0

Πρώτιστη ανάγκη για την ίδρυση και στερέωση ενός κράτους προέχει η αναγνώριση των διαγραφομένων ή πιθανών κινδύνων που οφείλει να αντιμετωπίσει, να προγραμματίσει και να κατοχυρώσει την άμυνά του. Αυτό τον υπαρξιακό όρο ζωής δεν έλαβε υπόψει της η θερμοκέφαλη ηγεσία του 1959. Μεθυσμένη από την πρωτοφανή εξουσία της Ζυριχικήςαπάτης και του Λονδίνου, έσπρωξε «ες αύριον τα σπουδαία», προτιμώντας την κραιπάλη των ορχήσεων της «νίκης», όπως αφελέστατα ενόμιζε την έκβαση των παρασκηνιακών συνεννοήσεων, που απεδείχθησαν θανάσιμη παγίδα της αγγλοτουρκικής συνωμοσίας και ενταφιασμού των προαιώνιων πόθων του λαού μας. Δεν προβληματίστηκε επί των προγραμματικοτήτων η κεφαλή. Και έσυρε την πατρίδα στην κλιμακούμενη έκτοτε καταστροφή. Αλλά και υστερότερα, δεν «καταδέχθηκε»σώφρονα λογισμό+ επί όσων συνέβαιναν στη γειτονιά μας. Διότι σχετικά παρόμοιες συνθήκες διαγράφονταν δίπλα μας, στο νεοπαγές, από 1948, κράτος του Ισραήλ, του οποίου όμως ο ηγέτης Μπεν Γκουριόν, έδρασε εντελώς διαφορετικά και σοφά. Ανεγνώρισε τους κινδύνους που απειλούσαν την πατρίδα του και τους αντιμετώπισε αποτελεσματικά. Έλαβε όλα τα αναγκαία υπο τις δεδομένες συνθήκες μέτρα. Οργάνωσε και εξόπλισε το κράτος του και όταν η απειλή ξέσπασε, οι Εβραίοι την πολέμησαν ενωμένοι και σύσσωμοι, με σωτήρια την έκβαση των αναμετρήσεων με τους πολιορκητές.
Οι ιστορικοί της πολεμικής και πολιτικής διαμάχης είναι γλαφυροί στην παράθεση των γεγονότων. Και απλοί στην κριτική και στις συγκρίσεις. Ο Μπεν Γκουριόν και οι επίγονοι ήταν σταθεροί στις επιδιώξεις τους. Οι κοινωνίες και οι Πολιτείες γενικά του γειτονικού κράτους και της Κύπρου έδρασαν διαφορετικά. Και οι δράσεις τους εδικαίωσαν ή εστηλίτευσαν τους θεμελιωτές τους, με αποτέλεσμα την υπαρξιακή διάρκεια του ενός κράτους αλλά και τη συμφορά του άλλου. Και προέκυπτε το συμπέρασμα για τις βάσεις ύπαρξης του Κράτους του Τελ Αβίβ και της ανυπαρξίας αυτού της Λευκωσίας. Το μεν γειτονικό Κράτος αγωνίστηκε και υπάρχει το δε ημέτερο ήταν από καταβολής θνησιγενές. Διότι την αποτρεπτική δράση του λαού του έθεσε το Ισραήλ πρωταρχική σοφή ανάγκη, ενώ το δικό μας παραδόθηκε στις ηγετικές του αυταπάτες, στην αδράνεια, στον αρπακτικό εύκολο πλουτισμό και στην ευωχία. Ακολούθησε την υπεκφυγή από τις ευθύνες.
Προ ημερών ο Γενικός Ελεγκτής μας σφυροκόπησε με την αλήθεια της ντροπής. Χιλιάδες εφέδρων διαφεύγουν την επιτέλεση του χρέους με διάφορες προφάσεις, καταφεύγοντας στην εξαπάτηση του Κράτους. Και το Κράτος αντί να τους επαναφέρει στην τάξη ακόμα και δια της τιμωρίας, τους επιβραβεύει με απαλλαγές. Ενώ όφειλε να τους καλέσει σε εκπλήρωση των υποχρεώσεών τους έστω και σε ηλικία προχωρημένη. Αντίθετα, σαν να κάνει χειραψία με την καταισχύνη. Οι εκάστοτε εξουσίες ήξεραν ότι η πατρίδα διέτρεχε κιδύνους. Έβλεπαν από την 18η Οκτωβρίου 1959 τους υπαλλήλους του τουρκικού Υπουργείου Αμύνης να κουβαλούν λαθραίο οπλισμό με το «Ντενίς» και γουρούκηδες από τις φυλακές βαρυποινιτών, να οργανώνονται στρατιωτικά απο την Τ.