0

Ο Λαός καθόρισε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας υπεύθυνο διαχειριστή του εθνικού μας προβλήματος. Υπόλογο έναντι της ιστορίας και της Δικαιοσύνης. Και αν ποτέ κριθεί αναγκαία η απόδοση ευθυνών, αυτός θα κληθεί στο εδώλιο.Όχι οι κομματάρχες του ΔΗΣΥ και του ΑΚΕΛ. Και εδώ γεννάται το ερώτημα: Για ποιο λόγο ο κ. Νεοφύτου και ο κ. Κυπριανού έχουν συνομιλίες με την άλλη πλευρά; Ο πρώτος συχνά συνομιλεί με κομματάρχες των κατεχομένων όπως και ο δεύτερος που συνομίλησε εν κρυπτώ και παραβύστω με τον Νταβούτογλου. Τους είδαμε να φιλιούνται κιόλας.Και απορεί ο κοινός θνητός: Θα αργήσει η δαιμόνια τουρκική προπαγάνδα να μετατρέψει σε επιχείρημα τέτοιες πρωτοβουλίες, διατεινόμενη ότι διεξάγονται συνομιλίες για το Κυπριακό και ότι η λύση του προβλήματος βρίσκεται σε εξέλιξη και ότι αποτελεί θετικό στοιχείο, άρα επείγει η ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και η άρση οποιασδήποτε απομόνωσής της; Ακόμα ότι τα μεγαλύτερα κόμματα περιθωριοποιούν τον Πρόεδρο και κατά συνέπεια εκφράζουν τη θέληση του πληθυσμού κατά πλειοψηφία; Και η προπαγάνδα θα εκμεταλλευτεί τα δεδομένα για να επιβάλει ότι την ελληνική πλευρά δεν την εκφράζει ο Πρόεδρος. Και ναι μεν δεν αποκλείουμε την ευρεία κινητοποίηση για αναζήτηση λύσης, αλλά υποβάλλουμε ότι υπάρχουν καθαρά θέματα προς δραστηριοποίηση, όπως οι κατά συρροήν γενοκτονίες που αποδεκάτισαν τον Ελληνισμό. Έχουν τη δυνατότητα οι πολιτικοί να μαστιγώνουν τον εισβολέα με συγκεκριμένες κατηγορίες και να εκθέτουν τον κατακτητή ενώπιον της διεθνούς Κοινής Γνώμης βασιζόμενοι με γεγονότα. Η βιβλιογραφία ανεξάντλητη.

Η σύμβαση της Γενεύης του 1949, η διακήρυξη του ΟΗΕ, οι ευρωπαϊκοί θεσμοί, καθορίζουν με σαφήνεια και τους όρους και τις έννοιες των πολεμικών εγκλημάτων. Κατά το άρθρο 2 της σύμβασης του ΟΗΕ (Δεκ.1948):  «Γενοκτονία υφίσταται όταν εκτελούνται πράξεις με σκοπό σκοπό την καταστροφή εν όλω ή εν μέρει μιας εθνικής, εθνοτικής, φυλετικής ή θρησκευτικής Ομάδας». Οι σφαγές, οι λεηλασίες,οι εξοντώσεις, οι ξερριζωμοί, συνιστούν γενοκτονίες. Αποτελούν επαναλαμβανόμενα εγκλήματα στην πατρίδα μας επί πεντακόσια χρόνια και αποδεδειγμένα κακουργήματα στα τελευταία 44 χρόνια. Η απογραφή των Ενετών παρουσιάζει 270 χιλιάδες πληθυσμού το 1570. Η απογραφή των Τούρκων δείχνει 42 χιλιάδες Έλληνες Ορθοδόξους και  18 χιλιάδες μουσουλμάνους συμπεριλαμβανομένων και βίαια εξισλαμισθέντων. Μείωση πληθυσμού κατά κατά 200 και πλέον χιλιάδες. Η έρευνα Θ. Παπαδοπούλου” Social and Historical Data on Population 1570- 1881, Nicosia 1965” είναι αδιαμφισβήτητης επιστημονικής εγκυρότητος. Και τα σύγχρονα δεδομένα αυταπόδεικτα: Οι σφαγές της εισβολής του ’74, οι δολοφονίες των εγκλωβισμένων στην Καρπασία, οι 200 χιλιάδες Ελλήνων ξερριζωμένων, στοιχειοθετούν έγκλημα εθνικής κάθαρσης. Παρατεινόμενη γενοκτονία σε ευρωπαϊκό έδαφος, όπως στη Μικρά Ασία, από τα 9 εκατομμύρια δεν έμειναν παρά ελάχιστοι, στον Πόντο,στη Θράκη. (American Philosophical Population society- late Ancient and Medieval Population (Philadelfia 1958, v.XLLiii p.8) and L.C.Russel “Recent Advances in Medieval Demografy 1965 p. 99”.

