ΕΒΙΒΑ ΚΥΠΡΟΣ

Published on 24 December 2018 by spanos in 'Αρθρα - Σχόλια

0

Στο λαό μας πάντα υπήρχαν οινόφλυγες κατά τον πανάρχαιο χαρακτηρισμό. «Οινόφλυξ» ήταν ο κρασοπότης. Στοιχείο δομικό, άλλωστε, του ελληνικού μας πολιτισμού, ο θεός του κρασιού, ο Διόνυσος. Στεφανωμένος από κλιματόφυλλα, ενίοτε δε παραπατώντας, εικονίζεται σε πολλές αγγειογραφίες. Παλαιά καθόταν σ’ ένα κρασοβάρελλο σταυροπόδι, διαφημιστικό σύμβολο κυπριακής οινοβιομηχανίας. Τον λέγανε και Βάκχο και Λίναιο οι παππούδες μας. Έκαναν και τρικούβερτα γλέντια για να τον τιμήσουν κι η λατρεία του βαστούσε μερόνυχτα κρασοκατάνυξης. Όχι γιατί ο θεός έπινε, αλλά έπιναν οι γλεντζέδες και τον πρότειναν σαν δικαιολογία όταν γυρνούσαν στο σπίτι σκνίπα από την κραιπάλη. Ίσως φοβόντουσαν από παλαιά τις γυναίκες τους και χρησιμοποιούσαν φόβητρο τον Διόνυσο. Ποιος ξέρει; Είχαμε περιοχές όπου η οινοφλυγία αποτελούσε τρόπο ζωής στην καθημερινότητα. Στη Γιαλούσα ο μακαρίτης ο γιατρός Αντρίκος μετρούσε 33 ταβέρνες!… Στη Λεμεσό η ροπή στο γλέντι είναι παγκύπρια έλξη. Τέλος πάντων όμως. Ο λόγος οφείλεται στην είδηση ότι το αλκοόλ συγκαταλέγεται στα κύρια γνωρίσματα της μακαρίας νήσου μας, όπου οι παλιές ζωγραφιές στολίζουν τοίχους και ψηφιδωτά δάπεδα θεϊκών και ανθρώπινων πανδαισιών. Και πρόσφατες επιστημονικές έρευνες μιλούν για την τάση της νεολαίας μας να το τσούζει σε βαθμό που μας ανεβάζει ψηλά στη διεθνή αλκοολική στατιστική. Έφηβοι πίνουν ολονύκτια και μέχρι πρωίας! Γυρνούν σπίτι κουτουλώντας στους τοίχους κι εμφανίζονται στα σχολεία ανταλλάζοντας… εβίβα αντί καλημέρα! Η λέξη από το αρχαίο «ευοί- ευάν», καθαρά ελληνική. Από τους δικούς μας επηρεάστηκαν οι Λατίνοι που αναζητούσαν την αλήθεια στο κρασί. “In vino veritas”!
Και στα δικά μας νειάτα η οινοφλυγία προσέλκυε. Ήταν τρόπος ζωής. Γλεντιού, ξεγνοιασιάς. Δείγμα… ανδρισμού, όπως, δυστυχώς και το κάπνισμα.
Μου φαίνεται πως η κοινωνία μας είναι υποχρεωμένη να αντιμετωπίσει την τάση. Όχι για να την καταργήσει, αλλά να την περιορίσει. Μέτρον άριστον. Ας πίνουν το ποτηράκι τους οι νέοι, όχι όμως και να καταλήγουν στα σκολοπάτια τους ολομέθυστοι και να εμετούν αηδιαστικά. Όχι και να αναισθητοποιούνται και να προκαλούν δυστυχήματα ή να χάνουν τη ζωή τους σε δυστυχήματα λόγω μέθης. Το κρασί το πίνεις για να ευτυχείς, να γελάς, να τραγουδάς,να πνίγεις καημούς, όχι για να κλαίς και να παρασύρεις στο θρήνο εκείνους που σε αγαπούν.