Μ.Τ. του Ντενκτάς, του Βουρουσκάν,του Τανρίσεβντι, του στρατηγού Καράμπελεν και της φάλαγγας του Ζορλού, αλλά αγρόν ηγόρασαν. Κι όταν ήρθαν τα Χριστούγεννα του ’63, οι αγωνιστές της ΕΟΚΑ έτρεχαν ν’ ανασύρουν από τις δόμες «τα έρμα τα τσαμπάσια», κάτι αγιωμένα «Μάουζερ» που έβγαζαν φωτιές σαν πυροβολούσαν, «Μαρτίνια» του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου και … κολοκοτρωνέϊκες πιστόλες για να σώσουν τη Λευκωσία. Κι οι επίστρατοι της ΤΜΤ κτυπούσαν με σύγχρονα αμερικάνικα «Μπράουνινγκ» από τους μιναρέδες! Έβλεπαν ότι η ΤΟΥΡΔΥΚ εκπαίδευε την τρομοκρατία.΄Οτι πύργωναν ψευδοκράτος και τραβούσαν το πάπλωμα. Ότι οργάνωναν συμπαγείς θυλάκους τρομοκρατίας και γύριζαν πλευρό. Δεν μεριμνούσαν για την άμυνα. Αντιλαμβάνονταν ότι η εισβολή προπαρασκευαζόταν χρόνια, μα δεν ίδρωνε το αυτί τους. Δεν είχαν αμφιβολία για τους γερογαμπρούς του Κολονακίου που προίκιζαν τις νιόνυμφες με νεοκλασσικά κτίρια αναλώμασι Ελλήνων και σιδέρωναν τα φράκα για τους λαμπρούς γάμους των γεροκρονόληρων με εικοσάρες νύμφες, αντιπαρατάσσοντας τα γυρτά υποβρύχια των προμηθειών στο τουρκικό ναυτικό που ενισχυόταν για πόλεμο. Και τον Ιούλιο του ’74 αντί να κηρύξουν πόλεμο, που μπορούσαν, πολεμούσαν με λογίδρια δειλίας και ψευτοδικαιολογίες. Η ίδια «εθνική» νοοτροπία που έφερε τη συμφορά. Κι εδώ; Εδώ πλούτιζαν οι μεσίτες κι οι απατεώνες και πανηγύριζαν οι φυγόστρατοι. Αντί πυραύλους βλέπαμε να ανεγείρονται μέγαρα χλυδής. Αντί κανόνια παρακολουθούσαμε καρναβαλικούς θριάμβους. Αντί αέρα αποτροπής των απειλών, αναπνέαμε ασφυκτικές αναθυμιάσεις υποχώρησης. Στο ιστορικό λεξιλόγιο των πατέρων «το κράτος του θεού» αντέτασσε(!) την υποχώρηση. Και πέτυχε την ήττα.
Τα συμπεράσματα κραυγαλέα. Αν η θεοποιημένη προπαγανδιστικά ηγεσία ενεργούσε προληπτικά εξουδετερώνοντας τις τουρκικές προθέσεις , σήμερα το τουρκικό πολεμικό ναυτικό δεν θα μας περιγελούσε με κρουαζιέρες στις θάλασσές μας. Δεν θα μας φοβέριζε με τις κανονιοφόρους του. Δεν θ’ άπλωνε τα λεηλατικά του χέρια στον θαλάσσιο πλούτο μας. Ούτε θα κρατούσε το αιμοβόρο στιλέτο του στις καρωτίδες μας. Αν οι Τούρκοι γνώριζαν ότι κάθε τέσσερα αεροπλάνα τους θα γύριζαν τα δυο, θα σκέφτονταν δυο φορές να ξαναστείλουν άλλα. Αν έβλεπαν τους πυραύλους να σημαδεύουν τα ερευνητικά σκάφη τους, δεν θα ερευνούσαν τα νερά μας. Αλλά αντί πυραύλους βλέπουν καινούργιους δρόμους κι εργολάβους να τζεπώνουν τις οικονομίες του κοσμάκη. Και παλάτια αρχοντοχωριατών να προκαλούν τις πόλεις μας. Ενώ αν οι άρχοντές μας έρριχναν μια ματιά στη γειτονιά…

Του Γιάννη Σπανού (17 Μαρτίου)

Comments are closed.