0

Προ πολλών δεκαετιών διάβασα την «αυλή των θαυμάτων» στο ρομαντικό μυθιστόρημα του Βίκτωρος Ουγκώ «Η Παναγία των Παρισίων». Και «καθώς περνούσε ο καιρός» (Καζαμπλάνκα») η σκέψη γυρνούσε στα γεγονότα που μας τύλιξαν στο ανελέητο παιγνίδι των συγκρίσεων και στο δράμα των σκοτεινών σκιών που σεναριογραφούσαν την πολιτειακή μας μοίρα, στην πλάνη των ηγεμονικών οπτασιασμών, ότι η Κύπρος ήταν ο άξονας πέριξ του οποίου περιδινούνταν οι τύχες του κόσμου. Μια φαντασίωση που καλλιεργούσε η αχαλίνωτη εγωπάθεια που μοιραία μας άρπαζε από το ανώριμο πολιτικό όνειρο μιας ρομαντικής εποχής των νεανικών χρόνων των μεγάλων –και φευ χαμένων -προσδοκιών. Όταν η πατρίδα ανέβαινε στη σκηνή των ψευδαισθήσεων που σαν ν’ αποτελούσε αντίγραφο όσων απίθανων εξελίσσονταν στο αλησμόνητο έργο της Γαλλικής λογοτεχνίας, με τη διαφορά ότι η αυλή των θαυμάτων κατάληξε αυλή των δραμάτων, με τους «τρελλούς» του μυθιστοριογράφου να γίνονται βασανιστικές σκιές που από το ρομαντισμό μας παρέσυραν στην κόλαση. Αλλά ας γίνω πιο συγκεκριμένος:

Από την πρώτη περίοδο της αγγλικής κατοχής στην Κύπρο(1878), οι αρμοστές και εν συνεχεία οι κυβερνήτες, εφάρμοσαν το σχέδιο δημουργίας έμμισθων σκιωδών πρακτόρων που αποτελούσαν την «Πέμπτη Φάλαγγα» στην αποικία.  Οι μυστικές υπηρεσίες αλίευαν πρόσωπα που θα μετέτρεπαν σε οικονομικούς και πολιτικούς παράγοντες με κοινωνική επίφαση προοπτικής. Σπούδαζαν τα παιδιά τους στην Αγγλία, τους πρόσφεραν τίτλους  και τα εγκαθιστούσαν σε σημαντικές θέσεις ευρέων επιρροών. Μ’αυτή τη μέθοδο επέβαλαν μια «ελίτ» αγγλοφίλων που διεδραμάτισε αποφασιστικό ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας. Ηταν η βάση της προοπτικής «διαίρει και βασίλευε». Τα ίδια  και στην Ελλάδα, με αποτέλεσμα την υποτέλεια  μέχρι που πρωθυπουργοί, υπουργοί, βουλευτές, ανώτατοι κρατικοί υπάλληλοι, να είναι δούλοι στις αγγλικές θελήσεις (χειρόγραφο Θεοτόκη στο ΥΠΕΞ «και ότι θέλουν οι φίλοι μας οι Άγγλοι»κατά μαρτυρία Μαρκεζίνη στον γράφοντα). Αυτές οι επιρροές διαφάνηκαν στην απάτη, λήγοντος του Αυγούστου 1955, όταν συνεκάλεσαν την τριμερή διάσκεψη στο Λονδίνο και  με αποδοχή του Στέφανου Στεφανόπουλου ΥΠΕΞ και, περιέργως ασθενούντος, του Πρωθυπουργού Αλεξάνδρου Παπάγου, ενέπλεξαν την Τουρκία στο εθνικό μας πρόβλημα. Το ύπουλο παιγνίδι επανελήφθη από το 1958 στη διάσκεψη του ΝΑΤΟ στο Παρίσι, μεταξύ των ΥΠΕΞ Σέλγουιντ Λόϋδ και Ευαγγέλου Τοσίτσα – Αβέρωφ, με προέκταση τις συναλλαγές στο Ντόλτερ της Ζυρίχης από 11 εως 19 Φεβρουαρίου 1959, με τη συμφωνία Αρχιεπισκόπου Μακαρίου από 11ης Φεβρουαρίου, αν και αυτή απεκρύβη μέχρι των αποκαλύψεων Μπίτσιου και Αβέρωφ.

