0

Διερωτώμαι εάν η ελλαδική πολιτική υπερβαίνουσα τα όρια της ευθύνης, διαπερνά το ελληνικό μέτρο και προσεγγίζει τον κόσμο της άλογης παράνοιας. Εάν κυριαρχείται από τον δαίμονα της αμφισβήτησης και αντιμετωπίζει τον φανατισμό με τις δικές του παρακρούσεις. Αλλιώς δεν εξηγούνται τα μέτρα αντιμετώπισης της παρανομίας με χημικά δηλητήρια που θυματοποιούν τον κόσμο, όταν με τα παιδιά του και τους γέροντές του διεκδικεί ειρηνικά την αξιοπρέπεια της πατρίδας του. Γνωρίζει το ελληνικό κράτος το άντρο καταφυγής και εξόρμησης της εσωτερικής τρομοκρατίας. Είναι τα Εξάρχεια. Γνωρίζει τους ηγέτες της παρανομίας, την εκάστοτε κομματική υπαγωγή του. Κατά την προηγούμενη έξαρσή του «έκαιε την Αθήνα και τους ανυπεράσπιστους Αθηναίους» από Αριστερά, όπως την στηλίτευσε ο Αντώνης Σαμαράς, τώρα δέρνει τον κόσμο και πυρπολεί τις δυνάμεις ασφαλείας με ασυγκράτητο πάθος από Δεξιά . Και όμως το κράτος δεν εξορμά στα καταφύγια των καταστροφέων και να εξουδετερώσει, εν ονόματι της νομιμότητος, τους κινδύνους που τους εξοπλίζουν. Και ναι μεν συγκρούεται… χημικά με τους κουκουλοφόρους, αλλά οι κουκουλοφόροι κυκλοφορούν ασύδοτοι ανά τας ρύμας και τας αγυιάς του πάλαι ποτέ κλεινού άστεως, σ’ ένα αχαλίνωτο όργιο κακοποιού παραφροσύνης. Γνωρίζει η κυβέρνηση και την αντίφαση των παρανομούντων. Κομματικά προέρχονται από αντίπαλες ακραίες παρατάξεις και διέπονται από αντίθετες παρορμήσεις. Ουσιαστικά η κυβέρνηση απρακτεί σε ατμόσφαιρα αποσκιρτήσεων και περιπάτων βουλευτών, ενώ η παραφροσύνη διαλύει τα αγωνιστικά συλλαλητήρια του λαού.
Εξάλλου ο ήρεμος πολίτης γνωρίζει πως το «Μακεδονικό» έλκει την προέλευσή του από αντίθετες κατευθύνσεις ( Γιάννης Σπανός, «ΓΝΩΜΗ» 1970-73) . Το 1944 από την αριστερά του Τίτο που εξόπλιζε τους αντάρτες του ΕΛΑΣ. Από το συλλαρητήριο Σκοπίων. Ελασίτες ο Ευστάθιος Μπόγλης ,ο Ηλίας Δημάκης,ο Αυγερινός, ο Στασινόπουλος, με τον Φιλίπποβιτς και τον Γιούνωφ που υπέγραψαν το «Σύμφωνο Μελισσοχωρίου»στις 20 Σεπτεμβρίου 1944, για αρπαγή της Μακεδονίας από τη Γιουγκοσλαυία και την Βουλγαρία.Κι άλλο το σύμφωνο Πετριτσίου με τον Δασκάλωφ της 12ης Ιουλίου 1943.Ο Τίτο συγκρότησε και μεραρχία Μακεδονίας με διοικητή τον στρατηγό Σβετοζάρ Βουκάνοβιτς Τέμπο και πρόεδρο τον Λάζαρο Κουλισέφσκι. Κι ο Βούλγαρος Τζόρτζη Δημητρώφ (του αφιέρωσαν λεωφόρο στην Παλουριώτισσα!), διεκήρυξε στη Βουλή της Σόφιας την 28η Οκτωβρίου 1946 τις προθέσεις του για την Καβάλα, ο δε Γιουγκοσλάβος πως «δεν θα ησύχαζε αν δεν ελευθέρωνε τους αδελφούς του Μακεδόνες». Και τότε η Δεξιά ουσιαστικά συγχροτιζόταν με την Αριστερά με την αδράνειά της και τις εκδηλώσεις φιλίας! Και ακολούθως ο ηγέτης της Δεξιάς Κ. Μητσοτάκης απεδέχθη τη δημιουργία της «πρώην Γουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας» προκαλώντας την αγανάκτηση του Lee Hamilton, προέδρου της Επιτροπής Εξωτερικών της Γερουσίας :«μας έχετε αφήσει σύξυλους.