0

Είμαστε θύματα εκτροπών επί αδιάλειπτη εξηκονταετία. Από τον Δεκέμβριο του 1959, όταν οι Υπουργοί Εξωτερικών Αγγλίας, Τουρκίας, Ελλάδος, εν κρυπτώ και παραβύστω συμφώνησαν εκτροχιασμό του εθνικού μας προβλήματος στο Παρίσι (ΝΑΤΟ)και στη Ζυρίχη με τη συνηγορία του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου (11 Φεβρουαρίου 1959), που δέσμευσε και τον λαό χωρίς να τον ρωτήσει, παρά τις αλλεπάλληλες περί του αντιθέτου ευόρκους διαβεβαιώσεις, (Φανερωμένη, 22 Αυγούστου 1954). Οι εκτροπές άρχισαν με εξαγγελία περί ιδρύσεως «κράτους θεού» που παν άλλο παρά τέτοιο υπήρξε, διότι επρόκειτο περί νάρκης θανάσιμων παγίδων, με τους αναφλεκτήρες στα χέρια της Άγκυρας και σχεδιασμούς ξένων. Κίνητρα δε οι  εξαγορές συνειδήσεων, με ταυτόχρονους απάνθρωπους  διωγμούς διαφωνούντων, από κράτος που καταδίωκε πολίτες του! Οι εκτροπές προσέλαβαν μορφή πραξικοπήματος και μέσα με τα οποία η Άγκυρα εφοδίαζε την κατευθυνόμενη τουρκική τρομοκρατία (από 15 Νοεμβρίου 1957-ΤΜΤ: Τανρίσεβντι, Ντενκτάς, Ναλπάντογλου) και οπλισμό που κατάφθανε λαθραία με ιστιοφόρα στις ακτές που κατοικούσαν Τουρκοκύπριοι (Κόκκινα, Πλατανησσός, Γαληνόπορνη),  (18 Οκτωβρίου 1959,«Ντενίζ»), πριν στεγνώσει το μελάνι της συνθηκολόγησης. Τα προμηνύματα του πραξικοπήματος καταγράφονται με εκατέρωθεν εγκλήματα ( Παναγιώτου, Νούρος !6.8.61, Γκιουρκάν,Χικμέτ 23.4.’62, Μισιαούλης- Καβάζογλου 11.4.’62)) μέχρι την εκδήλωσή του, 21 Δεκεμβρίου 1963, με την απόσχιση και την απόπειρα σχηματισμού ψευδοκράτους απάτης που ανακηρύχθηκε σαν δημοκρατία και μέχρι σήμερα προβάλλεται, χωρίς οι νόμιμες κυβερνήσεις να το καταδικάσουν αποτελεσματικά και να αντιπαραταχθούν αποφασιστικά στην τυχοδιωκτική υπόστασή του.Επρόκειτο δε περί αποφυγής αντίστασης που οφειλόταν σε συνειδητή εγκατάλειψη προσπάθειας ανατροπής, έλλειψη ευθύνης και ικανότητας χειρισμών. Από της πρώτης στιγμής επικράτησε η ηγεμονική πολιτική που υπαγόρευε υποχωρήσεις και παραχωρήσεις στο κλίμα της αυταπάτης ότι «θα επιβάλουμε τις θέσεις μας με ψυχραιμία και διπλωματία» στις οποίες είμαστε ιδιοφυϊες!… Κι αυτό μας έφαγε. Η καλλιεργούμενη ψευδαίσθηση περί ιδιοφυϊας που η προπαγάνδα μετέτρεψε σε θεμέλιο θεοποίησης «αλάνθαστης ηγεσίας»! Και το χείριστο ήταν η κολοκασοφυλλοποίηση της συλλογικής συνείδησης. Εκτελούνταν πολιτικά εγκλήματα και αντί μαζικής καταδίκης άκουες «καλά να τους κάμουν». Απολύονταν οικογενειάρχες από τις δουλειές τους και αντί καταδίκης ένοχες σιωπές φόβου. Έβλεπαν δημοσιογράφους σιδηροδέσμιους να σέρνονται μεσάνυχτα στις φυλακές (29 Ιουλίου 1973) και ουδεμία διαμαρτυρία. Συσσωρεύονταν διπλωματικές πανωλεθρίες και η παρηγορία ήταν έτοιμη: «Ξέρει ο Μακάριος. Θα τους την φέρει ανάποδα». Κι όλες οι ανάποδες έπεφταν στα κεφάλια μας!

