0

Είμαστε μια Πολιτεία που ακόμα και οι κυβερνήσεις της δεν ξέρουν ποια είναι η τύχη της. Εξήντα χρόνια οι πολίτες της δεν μπορούν να προβλέψουν το αναπόφευκτο αύριον όπως προοιωνίζεται από τις ενέργειές τους. Περιπλανώνται στη σύγχιση της πολιτικής ανεπάρκειας και του σαλταδορισμού της κομματοκρατίας. Οι πορείες της έχουν περιορισμένα όρια που δεν ξεπερνούν τα γεωγραφικά της σύνορα. Διότι πέραν του Προέδρου που εκλέγει ο λαός, η χρηματοβόρα υπαλληλία, κατά μεγάλο ποσοστό επιλέγεται από τα κομματικά παρασκήνια που εκάστοτε συγκυβερνούν ή προσφέρουν έμμεσα αμειβόμενες υπηρεσίες. Τα υπουργεία, η Βουλή, οι κρατικοί μηχανισμοί, σχηματίζονται στα κομματικά άδυτα ή από τις ευκαιριακές σκοπιμότητες και εφήμερες φιλίες των εκλογών. Και σε τελευταία ανάλυση από την καμαρίλα παραγόντων που αποφασίζουν ένα μέλλον που ασφυκτιά στα κυκλώματα των ατομικών συμφερόντων, της ιδεολογικής ένδειας και των στενών προσωποκεντρικών σκοπιμοτήτων. Εγκαθιστούν τα κολακεία τους σύμφωνα με τις επιδιώξεις τους, που αφορούν αποκλειστικά στα σχεδιασμένα ατομικά συμφέροντα. Οι επιλογές υπαγορεύονται από τις σχέσεις με τις οικογένειες της εκάστοτε κοινωνικοκομματικής «ελίτ». Αρκετοί από τους επιλεγομένους είναι κατά κανόνα άσχετοι με τα συμφέροντα του λαού επίδοξοι νεαροί που προωθούνται σύμφωνα με την οικογενειακή τους προέλευση ή την οικονομική επιφάνεια των γεννητόρων. Σημασία δεν έχει η αξία τους αλλά η καταγωγή τους. Οι ενδιαφερόμενοι ας κοιτάξουν τους καταλόγους διορισμών, προαγωγών, τοποθετήσεων, μερικών υπηρεσιών. Και θα δούν παλαιότερους διπλωματικούς υπαλλήλους με απολυτήρια Γυμνασίων ή γόνους υψηλών λακέδων και κομμάτων που δεν σκάμπαζαν γρι από τις γλώσσες των χωρών όπου αποστέλλονταν για να προωθούν τα συμφέροντα εκείνων που εκπροσωπούσαν. Παντού νεόφοιτοι που επελέγησαν όχι λόγω προσόντων αλλά απαιτήσεων κομματάρχη. Και είναι γνωστή η ακολουθούμενη τακτική Στάλιν(Βενσάν Ζοβέρ «Θρίαμβος και Τραγωδία») κατά την οποία διαγράφονται από τις καταστάσεις προσλήψεων ή «κοκκινίζονται» υπό διωγμό άτομα της δυσμένειας. Πολλοί εκπροσώπησαν κατ’ επιλογή τη δύσμοιρη Κύπρο στα άγονα χρόνια της περιπετειώδους πολιτικής εξηκονταετίας. Υπήρξαν «διπλωμάτες» που διεκρίθησαν και από τα μεταξύ τους γρονθοκοπήματα σε επίσημες δεξιώσεις! Κι άλλοι από τις επιδόσεις τους στη χαμηλόβαθμη αστυνομία που διορίστηκαν από πανίσχυρο προστάτη και από την οποία ανεπήδησαν! Οι παλιοί Δημοσιογράφοι θυμόμαστε τον υπουργό που έβαλε τα κλάματα σαν άκουσε πως του αφαιρούσαν την υπουργία κι άλλον που μόλις τον διόρισαν υπουργό μας παρακαλούσε «λυπηθήτε με, δεν ξέρω τίποτε, δεν έχω ιδέα από το υπουργείο»! Και είναι κοινό μυστικό πως σε διορισμούς σε υψηλές θέσεις ίσχυε η «τράμπα» μεταξύ κομματαρχών. «Διορίζεται τώρα ο δικός μας και μετά ο δικός σας»!…Και όργιο στο ξεφύτρωμα νεπωτικών καρεκλοκενταύρων με πλουσιοπάροχες δαπάναις αδέκαρων Κυπρίων. Μαρτυρείται και ο θυμός ρηξικέλευθου «αρχηγού» που σαν κοτζάμπασης εκτόξευσε φιρμάνια καταδίκης και για παιδιά διαφωνούντων με τη γραμμή του. Και τα σκάγια έπιαναν και τον οικογενειακό περίγυρο του κυνηγημένου.
