Ο ΝΙΚΗΤΑΣ

Published on 21 May 2018 by spanos in 'Αρθρα - Σχόλια

0

Τον πρωτογνώρισα χειμωνιάτιο βράδυ του Νοεμβρίου 1956, στο σπίτι καταφυγής μας στην Ακανθού, στου Χατζηγεωργίου. Ψιλόβρεχε όταν άνοιξε την πόρτα η Νίνα, κόρη του οικοδεσπότη, και έκανε τις συστάσεις. Ήμασταν καταδιωκόμενοι από τους Άγγλους. Κι ο Νικήτας καταζητούμενος αντάρτης που διέμενε στο κρησφύγετο με τον Γρηγόρη Αυξεντίου μέχρι που «ο Μάστρος» έφυγε για το Τρόοδος με κλήση του Διγενή. Μείναμε στο τραπέζι μέχρι μεσάνυχτα. Κρατούσε ένα περίστοφο τριανταοχτάρι. Κάποια ώρα ρώτησα: Νικήτα, έβαλες φρουρούς γι απόψε; Όχι μ’ απάντησε. Εδώ πάνω, στην Ακανθού, δεν χρειαζόμαστε φρουρούς. Φρουροί μας οι σκύλλοι. Μόλις αντιληφθούν Εγγλέζους από μίλια μακρυά, αρχίζουν όλοι οι σκύλοι μαζί το προειδοποιητικό γαύγισμα. Ενα κλάμα αλιώτικο από το συνηθισμένο. Αναγνωρίζουμε την προειδοποίηση και λαμβάνουμε τα μέτρα μας.
Καυτακουρασμένοι γύραμε για ύπνο. Και κατά την αυγή το ομαδικό γαύγισμα. Τρελλάθηκε η νύχτα. Πεταχτήκαμε απάνω, έτοιμοι ν’ανηφορήσουμε στο βουνό κι ο Θεός βοηθός. Ήμασταν άοπλοι. Θα απομακρυνόμασταν και θα χανόμασταν στα πεύκα. Μα πριν βγούμε τις πόρτας τα γαυγίσματα διακόπηκαν. Μείνετε εδώ. Μας παράγγειλε η Νίνα. Οι Εγγλέζοι έφτασαν ως την στροφή, κάτω μακρυά, γύρισαν κι έφυγαν.
Ήταν μια ιστορία σαν παραμύθι. Γύρισε ο Θεός τη νύχτα, ξημέρωσε και ξανάρθε ο Νικήτας. Εμείς ήρθαμε στη Λευκωσία, με το Φολκς Βάγκεν V520 του Κούλη Σουγλίδη, καλή του ώρα, μας συνέλαβαν, μέρες και νύχτες πέρασαν, τον αγώνα τον διέκοψαν κι άρχισαν οι διωγμοί όσων δεν σκύψαμε τα κεφάλια στην εξουσία. Κι Ο παλιός ο φίλος στους καταδιωκόμενους. Κατάληξε στον Κάτω Πύργο, στο πατρικό του σπίτι. Βλεπόμασταν σπάνια. Ο Νικήτας έκανε οικογένεια, πάλευε να την ζήσει. Πριν καιρό αρρώστησε. Και προ ημερών έφυγε. Ανέβηκε να συναντήσει τον «Μάστρο». Ο Γρηγόρης έλεγε πως είχε πλήρη εμπιστοσύνη στον Νικήτα. Ο Νικήτας έκανε πολλά. Πρόσφερε τα πάντα στην πατρίδα. Πάλεψε με το θάνατο στο αντάρτικο κι ύστερα συνέχισε την πάλι για να ζήσει την οικογένειά του. Την τελευταία φορά που συναντηθήκαμε προσπαθούσε να βοηθήσει ένα παιδί του να βρει δουλειά!… Ποιος να βοηθήσει τον αντάρτη από τον μακρυνό Πύργο Τηλλυριάς; Τ’ όνομά του Κώστας Ιωάννου. Στο καλό φίλε. Χαιρετίσματα στους νεκρούς συναγωνιστές. Και προπαντός στον «Μάστρο». Να σας είχαμε μαζί μας Νικήτα, τώρα που τα σκυλιά πια δεν γαυγίζουν. Δεν νοιάζονται για την πατρίδα, όπως κι οι άνθρωποι. Άλλαξαν Νικήτα οι άνθρωποι. Χάλασαν. Κρίμα. Άντε στο καλό κι η Παναγιά μαζί σου φίλε στον ατέλειωτο δρόμο που πήρες.

Comments are closed.