Ήταν ένα πραξικόπημα με καταχθόνιες προεκτάσεις. Με διεθνείς διπλωματικές μηχανορραφίες αιτιολογίας του εγκλήματος που ξεφύτρωνε ακατάπαυστα παραφυάδες  εκτροπών, μέχρι που φτάσαμε στο σημείο να αποδεχόμαστε όσα οφείλαμε να απορρίπτουμε και να καταπολεμούμε συστηματικά όσα έπρεπε να στοχοποιούμε. Το κράτος δεν αντιμετώπισε επιθετικά τις δολιότητες του εχθρού. Δεν ανέτρεψε τις κατάφωρες ραδιουργίες. Δεν αντιμετώπισε νομικά και πολιτικά τους λιβέλλους. Μας συκοφαντούσαν σαν σκευωρούς και αποφεύγαμε με χαμόγελα ηλιθίων τις πλεκτάνες του Ντενκτάς και τις προβοκάτσιες του Γραφείου Ειδικού Πολέμου (Ομολογίες Ντιρβάνα στη «Μιλλιέτ»15.5.’64, Ντενκτάς στην αγγλική τηλεόραση “Granada”, Ιούνιο ‘84, προβοκάτσιες 25.3.’64 τζαμιά Ομεριέ- Μπαϋρακτάρ, 7.6.58 Γρ.Τύπου Τουρκίας). Ίδρυαν ψευδοκράτος τον Νοέμβριο του 1983 και παριστάναμε τον Κινέζο. Η περίεργη Πολιτεία του «κράτους θεού» ακολουθούσε την πολιτική των ψευδαισθήσεων και των «παρακαταθηκών» Μακαρίου, όταν ολοφάνερα οι Τούρκοι εφάρμοζαν απροκάλυπτα γενοκτονία, εκκενώνοντας την πολύπαθη Καρπασία από τον τρισχιλιετή Ελληνισμό, με 29 δολοφονίες, τρόμο, ψευτιές, αρπαγές περιουσιών με απάτες και εκβιασμούς. Σκάρωναν ψευδοκράτος μπροστά στα μάτια μας κι εμείς φοράγαμε παρωπίδες σαν τετράποδα μαγκανοπήγαδου. Επί χρόνια η Άγκυρα διεξήγαγε ψυχολογικό πόλεμο προετοιμάζοντας την εισβολή και οι κυβερνήσεις μας εφησύχαζαν στον μακάριο ύπνο τους. Αμφισβητούσαν με υπονομευτικούς μηχανισμούς την πολιτική μας ύπαρξη, άπλωναν παραπετάσματα παραπλάνησης στα δίκαιά μας και δεν αντεπιτιθέμεθα. Σπεύδαμε ικέτες σε συνομιλίες που μας υπαγόρευαν «οι φίλοι μας» και ανταλλάσσαμε χειραψίες με τους εγκαθέτους συνδαιτημόνες σε Ταντάλεια Δείπνα, ενώ το επιτακτικό υπαρξιακό χρέος επέβαλλε εισαγγελικούς ρόλους καταπελτικών κατηγορητηρίων. Εναγκαλιζόμασταν τον Τούρκο ενώ έπρεπε να τον έχουμε καθηλωμένο στα εδώλια των ενόχων της διεθνούς δικαιοσύνης με καταγγελτήρια για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Δεν προσήψαμε ανοικτές κατηγορίες για την επαναλαμβανόμενη κραυγαλέα ύβρι. Δεν υπερασπίσαμε πολίτες της Δημοκρατίας που εξολοθρεύονταν στο καθεστώς του τουρκικού τρόμου στα κατεχόμενα. Με την πρωτοσέλιδη αρθρογραφία του γράφοντος υποστηριζόταν η θέση («Ελ.Λαός»Ιούλιο 1974) ότι δεν μπορούσαμε να συνομιλούμε με κατοχικούς εγκαθέτους, ενώ η μισή πατρίδα στέναζε υπό ζυγό στρατοκρατίας. Περιφρονήσαμε ακόμα και τις τεκμηριωμένες ετυμηγορίες Ου Θαντ. Δεν στήσαμε στο απόσπασμα ενοχής την Τουρκία για τους κτηνώδεις βιασμούς. Ακολουθήσαμε έρποντες πολιτική ενδοτισμού. Ουσιαστικά δεχόμασταν σαν καθεστώς αναπόδραστης ανάγκης το πραξικόπημα. Μια φορά ο Κληρίδης πέτυχε συμφωνία άρσης του πραξικοπήματος με τον Ντενκτάς και η ηγεμονία την έπνιξε, εξαναγκάζοντας τον Κληρίδη σε πολιτικό παροπλισμό (1976).

Επί δεκαετίες υφιστάμεθα την πραξικοπηματική βία χωρίς να ανθιστάμεθα. Το πραξικόπημα παρατείνεται μετατρεπόμενο σε αποδεκτή τουρκοποίηση, διότι όχι μόνο δεν το κατηγορούμε αλλά, παρά πάσαν λογική, συμβιβαζόμαστε. Και όταν έφθασε στο σημείο αυτοδιάλυσης του προσφέραμε πνεύμονες ζωής με το βλακώδες άνοιγμα των οδοφραγμάτων επί Παπαδοπούλου! Το πραξικόπημα υπάρχει και μας απειλεί, γιατί εμείς το ανεχόμεθα και το εκτρέφουμε με τις αλόγιστες διασπαθίσεις εκατομμυρίων στις καταβόθρες του τουρκικού υποκόσμου και των κλεμμένων περιουσιών μας.

Comments are closed.