0

Από την ώρα που οι εκάστοτε ηγέτες των Ελλήνων έχαναν την αυτοδυναμία τους και την ιδεολογική τους αυτοτέλεια, έστρεφαν τη ματιά τους σε ξένους αναζητώντας βοήθεια. Κατά καιρούς εμπιστεύονταν Άγγλους, Γάλλους, Αμερικανούς,Ιταλούς, Ισπανούς, για να διαπιστώσουν μετά παρέλευση χρόνου ότι η εμπιστοσύνη ηταν πλάνη αυταπάτης.Βλπ Μικασιατική Καταστροφή. Γιατί αντιλαμβάνονταν ότι όλοι νοιάζονταν για τα δικά τους συμφέροντα και τα δικά τους κέρδη (Θουκυδίδης). Και οι διαπιστώσεις οδυνηρές στην ιστορία. Από τους Παγκοσμίους Πολέμους, τις βαλκανικές αγωνίες, τις ιδεολογικές αντιμαχίες, τις αδελφοκτονίες. Απόθεσαν τις ελπίδες τους στην Αγγλία και στην Αμερική για να διαπιστώσουν ότι και στις ειρηνευτικές συνομιλίες των Παρισίων από το 1918 και ακολούθως στις συμφωνίες του Πόστδαμ, της Μόσχας, της Γιάλτας (1945), οι «φίλοι» ξεχνούσαν και υποσχέσεις και υποχρεώσεις έναντι της Ελλάδας που πνίγηκε στο αίμα της για τα συμφέροντα των «συμμάχων» της. Οι Εγγλέζοι είχαν υποσχεθεί την ένωση μετά τον πόλεμο αλλά μετά την αιματοχυσία την διέγραψαν από τα κατάστιχά τους. Τη φιλία έλιωσαν οι ερπύστριες των τανκς του Σκόμπυ,που αντικατέτησαν τα «Πάνθερ» του Χίτλερ. Βύθιζαν  τα νορβιγικά και καναδέζικα πλοία που μετέφεραν τρόφιμα στους λιμοκτονούντες, για να εξεγερθούν οι Έλληνες εναντίον των γερμανικών δυνάμεων κατοχής!… Τό ίδιο κι οι Αμερικάνοι με τον Βαν Φλητ  που αναμείχθηκαν στον εμφύλιο όταν οι Άγγλοι τα βρήκαν σκούρα. Κι ύστερα από το κακό ο Ρέτζιναλ Λήπερ κι ο Τζων Πιούριφόϋ, πρέσβεις των δυο «φίλων», έκαναν το διάβολο κομμάτια για να κρατήσουν το ελληνικό προτεκτοράτο στα δίκτυα της υποτέλειάς τους, ενώ  δήλωναν την εκτίμησή τους στους Τούρκους που συμμάχησαν με τους Γερμανούς το 1914 και τήρησαν ουδετερότητα στον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν 400 χιλιάδες Έλληνες σκοτώνονταν στις μάχες και 1.000.000 στην κόλαση της κατοχής. Τότε οι Σοβιετικοί έμειναν αφανείς, διότι είχαν δεσμευτεί στη συμφωνία της Μόσχας Τσόρτσιλ-Στάλιν, χωρίς να το αποκαλύψουν στον Νίκο Ζαχαριάδη και στο ΚΚΕ, διατηρώντας σιωπηρό παρατηρητή στην αθηναϊκή αρρένα τον Ποπώφ!

