0

Με την είσοδο στην αρθρογραφία της Κύπρου το 1965, πρόβαλα την εκτίμηση ότι εφ’ όσον προηγήθηκαν οι εχθρικές δεκαετίες από το 1878 του λαού μας με την Αγγλία και ιδιαίτερα ο απελευθερωτικός αγώνας του 1955, δεν θα ήταν συμφέρουσα η διάρκεια της συνεργασίας μας με τους Άγγλους. Προηγήθηκαν 90 χρόνια ιδεολογικής και πολιτικής αντιπαλότητας και αντιπάθειας που προσήγγιζε το εθνικό μίσος. Κοινωνικοί αγώνες και καταπατημένα ανθρώπινα δικαιώματα που αποτελούσαν ανασταλτικές διαθέσεις. Η λαϊκή αποστροφή προς τις βρετανικές κυβερνήσεις. Τα εθνικά συλλαλητήρια. Οι φυλακίσεις. Οι αγχόνες. Οι κατατρεγμοί. Οι αδικίες. Οι ειρηνικοί και επαναστατικοί αγώνες. Ήταν παράγοντες που λογικά απέκλειαν τους φιλικούς εναγκαλισμούς, τουλάχιστον για τις πρώτες περιόδους της ανεξαρτησίας που θα αποδεικνύονταν γρήγορα θανατηφόρες παγίδες για την πατρίδα μας. Δεν μπορείς να γίνεις ξαφνικά στενός φίλος και συνεργάτης με εκείνο που ήταν εχθρός επί σειρά ετών, σε καταπίεζε, σε εκμεταλλευόταν, σε βασάνιζε, σε φυλάκιζε, σε καταλήστευε και τελικά σε δέσμευσε με συνθήκες που σε βύδιζαν στον όλεθρο, σε υποδούλωναν και σε μετέτρεπαν σε υποτελή στη μειονότητα στην οποία πρόσφεραν τα δικαιώματά σου. Γι αυτούς και απειρία άλλων λόγων, διετύπωσα αρθρογραφικά αντίθετες απόψεις, με όσους υπεστήριζαν τη δέσμευση του νέου κράτους στην Κοινοπολιτεία και υπηρετούσαν συμφεροντολογικά την υπαγωγή της κοινωνίας μας στην βρετανική εξάρτηση. Εξ άλλου διάχυτη ήταν η βεβαιότητα στους επαϊοντες, ότι η αγγλική πολιτική με την καμιλική εκδικητικότητα που την στιγμάτιζε στην ιστορία της, αργά ή γρήγορα, θα καθόριζε στη στάση της τη συμπεριφορά που υπαγόρευε η εκδίκηση. Και ήταν κραυγαλέες οι αποδείξεις εχθρότητας πριν ακόμα στεγνώσει το μελάνι του Λάγκαστερ Χάουζ της 19ης Φεβρουαρίου 1959. Οι Άγγλοι ήταν συνεργοί της Άγκυρας στα καταστροφικά σχέδια απόσχισης από το νεότευκτο κράτος και των καταχθόνιων επιδιώξεων υπόσκαψης των θεμελίων της νέας ακρωτηριασμένης εκ γενετής Πολιτείας.
Τότε και κατά συνέχεια μέχρι σήμερα, η πλευρά των συμπλεόντων με τα βρετανικά συμφέροντα και τους αφανιστικούς σκοπούς, επικέντρωναν με διάφορους τρόπους τα βέλη τους εναντίον του «εχθρού».
