0

Αυτοκαταδικάζεται η ανώριμη και πολιτικά ασχημάτιστη μάζα όταν με συναισθηματικές παρορμήσεις δημιουργεί ηγέτες. Τροχοδρομεί τη μοίρα της στην περιπέτεια που καραδοκεί στο χείλος της αβύσσου. Χτυπά την πόρτα της δικής της καταστροφής που επέρχεται κατά διαδοχικά σεισμικά κύματα οδυνηρών αποκαλύψεων και απογοητεύσεων. Η ιστορία μας κραυγάζει με οργή από συμπτώματα τέτοιας επιδημίας. Που το παρατεινόμενο πάθος δεκαετιών μεταφράζεται σε πανδημία. Η πατρίδα μας κλαίει από τις διαπιστώσεις των παθημάτων. Είδε κι έπαθε πολλά. Διότι η μάζα ατύχησε από τις εξάρσεις των παρορμητισμών της. Θεοποίησε και επέβαλε στην εξουσία ηγεσίες όχι κατάλληλλες σε καιρούς συννεφιασμένους από κινδύνους. Ώφειλαν τα πλήθη των πολιτών να βλέπουν τους σκοτεινούς ορίζοντες, ν’ αντιλαμβάνονται την απειλή και να την προλαμβάνουν. Διότι αποτελούσαν στόχαστρο.
Μέσα στην απολυτρωτική καταιγίδα του απελευθερωτικού αγώνα ο κόσμος αναζητούσε και πολιτικό ηγέτη. Που θα μπορούσε να αναμετρηθεί με τη διαβολική διπλωματία της αδίστακτης αποικιοκρατίας και να την εξαναγκάσει να αποδεχτεί το δίκαιο του κόσμου που εκμεταλλευόταν βάναυσα. Και η μάζα απεδέχθη ηγεσία που επέβαλαν επαναστατικές επιλογές και καθόρισε ο στενός κύκλος της τότε κοινωνικοοικονομικής καμαρίλας, η οποία κατεύθυνε τον κοινό νου επί αιώνες! Και την θεοποίησε. Αντικαθιστούσε τον Απόστολο Βαρνάβα (Άγιος Αντώνιος Λευκωσίας, Χρυσαλινιώτισσα). Και κοσμούσε τον αντικαταστάτη με χαρίσματα πολλά, σαν τον ευφυέστερο, τον ικανότερο, τη διεθνή πολιτική προσωπικότητα που έπαιζε στα δάκτυλα τους διπλωμάτες της υφηλίου! Στη συνάντηση Κίσσινγερ-Γκρομίκιο στη Λευκωσία δεν ίσχυσε η πρόβλεψη! Δεν είχε σχέση με την πολιτική, ήταν άσχετος με τη διπλωματία, θεολόγος της Κατοχής, μοναχός. Διάκος ήταν στην Αγία Ειρήνη. Όχι ζογκλέρ που έπαιζε στα δάκτυλα δαίμονες της διεθνούς πολιτικής, όπως ο Τζων Φόστερ Ντάλλες, ο Μακμίλλαν, ο Ήντεν, ο Κίσσινγκερ…
Δυστυχώς η νοοτροπία προέκυψε ελέω μαζών. Οι λαϊκές επεμφημίες, η λατρεία της μάζας, δεν την κατέστησαν αλάνθαστη. Τον ξεγέλασαν οι Άγγλοι και οι υποτελείς των Αθηνών. Υπέγραψε την Ζυρίχη χωρίς να ερωτήσει τη γνώμη του λαού που δέσμευε. Έβλεπε τις τουρκικές προετοιμασίες για αιματοχυσία και διχοτόμηση της πατρίδας, αλλά καλλιέργησε τόση αυτοπεποίθηση, που δεν λάμβανε τα αναγκαία μέτρα για την αντιμετώπιση των απειλών. Νόμιζε ότι θα διέλυε τον εχθρό με την αγιαστούρα από την Ωραία Πύλη; Ο Ζορλού, ο Καράμπελεν, ο Βουρουσκάν, ο Ντενκτάς, το Γραφείο Ειδικού Πολέμου, η Ιντέλλιτζενς Σέρβις, η CIA, η ΜΙΤ, οργίαζαν, αλλά ο ηγέτης ήταν αμετακίνητος στη μακαριότητά του. Και κατελήφθη εξ απίνης στο ξέσπασμα της απειλής των Χριστουγέννων του ‘63. Το έναυσμα προς την αιματοχυσία προέκυψε από τα 13 σημεία με την παρότρυνση του Άγγλου Αρμοστή(!) με τα οποία ήθελε να μεταλλάξει τη συμφωνία που υπέγραψε ο ίδιος πριν τρία μόλις χρόνια! Ο απεσταλμένος των Αθηνών στρατηγός Κόρκας( 6 χρυσά αριστεία ανδρείας) τον προειδοποίησε για την παγίδα κι απάντησε: «είμαι σε συνεννόηση με τον Άγγλο Αρμοστή»!(«40 καυτά χρόνια»). Και άφησε το παιγνίδι στα χέρια του τετραπέρατου Ντενκτάς, του οποίου τις ικανότητες περιφρονούσε. Αγνοούσε την προϋπόθεση του Εμίλ Λούτβιχ στον «Ναπολέοντά» του. Έτσι εγκαινιάστηκε η κακοδαιμονία και με τη διαδοχή των πολιτικών και στρατιωτικών δεινών φτάσαμε στο ’74.