Ούτως εχόντων των πραγμάτων και προπαντός επειδή στα κυκλώματα εμπλέκεται και το εθνικό μας πρόβλημα, εγείρεται επείγουσα η ανάγκη δραστηριοποίησης του Προέδρου της Κύπρου, τόσο για την αποφασιστική επιβολή πολιτικής αποκάθαρσης όσο και ηθικής αποκατάστασης. Πριν η κατάσταση αποφράξει την προώθηση του εθνικού προβλήματος όπως η βούληση του Κυπριακού Ελληνισμού επιτάσσει και η ιστορία απαιτεί. Επί δεκαετίες διαγραφόταν η θέληση του λαού και επιβάλλονταν τα συμφέροντα των ευνοουμένων. Κι αυτά είναι τα αίτια της χρονίζουσας κακοδαιμονίας. Και τα επιχειρήματα είναι γοερά. Αρχής γενομένης από τον Φεβρουάριο του 1959, δεν κυριάρχησε η λαϊκή θέληση, αλλά η επιλογή του Καραμανλή, του Αβέρωφ,τωνΕγγλέζων και η αποδοχή του Μακαρίου. Δεν ρωτήθηκε ο λαός αν δεχόταν το εκκολαπτόμενο ζυριχικό εξάμβλωμα. Δεν κατίσχυσε ο ιερός πόθος του αγώνα της ελευθερίας. Δεν εισακούστηκαν οι κραυγές από την αγχόνη, τα Κρατητήρια, τις Φυλακές. Έκλεισαν τ’ αυτιά τους οι «ηγέτες» στους αντιλάλους των ανταρτών.Πολεμήθηκαν οι ιδεολογίες. Μαχαιρώθηκε πισώπλατα η ανθρωπιά.Κυριάρχησαν οι πρωτοεμφανιζόμενες κομματικές καμαρίλες της λιποταξίας και των συμφερόντων των ελαστικών συνειδήσεων. Κι ας φώναζαν τα ελλαδικά κόμματα, ο Μαρκεζίνης, ο Παπανδρέου, ο Ηλιού, στην Βουλή των Ελλήνων, οι Πολιτικοί Κρατούμενοι στην Κύπρο με την διακήρυξη της 15ης Αυγούστου 1958, οι επιθυμίες όσων είχαν δεμένο το τομάρι στους στύλους των θυσιαστηρίων. Θλιβερά αποτελέσματα της τακτικής που ξεφύτρωσε αρκάστης στο «κράτος του θεού»(!) κι οι παραφυάδες του λαιμόπνιγαν τον κόσμο μας, είναι οι ήττες που στοιβάχτηκαν. Γεννήτρα των αποτυχιών στις σκηνοθετημένες εν πολλοίς απόπειρες αμλετικών ξιφουλκήσεων με τον Τούρκο κατακτητή, ήταν η εκκρίζωση από το ιστορικό χρέος, η ανεπάρκεια, η δολιοφθορά της ιδεοκρατίας που κράτησε όρθιο τον λαό στις τρικυμίες των κυκλώνων. Χάναμε το παιγνίδι της ζωής γιατί γλιστρούσαμε στις πεπονόφλουδες που πετούσαν στο δρόμο μας οι πολιτικοί θεομπαίχτες που αποπροσανατόλιζαν τις μάζες από τα εθνικά μας πεπρωμένα, αφήνοντας τη συνείδηση έρμαιο στη θέα από το φωτιζόμενο «μπαϊράκι» της τουρκοκρατίας, να προκαλεί το χρέος που η πολιτική αμαρτία υπονομεύει.
Κατά ταύτα ο Πρόεδρος, που ομολογουμένως επιτυγχάνει στις διεθνείς σχέσεις, απαλλαγμένος από την τυχόν παραζάλη των παρατεταμένων αμφισβητήσεων της αρτηριοσκληρωμένης εμπάθειας όσων ξεχνούν τα δικά τους, ας πρωτοστατήσει στην κάθαρση των υπαιτίων και των αιτίων της χρόνιας κακοδαιμονίας που ναρκοθετούν την ύπαρξή μας. Έχει μπροστά του τον αναγκαίο χρόνο. Ιδού, λοιπόν, η Ρόδος…

Comments are closed.