Και ιδού που η δίκαιη κρίση επαληθεύεται. Μετά τη σωρεία των διπλωματικών δολοπλοκιών και των επώδυνων μηχανορραφιών εναντίον μας και ακόμα των εν πολέμω μη αποκρυπτομένων ενεργειών και στις εισβολές του «Αττίλα», των δηλητηριωδών αποπειρών στην Κοινοπολιτεία και την Ευρωπάϊκή Ένωση, στις συνωμοσίες υπόσκαψης της κρατικής οντότητος της Κύπρου, της αμφισβήτησης των δικαίων και της ανεξαρτησίας του λαού μας, οι φιλοτουρκικοί συνασπισμοί «εταίρων» είναι δημιουργήματα της αγγλικής πολιτικής και γενικότερα των μυστικών υπηρεσιών της Αγγλίας. Εξ ου και γεννάται το ερώτημα: Γιατί συνεχίζεται η συνεργασιακή πολιτική κυβερνήσεως και κομμάτων με την αγγλική κυβέρνηση; Ακούμε τους κτύπους των νεκροθαφτών που ανοίγουν τον τάφο μας. Βλέπουμε το θανάσιμο μίσος εναντίον της εθνικής μας υποστάσεως, είμαστε βέβαιοι για την περίπτωση αποχώρησης της Αγγλίας από το νησί, τη βρετανική συμπόρευση με τον Τούρκο κατακτητή, πληροφορούμεθα τις μυστικές συμφωνίες, όπως με τον μισέλληνα Ήντεν, για την προώθηση της Κύπρου προς την Τουρκία. Προς τι, λοιπόν, η πολιτική προσκόλληση με το Λονδίνο; Και τώρα, ποιος θα πληρώσει τη νύμφη με το Brexit; Διότι προϋποθέτει αβυσσαλέα αφέλεια να νομίζεται ότι η φυγή της Αγγλίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση θα αφήσει ανεπηρέαστη την Κύπρο και θα κρατήσει ανέπαφα τα συμφέροντά μας. Θα είναι ενδιαφέρον να ακούσουμε τους κομπάρσους των βρετανικών θιάσων που ανάρθρως με τις φάλτσες φωνές παραμένουν υποτελείς στην πολιτική της Γηραιάς Αλβιόνος.
Γνωρίζουν οι παροικούντες εν Ιερουσαλήμ ποιοι εκ των κομμαρχών έσπευδαν στην αγγλική πρωτεύουσα μόλις αναρριχώνταν στα υψηλά δώματα. Ποιοι πήγαιναν στην Αθήνα. Ποιοι απέφευγαν και τα δυο. Και τα συμπεράσματα είναι εύκολα στην κατανόησή τους. Εξ άλλου οι συναγελασμοί υπό το φως της δημοσιότητος με τους πολιτικούς των Άγγλων δεν αποκρύπτονται. Και τα γρανάτζια των δεσμών με τις «μυστικές»(;) υπηρεσίες είναι ευδιάκριτα και … κουδουνίζουν ακόμα. Οι ροές των εκατομμυρίων που χύνονται στα θησαυροφυλάκια των υπηρετών των ξένων κελαρίζουν μέρα-νύχτα στις δημοπρασίες συνειδήσεων. Λοιπόν;
Η δική μας θέση είναι πως η εξάρτηση από τέτοιους ξένους θα ήταν οφέλιμο να διακοπεί. Ο χρηματισμός από τον εχθρό που φωνάζει, δεν μπορεί να μην επηρεάζεται από τα εκάστοτε συμφέροντα του πωλητή και του αγοραστή. Ζούμε στον χώρο αγοραπωλησιών των ανθρώπων. Στην μόνιμη αγορά που δίνουν και παίρνουν τα συμφέροντα πωλητών και πουλημένων. Μόνο που εδώ δεν πρόκειται περί προσωπικών οφελημάτων, περί στενών προσωπικών συμφερόντων, αλλά περί των συμφερόντων της πατρίδας. Κάποτε συνομιλούσα με τον Τάσσο Παπαδόπουλο στο προεδρικό γραφείο, επί πληροφοριών εξαγοράς πολιτικών. Και μου είπε: Δεν λέω να μην βγάζουν χρήματα.Όχι όμως και εις βάρος της πατρίδας…
Οι καμαρίλες των «στενών κύκλων» δεν κρύβονται πια. Οι «παράγοντες» που συμβούλευαν αγορασμένη πολιτική δεν διαβιούν κρυπτόμενοι στα θησαυροφυλάκια των αργυρίων και της ντροπής. Μέχρι που «κατάφεραν» παραμονή μεγάλων τμημάτων της πατρίδας στην κατοχή «για την ανάπτυξη» εδαφών ήδη ευημερούντων. Μήπως και μετέπειτα δεν συνέβησαν παρόμοιες καταισχύνες; Κάποιοι ξεγράφουν πατρίδες χωρίς δισταγμούς. Τώρα, εν όψει εκλογών είναι ευκαιρία να βγουν όλα στη φόρα. Για να λάμψει η αλήθεια στην πατρίδα της. Και να πάψει η κοροϊδία.

Comments are closed.