Συμ βιβαστήκατε χωρίς να μας ενημερώσετε». (Κρις Σπύρου, Ελληνοαμερικανική Ένωση, Μασσαλίας 22, Αθήνα 15 Δεκ. 2004). Αντέδρασε ο Υπουργός Εξωτερικών και παρητήθη, ενώ τα όργανα του Μητσοτάκη οργανωμένα του φώναζαν «αλήτη, προδότη, Σαμαρά». Να θυμηθούμε τη βασιλική αλητεία που καθύβριζε τον Βενιζέλο την 1η Νοεμβρίου 1920; Σήμερα ο υιός Μητσοτάκη διεκδικεί την πρωθυπουργία, ενώ ο ηγέτης του ΚΚΕ βάλλει κατά του ηγέτη του ΣΥΡΙΖΑ και Πρωθυπουργού που υπέγραψε τη συμφωνία Πρεσπών! (Παρατήρηση: Η 7η ΚΟΜΙΤΕΡΝ 21 Ιουλίου-25 Αυγ.1935, Μόσχα) απεφάσισε αυτονόμηση- αυτοδιάθεση, Κομμουνιστική- Βαλκανική Ομοσπονδία, δύο ανεξάτητα κράτη), αλλά ηγετικά στελέχη προέκριναν ειρηνικές διευθετήσεις διαφορών, 5 Μαίου 1945, με υπόμνημα στον Αντιβασιλέα Δαμασκηνό, Σιάντος, Ζεύγος, Σβώλος, Πορφυρογένης, Μάντακας, Ασκούτσης, και «Ριζοσπάστης» 15.44.’45),διαφωνούντες με τον Νίκο Ζαχαριάδη που ήθελε ανεξάρτητα κράτη Μακεδονίας -Θράκης!
Ούτως εχόντων των πραγμάτων εγείρεται καυτό το ερώτημα: Χρειάζονται επιχειρήματα για την στήριξη του αρχικού χαρακτηρισμού για παράνοια και παραφροσύνη στις πολιτικές των κραυγαλέων αντιφάσεων των κυβερνώντων και των διεκδικητών της εξουσίας στην μητέρα πατρίδα; Και άρά γε απαιτείται εξειδικευμένη σοφία για να υποστηρίξει κανείς ότι οι σημερινές τοποθετήσεις παραπέμπουν στα πρόθυρα των συνομιλιών του Φεβρουαρίου 1959, όταν ο Καραμανλής με τον Αβέρωφ επέβαλλαν το τέρας της Ζυρίχης με τους Άγγλους και την αποδοχή του Μακαρίου; Δεν έχουμε τη συμφωνία Πρεσπών με επιβολή των Αμερικανών και αποδοχή του Τσίπρα; Κατά συνέπεια οι προεκτάσεις δεν θα ομοιάζουν με την κατάρα της συμφωνίας του 1959;
Η υπεύθυνη ιστορική ιχνηλασία, υπό το βάρος των τόσων πικρών εμπειριών και των εθνικών δραμάτων, είναι δυνατό να υποστηριχθεί ότι άγεται σε δυσάρεστη πρόβλεψη. Ο συμβιβασμός των Πρεσπών υπάρχει πιθανότητα να σύρει την Ελλάδα σε περιπέτειες. Διότι οι συμφωνίες που επιβάλλονται με παράκαμψη των αρχών και των αξιών, ναρκοθετούν το εθνικό αλλά και το νομικό δίκαιο και βέβαια υποσκάπτουν το εθνικό μέλλον . Την παράκαμψη αποδεικνύουν οι πολιτικές αντιφάσεις, οι κομματικές αντιθέσεις, οι άγνοιες των ιστορικών δεδομένων, οι λοξοδρομήσεις από τα εξόφθαλμα συμφέροντα της πατρίδας. Τόσο τα φαινόμενα όσο και τα γεγονότα προδικάζουν ολέθρους αν δεν κατισχύσει η ανάγκη της αγωνιστικής ομογνωμίας και της αδελφικής ενότητας. Ο διχασμός είναι η κατάρα του Ελληνισμού. Το Έθνος σώζεται και αναγεννάται, όταν οι δυνάμεις του αναζητούν και υιοθετούν την αλήθεια της ιστορίας, εμπνέονται από τα ιδεώδη των πατέρων και συμπτύσσονται σε γροθιά προστασίας των εθνικών ιδεών. Εν εναντία περιπτώσει αυτοκαταδικάζονται ελεεινά στη γελοιοποίηση και στην ήττα…

Comments are closed.