0

Σε πρωινή εκπομπή της 5ης Δεκεμβρίου παρακολούθησα μια τηλεοπτική συνάντηση εκπροσώπων των μεγάλων κομμάτων. Ήταν και οι τρεις νέοι. Η Αννίτα Δημητρίου, ο Χρίστος Χριστοφίδης κι ο Μαρίνος Μουσιούτας. Ο ρυθμός της συνομιλίας, το ύφος, το περιεχόμενο, στήριξαν την ελπίδα ότι επί τέλους εσήμανε το λυκόφως των δεινοσαύρων της πολιτικής και όσων συνέχιζαν να τους νοσταλγούν. Σαν να διεφάνη το μακρυνό αστέρι της άνοιξης μιας νέας εποχής ήρεμης συνεννόησης για το καλό του κόσμου μας. Η Δημητρίου συνέδεε τον λόγο με λεπτότητα και ευγένεια, η εισαγωγή του Χριστοφίδη με την παραπομπή στον Μπρεχτ προσέδιδε στον λόγο άλλο επίπεδο, οι συσχετίσεις του Μουσιούτα με τις δυναμικές «κίτρινες» διεκδικήσεις των Γάλλων, διεθνοποιούσε την ανάγκη διαφυγής από τον καθιερωμένο τρόπο υποκρυπτόμενης χυδαιότητας στην αναμέτρηση. Το πάνελ απαλλασσόταν από την κακή εντύπωση της αρρένας, όπου οι συζητητές ήταν μανικωμένοι για καυγά. Από τους τρεις συνομιλητές ουδείς σήκωσε το δάκτυλο για να κάνει παρατήρηση στον Τραμπ, στον Πούτιν, στην Μέρκγελ στον…Πάπα. Η συνήθης θρασύτητα «πολιτικάντηδων» της γειτονιάς μας, να προβαίνουν σε παρατηρήσεις στους ηνιόχους της υφηλίου εξέλιπε. Και δικαίως τα φαινόμενα της συνομιλίας των νέων πολιτικών δημιουργούσαν την ελπίδα ανόδου του επιπέδου δημόσιας διαλεκτικής. Στην τελευταία προεκλογική περίοδο αμαύρωσαν την πολιτική αλητοειδή που βράχνιαζαν από ακράτητο φανατισμό, υγραίνοντας με σάλια άξεστων τα στούντιο. Οι τρεις νέοι αντιπρόσωποι διεχώρισαν πειστικά τις θέσεις τους από τους γελοίους Κλέωνες, κατά τη μαστιγωτική διακωμώδηση του Αριστοφάνη. Και αν και θα φανεί ίσως άκαιρος ρομαντισμός, η όλη ατμόσφαιρα θύμισε τον Διόδοτο, όταν έλεγε πως «η φτώχεια δημιουργεί την ανάγκη και την τόλμη, ο πλούτος την αλαζονεία που σπρώχνει στην πλεονεξία… ο πόθος σπρώχνει στην απόπειρα κι η ελπίδα συνοδεύει τον πόθο»… όταν συγκαιρινά η φτώχεια αδρανεί, η ατολμία υποσκάπτει την ζωή, ο πλούτος τερατοποιεί την αλαζονεία και ο πόθος εγκαταλείπει την πατρίδα. Όταν η δύστυχη Κύπρος χρειάζεται ν’ αναπνεύσει ελπίδα σε καυτή έρημο όπου η κατάξηρη άμμος κάλυψε τα πάντα, κάτω από την επιφάνεια που οι ανεμοθύελλες συσσωρεύουν θανατικά.
Γιορτινές μέρες τώρα, θά ‘ταν ωραίο αν τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας επέλεγαν να προσκαλούν στα προσκήνιά τους προσωπικότητες νέων πολιτικών, οργανώνοντας συνομιλίες για να ασκήσουν σωτήριους επηρεασμούς στους χώρους τους. Θα συνέτειναν στη διάπλαση συνειδήσεων με αξιώσεις σοφής αγωνιστικότητας, ενώπιον των βασανιστικών προβλημάτων που τυραννούν τον λαό μας. Θα συνέτριβαν τη ν πλεονεξία της πλουτοκρατίας που τρώει την πατρίδα και θα ζωογονούσαν τη φτώχεια που απλώνεται παντού, για να δημιουργήσει την ανάγκη και την τόλμη.Θα φούσκωνε τα πανιά στον πόθο να γυρίσει στην πατρίδα…
Μια ομάδα εμπνευσμένων νέων πολιτικών θα μπορούσε να αλλάξει τα πράγματα. Οι νέοι όταν πολιτεύονται σοφά προσελκύουν τον λαό. Φωτίζουν τα σκοτάδια με τα οποία οι δεινόσαυροι συννέφιασαν τη γη. Ανοίγουν δρόμους ελευθερίας, δικαιοσύνης, σκορπούν πόθους,ενδυναμώνουν τη φτώχεια που δημιουργεί την ανάγκη και την τόλμη. Μήπως η φτωχολογιά δεν ύψωσε τη σημαία του ’55; Τα φτωχόπαιδα δεν βάδισαν στις αγχόνες; Η φτώχεια δεν φυκακίστηκε στην Κυπριακή Βαστίλη; Δεν κλείστηκε στα Κρατητήρια; Η φτώχεια δεν ήταν που νίκησε την αγγλοκρατία; Η φτωχολογιά με την τόλμη της δεν δόξασε τα βουνά μας;
Η αξιοποίηση της φτώχειας είναι η σωτήρια ανάγκη της πατρίδας μας. Το πρόσωπό της είναι που κάνει την αλαζονεία να τρομάζει και τη θρασύτητα να γονατίζει. Εξευτελίζει την ψευτιά και γελοιοποιεί τον παγαπόντη. Βάζει τον κάθε απατεώνα στο σκαμνί του. Μπροστά της δεν παριστάνει ψευδώς τον «αρχηγό» όπως συνέβη προ ημερών, όταν ένας θεομπαίχτης παρίστανε τηλεφωνικά τον ηγέτη για να εντυπωσιάσει επισκέπτη του με ψευτιές…Αλλά θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου.
Αυτή είναι η ευχή μου για τον καινούργιο χρόνο. Η αξιοποίηση νέων ανθρώπων και ευκαριών θα σαρώσει τους θεομπαίχτες, τους τυχοδιώκτες, τα άχθεα αρούρης (βάρη της γης κατά τον Όμηρο), θα σαρώσει τις άλαλες σκιές των κομπάρσων, θα φουσκώσει τα πανιά της τόλμης και θα μας οδηγήσει με εμπιστοσύνη στη λευτεριά με σημαία τον πόθο.
Καλή Χρονιά με λευτεριά.

Comments are closed.