρά σιωπούσε!
Τώρα όμως, εν έτει 2019, τα πράγματα αποκτούν σοβαρότητα και ευθύνη. Στο εθνικό μας ζήτημα παρατηρείται ορθοφροσύνη. Είναι γεγονός η διεθνής πολιτική επιτυχία της Κύπρου. Η διπλωματική προώθηση των συμφερόντων είναι εξόφθαλμη. Και η σύγκλιση των Κυπρογαλλικών συμφερόντων αποδεδειγμένη δια των συμφωνιών «Κύπρου- Ελλάδος-Ισραήλ», «Κύπρου- Ελλάδος- Αιγύπτου», με τις συμμετοχές στα δρώμενα της Γαλλίας και των Ηνωμένων Πολιτειών. Στην πολιτική ιστορία της Κυπριακής Δημοκρατίας επεσυνέβη η πρωτοφανής διπλωματική επιτυχία κατά την προεδρία Αναστασιάδη, παράλληλα με το βάρος αναγνώρισης της ανάγκης προστασίας του περιέργου κατά τα άλλα κρατικού μορφώματος, που ήταν και παραμένει εκ γεννετής αιωρούμενο στα αεροτραμπαλίσματα του διεθνούς τυχοδιωκτισμού. Αλλά και πάλιν αναφύεται το ερώτημα: Αντιμετωπίζεται το ενδεχόμενο καταχθόνιων παρεμβάσεων της δαιμόνιας διπλωματίας, που σε ώρες κρίσιμες επιχειρεί κατά κανόνα ανατρεπτικές σκευωρίες που σέρνουν τις εξελίξεις σε χαώδεις επιπλοκές και καταστρεπτικές εκβάσεις; Τέτοια ενδεχόμενα αντιμετωπίζονται με έμεσες απαλλαγές από εξαρτήσεις που επί δεκαετίες προκαλούν σεισμικές κατολισθήσεις των πραγμάτων και παρατείνουν τις κακοδαιμονίες σ’ αυτή την δεινοπαθούσα άκρη της Μεσογείου, καταστρέφοντας έθνη, κράτη και λαούς…

Comments are closed.