Οι επιρροές κατέληξαν στη χαριστική βολή στο Λάγκαστερ Χάους, όπου προσκλήθηκαν επιλεκτικά από τον Μακάριο πρόσωπα από την Κύπρο, εκτός από την ΕΟΚΑ. Στα παρασκήνια εξελίχθηκαν εκβιασμοί, επιρροές, υποσχέσεις,  πρωτοστατούντων Αβέρωφ,  Καραμανλή, Άγγλων, με αποτέλεσμα να δηλωθεί συγκατάνευση ερήμην του λαού, διαφωνούντων  των 5 ηγετών του ΑΚΕΛ, του Τάσσου Παπαδόπουλου, του Βάσου Λυσσαρίδη, του Γλαύκου Χρίστη. Στις συμφωνίες συμφώνησαν οι καλεσμένοι και ο δεξιός πολιτευτής, δήμαρχος Λευκωσίας Θεμιστοκλής Δέρβης. Ο Καραμανλής δήλωσε ότι η συμφωνία αποτελούσε την ευτυχέστερη μέρα της ζωής του κι ο Μακάριος ενώπιον του πλήθους που του ετοίμασε κατά παραγγελία αποθεωτική υποδοχή, εξήγγειλε «κράτος θεού»… Έτσι άρχισε η ατυχήσασα Κυπριακή «ανεξαρτησία» και η πορεία της πατρίδας,  με μακάβρια υπόκρουση τον επιθανάτιο ρόγχο του αρχαίου Μελησίππου (431 π.Χ): «Ήδε η ημέρα τοις Έλλησι νέων μεγάλων κακών άρξει». Στο μεταξύ σημειώθηκαν περίεργες αλλαγές. Ο Δέρβης έγινε αντιζυριχικός και με τον Ιωάννη Κληρίδη υποψήφιο πρόεδρο, συμμάχησαν με το ΑΚΕΛ κι έβλεπες  «δεξιούς» παντιέρες, πλάϊ στον Εζεκία στα προεκλογικά μπαλκόνια εναντίον του Αρχιεπισκόπου. Έλαβαν 33% έναντι 66% του Μακαρίου. Σ’ εκείνο το περίεργο κλίμα, Τάσσος και Λυσσαρίδης που διαφώνησαν για τη Ζυρίχη, βρέθηκαν στο πλευρό του Μακαρίου όπως και το ΑΚΕΛ! Και «η αυλή των θαυμάτων» άρχισε τη δική της παρουσία  στο προσκήνιο και στο παρασκήνιο. Οι κομπάρσοι σχημάτισαν καμαρίλα αεροβατών με ξύλινα ποδάρια, απίθανοι τύποι ξεπρόβαλαν πρωτοκλασάτοι στους κομματρικούς θιάσους, κάποιοι μάτωσαν τα χέρια τους στο αδελφικό αίμα, μπράβοι έδερναν δημοσίως (Πολυδωρίδη, Δέρβη), έκαναν απαγωγές (Κωνσταντινίδη, Φαρμακίδη),  ακολούθησε χαλασμός. Με τον οδοστρωτήρα της μισαλλοδοξίας  να γκρεμίζει την ηθική και τις ιδέες, κομματικά παιδιά να πυρπολούν  ελληνικές σημαίες στις σχολικές αυλές.Εμφύλια διαμάχη, μίση και πάθη, με αδέκαρους πρωτοφανέρωτους γεωκτήμονες κρατικής γης και σφογγοκολάριους προνομιούχους, παράγοντες, μουχταραίους  κομματάρχες, που έλυναν κι έδεναν κατ’ αντιπαράθεση με διωκομένους και ενίοτε φυλακιζομένους διαφωνούντες (Πολύκαρπος Ιωαννίδης, Παπασταύρος, Τάκης Ευδόκας, Νεοκλής Παναγιώτου, Ευριπίδης Νούρος,  Γιάννης Σπανός, Κώστας Ιωαννίδης, Σπύρος Παπαγεωργίου κ.ά). Με κοφτές διαταγές οι διαφωνούντες να διώκονταν και καταδικάζονταν με τις οικογένειές τους σε λιμοκτονία. Και την «ελίτ» να συμπλέει με τους διαδόχους της αγγλοκρατίας, να διασπάζει τον λαό και να αναρριχείται σε συμβουλευτικούς ρόλους στη διακυβέρνηση και την πολιτική γενικά (Ο Κλαρκ και η «πράσινη γραμμή, η κατασκοπεία, ζεύγος Μάρλεϋ, η σύμπραξη με την τρομοκρατία (Ντενίς),η συνέργεια με τον Αττίλα, οι σκευωρίες στην Ευρώπη και στην Κοινοπολιτεία, οι συνωμοσίες στα σκοτεινά  που διέλυαν την παραδοσιακή αυτοδυναμία της διαμορφούμενης νέας κοινωνίας, σέρνοντας στην κατάπτωση της ιστορικής ανυπαρξίας. Η «αυλή των θαυμάτων» και των θεομπαιχτών που βασίλευσε στην κακοδαιμονία του χαλασμού…

Comments are closed.