Η κοινωνική επιθυμία είναι το όλο θέμα να αποτελέσει αντικείμενο μελέτης και νομοθέτησης αλλά, προπαντός, ανάγκη παιδαγωγική. Αν δεν κατάργησαν ακόμα το μάθημα της αγωγής στη Μέση Παιδεία, όπως έκαναν με την Αρχαία Ελληνική, τη Φιλολογία, ας σκεφτούν οι σοφοί μας τη διαπαιδαγώγηση των νέων και στο θέμα της οινοποσίας. Κι ας μάθουν την εφηβεία πως το αλκοόλ δεν είναι τρόπος αυτοεξευτελισμού αλλά μετρημένης ψυχαγωγίας. Όχι αυτοκαταστροφής αλλά χαράς. Θα βρουν τρόπους οι σοφοί μας να κατανοήσουν το πρόβλημα και να το αντιμετωπίσουν βοηθώντας την κοινωνική εξέλιξη και γενικά το ευ ζην.
Οι Βυζαντινοί ειναι διδακτικοί επί του θέματος. Άφησαν και παραδείγματα. Θυμάμαι από το Πανεπιστήμιο την περίπτωση του Μαυρίκιου. Το έτσουζε ο αυτοκράτορας. Κι ο χρονογράφος του καιρού τον κατηρίασε: «πάλιν τον καύκον έπιας, πάλιν τον νουν απωλώλεκας». Πάλι ήπιες κρασί, πάλι έχασες το μυαλό σου! Και κάπου το τοιχοκόλλησαν για κοινό φρονηματισμό. Είναι κι η παρατήρηση της παρέας του Σωκράτη. Ο Δάσκαλος με τους μαθητές του πήγαν στη Δήλο, και περπατώντας στους δρόμους των εορτασμών άκουσαν φωνές, τραγούδια,γλέντια. Ρώτησαν τον Σωκράτη τι συμβαίνει και τους απάντησε: Μη δίνετε σημασία. Ίωνες είναι και γλεντούν. Πλησίασαν και είδαν τον Ιπποκλείδη μεθυσμένο να χορεύει ανάποδα στο τραπέζι, να ρεζιλεύεται, λαμβανομένης υπόψη της ενδυμασίας της εποχής. «Φωτογράφιζε» ο μεθύστακας. Ρώτησαν και πήραν την απάντηση: «ου φροντίς Ιπποκλείδη» που σημαίνει πως ο Ιπποκλείδης δεν δίνει δεκάρα για την εντύπωση που προκαλεί. Δεν τον νοιάζει αν εξευτελίζεται.
ΟΙ σοφοί μας μπορούν να κατανοήσουν την απάντηση και το πρόβλημα και να το επιλύσουν με ανάλογη σοβαρότητα. Γιατί έχουμε χρέος να διδάσκουμε, να νουθετούμε και να προσέχουμε τη νεότητα από την απερισκεψία και την ηλιθιότητα. Να μην αφήσουμε τους νέους μας στον τρελλάρα τον Ιπποκλείδη. Οι πατέρες μας θωράκισαν με ιδεολογίες, εμπνεύσεις, υποδείξεις, πυξίδες ορθοδρόμισης να μην χανόμαστε στα φυσήγματα των άγριων βοριάδων που λυσσομανούσαν από τους τρικυμισμένους γιαλούς. Μας έδειξαν το αστέρι της αυγής, τον Πολικό Αστέρα, να μην περιπλανιόμαστε σε κακοτοπιές στις κακοκαιρίες. Να βρίσκουμε τους δρόμους του εθνικού και του ατομικού χρέους. Αλλά τις ιδεολογίες τις ρήμαξαν οι τυχοδιώκτες και απογύμνωσαν τις ψυχές, παραπλάνησαν τις συνειδήσεις, αποπροσανατόλισαν τη νιότη που πάντα πρωτοπορούσε στους ωραίουςς αγώνες. Κι αντί να ανηφορίζει κατά τον Πενταδάκτυλο, παρασύρεται στις στημένες παγίδες της τουρκοκρατίας και στα καταφύγια της σήψης του ανθρώπου. Χάνει τα υπαρξιακά νοήματα της ζωής και μαζί την ευδαιμονία της επιτέλεσης του ωραίου και του αληθινού. Και χωρίς ιδέες το πνεύμα μαραίνεται και φθείρεται. Χάνονται οι πατέρες, χάνονται οι μάνες. Και επειδή παρατηρείται ότι οι νέες πρωτοστατούν στο μεθύσι ας τους υποδείξουμε πειστικά ότι η εικόνα μιας μεθυσμένης νέας κοπέλλας είναι και αηδιαστική και καταδικαστική εφ όρου ζωής. Την συνοδεύει και την ρεζιλεύει σ’ όλη τη ζωή της…

Comments are closed.