0

Η προειδοποίηση είναι σαφής: Εκείνοι που λησμονούν το παρελθόν είναι καταδικασμένοι  να το επαναλάβουν. Να υποστούν τις συνέπειες των λαθών τους. Ο Albert  Bucofsky σαν να είχε κατά νουν εμάς τους Έλληνες. Στην ιστορία είμαστε μοναδικό ίσως φαινόμενο λήθης. Και θύματα της λησμοσύνης μας. Ξεχνάμε εύκολα όσα πάθαμε. Δεν αλλάζουμε πρίσμα παρατήρησης  των παθών. Γι αυτό θυματοποιούμεθα με την επανάληψη των συνεπειών. Δείγματα κραυγαλέα οι διχασμοί, οι εμφύλιες διαμάχες, οι αδελφοκτόνες αιματοχυσίες. Αν η συνείδηση κατοχύρωνε την  ελληνική μνήμη όσων αιτιών έσυραν σε χαλασμούς, η μοίρα μας θα ήταν διαφορετική. Και για τη λήθη ευθύνεται η αγωγή μας, η Παιδεία μας, που συντηρούν αναλλοίωτο τον χαρακτήρα μας. Άπειρα τα παραδείγματα από  τον 9ο π.Χ. αιώνα του Ομήρου. Ο διχασμός Αχιλλέα- Αγαμέμνονα για την Βρισηίδα, ανέτρεψε τα δεδομένα στην ενάλια ακτή της Τροίας, μέχρις ότου παρενέβη η πανουργία του Οδυσσέα. Κι όμως η μνήμη δεν κυριάρχησε το 431 στη διένεξη-προοίμιο του Πελοποννησιακού πολέμου. Ούτε Αθηναίοι και Σπαρτιάτες έδωσαν τη δέουσα σημασία στην προειδοποίηση του Μελησίππου: «Ηδε η ημέρα τοις Έλλησι νέων μεγάλων κακών άρξει».Η Επανάσταση του 1821 κινδύνευσε να τερματιστεί από τις διαφωνίες στρατιωτικών- πολιτικών. Η Μικρασία χάθηκε από το διχασμό. Η νεότερη Ελλάδα βυθίστηκε στην κόλαση του εμφυλίου το 1946 λόγω της μισαλλοδοξίας. Οι διαμάχες στην Κύπρο οδήγησαν στην καταστροφή και στην νέα τουρκοκρατία. Τώρα βρίσκεται στην ακμή της η κρίση που εκκινεί από τον συνδικαλισμό και σέρνει στα πάθη που έπνιξαν την Ελλάδα. Έγραψα πως το παρελθόν βρίθει από σοφία που θα γεφύρωνε τη διάσταση. Δεν φαίνεται να έκλειναν ευήκοον το ους οι σκιαμαχούντες. Κι όμως αν η μνήμη της επετείου των ημερών πρυτάνευε στην Κρεμάλα των Κεντρικών Φυλακών, θα ήταν δυνατό να επέλθει η συνεννόηση, διότι οι εμπλεκόμενοι θα βρίσκονταν ενώπιοι ενωπίων των συνεπειών της λήθης. Αν στα σχολεία διδάσκονταν τα δραματικά γεγονότα της 21ης Σεπτεμβρίου 1956, όταν οι Άγγλοι απαγχόνισαν τον Ανδρέα Παναγίδη, τον Μιχάλη Κουτσόφτα και τον Στέλιο Μαυρομμάτη. Των ηρώων που αδελφομένοι και ψάλλοντας θούρια και προσευχές ανέβηκαν στο ικρίωμα, καλώντας τον λαό στην ομοφωνία της απελευθέρωσης. Στην αγωνιστική αδελφοσύνη που παραμένει όρος εθνικής επιβίωσης. Η απαίτηση της λογικής είναι επιτακτική. Η κατοχή τρώει κάθε μέρα την ευθύνη μας. Και στο ακρωτηριασμένο κράτος μας οι άνθρωποι αντιπαλεύουν, την ώρα που η ανάγκη υπαγορεύει στους δασκάλους να φωτίζουν τη νεολαία με τα γεγονότα που ύψωσαν στην αθανασία τους αγωνιστές. Όσων μετέτρεψαν την καταπακτή της αγχόνης σε έπαλξη ελευθερίας και αξιοπρέπειας, διδάσκοντας τους Έλληνες πως εκείνο που προέχει στις δυσμενείς εντάσεις, είναι ο απολυτρωτικός  αγώνας. Και η καλλιέργεια της συνείδησης της νιότης, πως δεν είναι νοητή η ανεκτικότητα της σιωπής και της αναλγησίας, όταν η πατρίδα χαλιέται από τη σκαπάνη του Τούρκου άρπαγα ιερών και οσίων και το κορμί της μαστιγώνεται από τον λεηλάτη κατακτητή. Είναι ανιστόρητο, αφύσικο, να καταδικάζεται η νεολαία να παρακολουθεί άπραγη τον συντελούμενο διχασμό, ενώ η Παιδεία και το Κράτος όφειλαν να λειτουργούν στην υπηρεσία του χρέους και να  θεμελιώνουν την εμμονή στην αντίσταση. Ο εγκέφαλος κι η ψυχή να εμπνέονται από τα ζωντανά δείγματα του αγώνα και να δημιουργούν τη συνείδηση του υπέρτατου χρέους. Είναι θλιβερό να αναλογιστούμε πόσο μας στοιχίζει η ένδεια των ιστορικών γνώσεων. (Απ. Βακαλόπουλος).