Και οι μεν Έλληνες πολιτικοί με εξαίρεση τον Πλαστήρα: «οι Εγγλέζοι έφαγαν τόσα χαστούκια από τους Τούρκους ας φάνε κι ένα από τον Πλαστήρα», και τον Θεοτόκη : «Και ό,τι θέλουν οι φίλοι μας οι Άγγλοι» (δήλωση Μαρκεζίνη στον γράφοντα), παρέμεναν προσηλωμένοι στους Βρετανούς, «διά τον φόβον τον Ιουδαίων», ξεχνώντας την “Gretseskayia Operatsia”(= ελληνική επιχείρηση)του Στάλιν, που παρέδωσε στον Λαυρέντι Μπέρια τους 440 χιλιάδες Έλληνες του Κουμπάν «επί σφαγήν». Ήταν η περίοδος του «τελετάρχη του τρόμου» κατά τον Μοντεφιόρε, (“Novel Observateur”), και κατά τον Βενσάν Ζοβέρ «θρίαμβος και τραγωδία»( μαρτυρία Στεπάν Ιβάνοβιτς Σεμιόνωφ σελ. 423),αλλά και «το τέλος του κόκκινου ανθρώπου» της Σβετλάνα Αλεξέγιεβιτς (Νόμπελ Λογοτενίας 2015), ή τον Γκ. Ντεπόρ «η βασιλεία του τρόμου».(Εκκαθαρίσεις Ζινόβιεφ, Καμένεφ, Τρότσκυ). Αλλά η ηθελημένη άγνοια συντήρησε τον παλαιό μύθο που γεννούσε οστεώδεις προσδοκίες για «το ξανθό γένος», από τα σκοτεινά χρόνια της τουρκοκρατίας, και παρήγαγε την ψευδαίσθηση πως η σιβηρική άρκτος  γεννά ελπίδες ζωής και ελευθερίας και στεριώνει την αναμονή ότι η κάθοδος των Ρώσων θα ανακόψει την τουρκική λαίλαπα και θα συντρίψει τους κινδύνους που υπέθαλπαν τα άθλια όνειρα ανασύστασης της οθωμανοκρατορίας που κατέρρευσε από το βάρος των αμαρτιών της στην άβυσσο των κριμάτων της. Δυστυχώς κι αυτό το παραμύθι είχε προδιαγεγραμμένο το απογοητευτικό τέλος του που κατρακυλώντας καταπλάκωσε τις ονειροφαντασίες. Μνημονεύω το όραμα των τσάρων που ορέγονταν την άλωση του Ελληνισμού μέσω της «Ορθόδοξης Αυτοκτατορικής Παλαιστίνειας Εταιρείας» τον 19 αι.(Ν. Κοτζιάς). Και τις επισκέψεις Πούτιν στο Άγιο Όρος. Διότι ναι μεν κατήλθαν οι Ρώσοι, αλλά σαν «σύμμαχοι εν όπλοις»(Ν.Κοτζιάς) των Τούρκων. Η κάθοδος ήταν το αποτέλεσμα αφ’ ενός μεν της προώθησης των ρωσικών υστεροβουλιών και αφ’ ετέρου της εδραίωσης των σουλτανικών σχεδίων στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Μόσχα πάτησε τη Νότια Μικρασία και οχύρωσε τις θέσεις της με τα πυρινικά έργα κατά τρόπο που να εκφοβίζει την Ουάσιγκτων και ν’ απλώνει την τουρκική απειλή στις αεριοφόρες θάλασσές μας, όπου ήδη προαναγγέλλει την επεκτατική της βουλιμία.

Και εδώ εγείρεται το ερώτημα: Θα μπορέσουν οι «φίλοι» μας με τις γελαστές μάσκες, να ανατρέψουν την δυσμενή εικόνα που δημιουργούν τα εξελισσόμενα γεωπολιτικά φαινόμενα; Και η ελλαδοκυπριακή πολιτική θα επιτύχει να αξιοποιήσει αντίδραση του αμερικανικού παράγοντα, αναπτύσσοντας έμπρακτη ενέργεια στην αντιμετώπιση των κινδύνων που ελλοχεύουν στα νέα δεδομένα ή κατά την πάγια αδράνεια των αινιγματικών ηγεμονικών μειδιαμάτων θα αφήσει τον καιρό να περνά, καθ’ ον χρόνο οι Τούρκοι θα επιχειρούν σταθεροποίηση των επιδιώξεων, μέχρις ότου παγιωθούν αμετακίνητα προς επιβολή τα επεκτατικά τους σχέδια  και  εγκαινιασθεί η έναρξη της νέας τουρκορωσικής πολιτικής που θα σημαίνει πλέον οριστική εφαρμογή μιας νέας πραγματικότητας στην περιοχή; Με λίγα λόγια οι Αμερικάνοι θα οργίζονται στα λόγια αλλά θα φορούν τη χαμογελαστή μάσκα της άπρακτης αναμονής ευνοϊκών συνθηκών, που η παρουσία τους δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα, οπότε εκείνοι μεν, θέλοντας και μη, θα βρεθούν μπροστά σε επαναλαμβανόμενο Βιετνάμ και εμείς σε πολυπροδομένη σφαδάζουσα αποικία που εγκαταλείπεται από τα υπόλοιπα του συρρικνούμενου Ελληνισμού; Πολύ φοβάμαι πως ο ομολογουμένως ευφυής νέος Υπουργός Εξωτερικών δοκιμάζεται ήδη ενώπιον του τραγικού διλήμματος…

Comments are closed.