0

Από γενέσεως Κυπριακής Δημοκρατίας, το νεοπαγές κράτος βρισκόταν στο μεταίχμιο διεθνών συμφερόντων που αντιπάλευαν μεταξύ τους και μάχονταν να εγκλείσουν στην πολιτική τους κράτη και έθνη. Μαινόταν ο ψυχρός πόλεμος και οργίαζαν οι διεθνείς έχθρες. Ηνωμένες Πολιτείες και Σοβιετική Ένωση συνωμοτούσαν ποια να κερδίσει ποιον. Και στον κυκεώνα των αντιπαρατάξεων ήταν επόμενο να εμπλακεί και το θνησιγενές από ζυριχικής καταβολής, γεωγραφίας και ηγεμονίας, κυπριακό νησί. Όλοι διέκριναν το αντικείμενο της διαμάχης των δρακόντων της υφηλίου. Και όλοι, λίγο-πολύ, αναγνώριζαν τους όρους της διελκυστίνδας. Η  Κύπρος ήταν  άβουλο ον, όπως αποφασίστηκε μια νύκτα κραιπάλης και μέθης μεταξύ Τσιόρτσιλ και Στάλιν στη Μόσχα, Οκτώβριο του 1945. Όταν οι δυο ρηγάδες της τράπουλας διαμέλιζαν τον κόσμο που επέζησε του εφιάλτη της νεότερης  ιστορίας της ανθρωπότητας «και επί τον ιματισμόν του έβαλλον κλήρον». Και η Ελλάδα εγγράφως, η δε Κύπρος συγκυριακά, καταγράφηκαν φέουδα της Δύσης.Όλοι γνώριζαν το «σικέ» παιγνίδι και προέβαιναν στους σχεδιασμούς τους, λαμβάνοντας υπόψη τα δεδομένα. Εκτός της «ελέω θεού» ηγεμονίας μας, που οπτασιαζόταν ότι θα κατάφερνε να χαράσσει τη μοίρα της ιστορίας κατά τη δική της βούληση. Εγωπάθεια που υπαγόρευσε και τη δήλωση: «η Κύπρος ουδέποτε θ’ αποδεχθή λύσιν ήτις θα συνεπήγετο την εγκατάστασιν βάσεων του ΝΑΤΟ». Ήταν τότε που οι Αμερικανοί ήθελαν βάση στο Νησί. Και βέβαια η άρνηση ήταν χαρτί της σοβιετικής τράπουλας. Και οι διαθέτοντες απλή λογική αντιλαμβάνονταν πως την αφέλεια του ηγεμόνα θα πλήρωνε  η ήδη καταπροδομένη Κύπρος, όπως και έγινε χωρίς διακοπή στα μαύρα χρόνια που ακολούθησαν. Όταν συνωμοτούσαν οι δαίμονες και της Δύσης και της Ανατολής με το πραξικόπημα και την εισβολή που σχεδίασαν και εκτέλεσαν οι μεν, με την ανοχή των δε…Και έκτοτε στην μακαρία νήσο βασιλεύει η κόλαση με τη σατανική συναίνεση αμφοτέρων. Μέχρι σήμερα στο σκαρίφημα καταγγέλλονται δυο άγριες μορφές με τις σιαγόνες ανοιχτές να κατασπράξουν την Κύπρο και τις ουρές να κτυπούν την Ελλάδα. Με τη μητέρα πατρίδα είμαστε μονίμως στο ίδιο πλάνο θυμάτων. Και στην άκρη οι αχνές μορφές πολιτικών μας ηγετών  να χάσκουν με τα μάτια μισόκλειστα. Και στο φόντο ο λαός να αγωνιά άπραγος, στο σκηνικό μιας «Βαβυλωνίας» που διακωμωδεί επερχόμενες συμφορές, με τους πολιτικούς κομπάρσους σε φάρσα δραματικών προεκτάσεων. Δεν ήθελαν να αντιλαμβάνονται τα επερχόμενα κακά και μέσα στην τραγωδία παρέμεναν απαθείς. Ας τους δούμε από τις 11 έως τις 19 Φεβρουαρίου 1959 στη Ζυρίχη και στο Λονδίνο. Καραμανλής- Αβέρωφ-Μακάριος, Φυσιολογικά καταλάβαιναν τη σκηνοθεσία της συμφοράς. Ο μεν πρώτος «ζούσε την ευτυχεστέρα ημέρα της ζωής του», ο δεύτερος ανέλαβε τους εκβιασμούς κι ο τρίτος ανακήρυσσε αυταπατόμενος «κράτος θεού», ενώπιον πανηγυριζώντων κατά παραγγελία! Η εγκύκλιος Άντονυ Ήντεν προς τη βρετανική διπλωματία το 1944 είναι δηλωτική για το επίπεδο της ελληνικής πολιτικής  (www.giannisspanos.com). Στη διάσκεψη της Γενεύης, τον Αύγουστο του 1974, ο Γεώργιος Μαύρος «πήγε για … duty free», και τον Γλαύκο Κληρίδη σφυροκοπούσαν οι εμμονές του αυτοεξόριστου ηγεμόνα. Στο νησί οι επιτήδειοι έσπρωχναν τον αγώναν στο ηλιοβασίλεμά του κι ο Αβέρωφ απέκλειε τις αποστολές όπλων (πλοίο «Λιβόρνο»).  (Βλπ. επιστολή Διγενή δια του πρέσβεως : «είμαι έτοιμος να αναλάβω αγώνα και εκτός Κύπρου»). Στο Σκοπιανό ο Μητσοτάκης έπαιζε χοντρό παιγνίδι εν αγνοία του ΥΠΕΞ Αντώνη Σαμαρά κι ο Lee Hamilton του διαμηνούσε «συμβιβαστήκατε ξαφνικά και μας αφήσατε σύξυλους»! Και στις Πρέσπες ο Τσίπρας γλιστρούσε σε πεπονόφλουδες υπογράφοντας το ρέκβιεμ μιας εθνικής ήττας. Αν δε εμβαθύνουμε στο χρόνο, θα δούμε τον αντιστράτηγο πρίγκιπα Ανδρέα, που μισούσε τους Έλληνες Μικρασιάτες, να αρνείται συμμόρφωση στη διαταγή του αρχιστρατήγου Παπούλια, σέρνοντας την εκστρατεία στην Καταστροφή του 1922. Και ο ίδιος να αμαυρώνει το ελληνικό σώμα με τα αίσχη στην ενδοχώρα Σμύρνης, διατάσσοντας «να τους κάψετε» (τους Τούρκους). Με συνέπεια ο Βενιζέλος στο Παρίσι να εύχεται να ήταν νεκρός, από τον εξευτελισμό (Ιστορία Μαρκεζίνη). Τον Αύγουστο του ’74 ο Ν. Ζαρκάδας εγκατέλειπε την Αμμόχωστο με τον στρατό, αλλά στο 4Ε (5 Σεπτ. 2018),  να επαίρεται στρατηγός, και διοικητές που απαγόρευαν αντίσταση στους εισβολείς  και «ώχοντο απιόντες», σήμερα να απολαμβάνουν συντάξεις προαχθέντων! Οι Αμερικάνοι ΥΠΕΞ  Ντάλλες το 1959 και ο Κίσινγκερ το 1974 κατεύθυναν τις κακοδαιμονίες που βύθισαν την Κύπρο στη συμφορά, οι Άγγλοι,ένοχοι θανάσιμων παγίδων από το 1878, είναι οι δημιουργοί της ολέθριας «πέμπτης φάλαγγας», υπαίτιοι απείρων δεινών. Οι Ρώσοι «είναι αντίζηλοι» των Ελλήνων από το 1914, για τα Δαρδανέλια και την Κωνσταντινούπολη, στο όνομά τους έγινε ο εμφύλιος της δραματικής τετραετίας 1945-49. Ο Σκόμπυ με τα τανκς επέβαλε προτεκτοράτο στην Ελλάδα, ο Βαν Φλητ στρατηγούσε στην αδελφοσφαγή, ο Ποπώφ παρίστανε τον κοριό. Το ’74 οι Ρώσοι ήξεραν αλλά σιωπούσαν, το 2018 κατήλθαν προκλητικά «φίλοι εν όπλοις των Τούρκων»(Ν. Κοτσιάς). Και τούτων μεν αναντιλέκτων αλλά οι πολιτικοί μας, επί έξι δεκαετίες, περί άλλα ετύρβαζαν. Και το ερώτημα και πάλιν εγείρεται: Μέχρι πότε οι άσπονδοι φίλοι δεν θα μας υπολογίζουν κι εμείς θα παραμένουμε σε λήθαργο χωρίς να απαιτούμε, σαν υπνοβάτες στο βαθύ σκοτάδι;

Comments are closed.