Η 21η  Σεπτεμβρίου 1956 είναι σταθμός διδασκαλίας στην ιστορία. Για την πολιτεία, τη νεολαία, τον εκπαιδευτικό, τον γονιό. Ο Ανδρέας Παναγίδης ήταν πατέρας τριών ανήλικων παιδιών. Φτωχός βιοπαλαιστής. Εμπιστεύτηκε τα παιδιά του στη γυναίκα του, την ηρωϊκή Γιαννούλα και στο κράτος. Και  η μάνα εκτέλεσε στο ακέραιο το καθήκον της. Όχι όμως και το κράτος που πυργώθηκε στα μνήματα των ηρώων. Αυτά έπρεπε να διδάσκουν οι δάσκαλοι κατά την επέτειο κι όχι να απεργούν για δικαιώματα που ουδείς δικαιούται να αμφισβητεί και ούτως ή άλλως θα έλθει η ώρα της διεκδίκησής τους.

Αυτές τις μέρες των διαπληκτισμών και των αντιπαραθέσεων, η συλλογική συνείδηση θ’ανέμενε στις αίθουσες διδασκαλίας των 120 χιλιάδων μαθητών τη διαπαιδαγώγωση των νέων. Και την ανάπτυξη των αξιών και των ιδεών που στηρίζουν τον δημιουργούμενο νέο άνθρωπο. Με το θεμέλιωμα του σωστού πολίτη  της πατρίδας και της κοινωνίας, που οφείλει να εξελίσσεται σε ιδεώδες όπως οι άντρες   που ανέβηκαν στην κεμάλα. Όπως οι ήρωες που όρμησαν στα ολοκαυτώματα και με τις φωτιές από τις καιόμενες σάρκες τους φωτίζουν στον αιώνα τους δρόμους για τον αγωνιστή που πιστεύει στη δυναμική του παρουσία στην πάλη  για ένα αύριο ελευθερίας που θα ανοίγει τις πύλες των διεξόδων προς την ευδαιμονία, όπως την καθόρισαν όσοι έδωσαν την ζωή τους «για όσους ήρθαν, πέρασαν, θα ρθούνε, θα περάσουν, κριτές να μας δικάσουν, οι αγέννητοι, οι νεκροί».

Η επέτειος ας λαμπρύνει με την αστραπή της δόξας της την συνεννόηση, τη σοφία της συναίνεσης και της συνεργασίας, για ένα μέλλον που  οφείλει να δημιουργήσει η κοινωνία όπως το ονειρεύτηκαν όσοι θυσιάστηκαν, όπως το θέλουν οι σημερινοί άνθρωποι. Αν οι λειτουργοί της Παιδείας ενεργήσουν σωστά η κοινωνική κατακραυγή θα δικαιώσει τον αγώνα τους.

Comments are closed.