Ιδού, λοιπόν, στάδιο δόξης λαμπρό για τους κομματάρχες μας, προερχομένους από κόμματα που ακολούθησαν την τακτική με την οποία ο Αντίγονος ο Δώσων επιχειρούσε να δικαιολογήσει τις οπισθοχωρήσεις του: «το συμφέρον βρίσκεται στην υποχώρηση». Τα ιστορικά γεγονότα καταγράφονται σε μια ατέλειωτη αλυσίδα γνώσης. Και ο απλούστερος αναγνώστης μπορεί να αντλήσει απειρία παραδειγμάτων για να διαφωτίσει τον κόσμο. Η φαρέτρα του αγώνα είναι πλήρης για εξοπλισμό όποιου θέλει να αντισταθεί στον γενοκτόνο. Αντίθετα η παράκαμψη της κραυγής της αλήθειας επισωρεύει ήττες και ελεεινολογίες.

Τα δίκαια δεν εξασφαλίζονται με αναδιπλώσεις όπως της Χούντας το ’74 και με συμβιβασμούς δειλίας στο μισοσκόταδο των πολιτικών παρασκηνίων, αλλά με παρρησία στα διεθνή βήματα της δικαιοσύνης. Τα αναντίλεκτα γεγονότα μετατρέπονται σε κατηγορητήρια για όσους τα κρύβουν με τη σιωπή τους. Δεν κρύβονται στα καταφύγια της αφέλειας και του άδικου συμβιβασμού. Όταν η πατρίδα σκλαβώνεται ανασύρεις τα όπλα της ελευθερίας από τα σεντούκια όπου ο μηδισμός τα έκλεισε και πολεμάς. Δεν αμφισβητείς την λαϊκή ετυμηγορία, την μετατρέπεις σε γνώμωνα αγώνα. Δεν υποδύεσαι ρόλους εξουσίας,ούτε υποτάσσεσαι στη βούληση των εχθρών σου. Αν ο εκάστοτε ορισμένος από τον Λαό ηγέτης εκτρέπει τη διαχείρηση των πραγμάτων δεν τον υποκαθιστάς με κομματικές σκοπιμότητες. Απευθύνεσαι στον Λαό και ζητάς την αντικατάστασή του. Τον στέλνεις στο σπίτι του και επιδιώκεις την εξουσία με δημοκρατικές διαδικασίες. Κι αν νομίζεις ότι υποπίπτει σε λαοφθόρα ολισθήματα, δεν συνωμοτείς για την ανατροπή ή την εξουδετέρωσή του.Τον κατηγορείς και απαιτείς την παρέμβαση της Δικαιοσύνης για την τιμωρία. Υποδείγματα βίου παραθέτει η ελληνική ιστορία από αρχαιότητος. Και η μνήμη προβάλλει και Ελευθέριο Βενιζέλο για τις διεκδικήσεις και Νικόλαο Πλαστήρα για την Νέμεση. Ό Βενιζέλος χρησιμοποίησε τη διπλωματία και πέτυχε την Ελλάδα των δύο ηπείρων του Αυγούστου 1920. Και ο Πλαστήρας ενεργοποίησε τη Δικαιοσύνη για την κάθαρση και την εξιλέωση του Γουδή. Οι πολιτικοί μας ας αναζητήσουν τον κάλλιστο τρόπο για την απαλλαγή από την εισβολή και την κατοχή και την απελευθέρωση της πατρίδας. Όχι με τις παραχωρήσεις Ζυρίχης. Όχι με τις συνωμοσίες της καταπτύστου Χούντας. Αλλά ανατρέχοντας σε πρότυπα του 1918, στις ειρηνευτικές συνομιλίες Παρισίων και του 1922 στην Αθήνα των Μικρασιατών προσφύγων.

Comments are closed.