Ούρλιαζαν τα προανακρούσματα της συμφοράς. Η Χούντα χάλκευε την αφορμή. Οι προειδοποιήσεις έφταναν συνεχώς.Το πραξικόπημα μούγκριζε. Η προδοσία έτριζε τα δόντια της, αλλά η μακαριότητα της αυταπάτης τραβούσε το πάπλωμα. Όπως το ’63. Δεν προέβη στην αντιμετώπιση της εκτροπής. Και τη Δευτέρα το πρωί της 15ης Ιουλίου ο ηγέτης έτρεχε στην κοίτη του Πεδιαίου να γλυτώσει. Άκουε τις τουρκικές προπαρασκευές για την εισβολή. Βογγούσε ο πολεμικός οργασμός για τη σφαγή και την κατάληψη της πατρίδας. «Δεν πίστευε ότι θα επέμβη η Τουρκία». Δεν έλαβε υπ’ όψη όσα η λογική επέβαλλε. Η περίεργη ψευδαίσθηση που τον απέτρεπε από την αντιμετώπιση της Χούντας παρατεινόταν. «Επίστωνε τη Χούντα με λογική»! Αν και απατήθηκε οικτρά, η ίδια ανεξήγητη «λογική» δεν του επέτρεψε να εξοπλίσει το κράτος. Και ο εισβολέας πάτησε την Κύπρο.Μα ούτε και τότε οι πικρές εμπειρίες οδήγησαν σε προσεκτική αντίκριση των εγκυμονούμενων προβλημάτων. Χάραξε εσφαλμένη πολιτική έναντι των Τούρκων. Η Μικρασιατική τραγωδία δεν επέβαλε σώφρονα λογισμό. Το αίμα των σκοτωμένων πέντε αιώνων της πρώτης τουρκοκρατίας δεν ενεργοποιούσε τον εγκέφαλο. Άφησε δεσμευτικές παρακαταθήκες στους επιγόνους, οι οποίοι κάλυπταν τους φόβους, τις αδυναμίες και τον μηδισμό τους, με τη θέληση του προκατόχου τους. Και εκείνοι, «δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα», έσπρωχναν τις ευθύνες στον μέντορα, χρόνια μετά την μετακίνησή του στον άλλο κόσμο. Βρήκαν και δικαιολογία : «Παρακαταθήκες»! Πρωτοφανές στην ιστορία της πολιτικής. Ο Κληρίδης έδειξε αντίσταση αλλά ο Μακάριος τον αφόπλισε ανακόπτοντας την δράση του, όταν υπό τις συνθήκες συνήψε τη συμφωνία Βιέννης του ’75 για την δύστυχη Καρπασία που οι διάδοχοι εγκατέλειψαν! Ο κομματάρχης της Δεξιάς σήκωσε σημαία σκοπιμότητος διαγράφοντας Κερύνεια, Καρπασία, Μεσαορία, Βόρεια Λευκωσία. Σαν να μην υπήρχαν! Η καμαρίλα της Λεμεσού τορπίλλισε το Αμερικανοκαναδικό – Αγγλικό σχέδιο. Και οι μοιραίοι επίγονοι δεν άλλαξαν…
Η ευθύνη επαφίεται στον λαό, που ελπίζεται να απηλλάγη από τους τυφλούς παρορμητισμούς της μάζας. Και ναι μεν υπάρχει χρόνος μέχρι τις εκλογές της Ευρωβουλής και τις προεδρικές. Αλλά «οι καιροί ου μενετοί».

Comments are closed.