0

Εάν το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού επέλεγε φωτισμένους Φιλολόγους με αποστολή τη διδακτική δραματοποίηση των Παθών του Χριστού και την συγκριτική ανάδειξη του φοβερού συμβολισμού της Αγίας Εβδομάδος με τα τραγικά γεγονότα ολόκληρης της προηγούμενης χιλιετίας και της παρατεταμένης δοκιμασίας του λαού μας από το 1191,  η ελληνική κοινωνία της Κύπρου θα βίωνε το μέγα πάθος των πατέρων μας και θα ενωνόταν με την υπαρξιακή νομοτέλεια της ζωής μας. Θα αντλούσε τα ιερότερα διδάγματα βίου και θα σφυρηλάτιζε τις αναγκαιότητες των αντοχών και των αγώνων που θα κρατούσαν τον κόσμο μας με σιγουριά στο δρόμο της ιστορικής του αιωνιότητας. Διότι τα Θεία Πάθη είναι η περίληψη του Κυπριακού δράματος, αν και η διάρκεια ειναι χρονικά μικρή, σε σύγκριση με την τραγωδία του Κυπριακού Ελληνισμού που εκτείνεται σε ένα αιώνα και συνεχίζεται σε δεύτερη χιλιετία.  Τα ιστορικά δεδομένα είναι εκκωφαντικά. Οι ομοιότητες συγκλονιστικές. Η διάταξη των δομών ηχηρή. Η θέληση βουερή. Και τα διδάγματα επί των προϋποθέσεων διάρκειας και επιβολής της ύπαρξης ολοφάνερα στα συμπεράσματά τους.

Ποιος θα μπορούσε να αμφισβητήσει τους λογικούς συσχετισμούς των γεγονότων του Θείου Πάθους όπως παραδίδεται από τους αυτόπτες μάρτυρες των πρώτων δεκαετιών της χιλιετίας και ιδιαίτερα από τις μαρτυρίες των ευαγγελιστών; Και ποιος θα αρνιόταν τη σχέση των Γραφικών γεγονότων του πρώτου αιώνα με τις περιγραφές του Νεοφύτου του Εγκλείστου χίλια χρόνια μετά; Και κατ’ επέκταση θα απέκλειε τη συγκριτική με την αδιάκοπη τραγωδία μέχρι των ημερών μας; Ο Νεόφυτος έγραψε το προοίμιο του μαρτυρίου των Κυπρίων (1197) από τη βασιλεία το Ισαακίου Κομνηνού και των αντιστάσεων στους «σταυροφόρους»(!) εισβολείς το 1192. «Νεφέλη καλύπτει τον ήλιον και ομίχλη όρη και βουνούς, δι ων απείργηται θάλψις και φωταυγής ηλίου ακτίς χρόνω τινί, είργει δε και ημάς δώδεκα χρόνους ήδη νφέλη και ομίχλη αλλεπαλλήλων  δεινών των τη χώρα συμβεβηκότων» και στη συνέχεια: «Μάχαι λοιπόν και πόλεμοι, ταραχαί και ακαταστασίαι, λαφυραγωγίαι και δειναί συναντήσεις». Περιγράφει την ζοφερή εικόνα της ζωής με τις λεηλασίες, τις σφαγές και την πολλή δυστυχία, διατυπώνοντας πόνο και αγανάκτηση για τον αυξανόμενο εφιάλτη που αποτρέπει πρόβλεψη για τον τερματισμό του: «Μαινομένης θαλάσσης εκ πολλής τρικυμίας και πολλής καταιγίδος… μάλλον δε και χείρον αγρίας θαλάσσης, εκείνης γαρ την αγριότητα   διαδέχεται γαλήνη ενθάδε δ’ ο κλύδων καθ’ εκάστην επαύξει και το ραγδαίον αυτού τέλος ουκ έχει ει μη που ακούσεται μέχρι τούτου ελεύση και ουχ’ υπερβήση αλλ’ εν σεαυτή συντριβήσεταί σου τα κύματα»… (Γιάννη Σπανού «Οι Κύπριοι Εθελοντές στους Εθνικούς Αγώνες» σελ. 12 κι εξ…»).

Ο ερευνητής παρατηρεί την ομοιότητα των γεγονότων με όσα ακολούθησαν και των σκηνών των δραμάτων επί φραγκοκρατίας, αγγλοκρατίας, τουρκοκρατίας και νέας τουρκοκρατίας, από τον πρώτο αιώνα της χιλιετίας μέχρι σήμερα. Το ημερολόγιο των δεινών, των αντιστάσεων, των αγώνων αθορύβων και ηχηρών, είναι επαναλαμβανόμενο. Ο Λεόντιος Μαχαιράς επεκτείνει τις αναφορές, ο Σάθας, ο Μας Λατρή, ο Χωνιάτης, ο Κυπριανός και πλήθος άλλων ιστοριογράφων περιγράφουν τα πράγματα, δίνοντας πολύτιμες πληροφορίες και για την κόλαση της ζωής του υποδούλου λαού αλλά και για τη δύναμη των αντιστάσεων του κόσμου. Κι από τις μαρτυρίες εύκολα συνάγεται ότι ο κυπριακός Γολγοθάς είναι μια τραγική επανάληψη των Θείων Παθών.Σημειώνω και τις Γκραβούρες που απεικονίζουν εντονώτατα τα προσωπικά και τα συλλογικά μαρτύρια. Αλλά και τη βούληση του ανθρώπου να ζήσει και να αγωνιστεί για τον λυτρωμό του και τη σωτηρία της πατρίδας του. (Στο αναφερόμενο εξαντλημένο έργο από σελ. 31-39).

Στο έργο, που βρίσκεται μόνο στις μεγάλες βιβλιοθήκες, αποδεικνύεται η διάρκεια της αγωνιστικής θέλησης του λαού μας. Οι αντιστάσεις του σηματοδοτούνται από τις πρώτες μέρες της πρώτης αγγλοκρατίας, των Ναϊτών, (1191), των Φράγκων (οι μοναχοί της Καντάρας 1231, 1359,1427, 1546, 1563,1565, των Τούρκων 1571, 1578,1600,1606, 1608, 1764,1798, 1821,των Άγγλων 1931, 1955 με 35 απελευθερωτικές διεκδικήσεις, συλλαλητήρια, 3 δημοψηφίσματα, αρθρογραφίες, πρεσβείες κ.ά.

Το γενικό συμπέρασμα είναι πως η μακρά δουλεία, η άκρα απελπισία, η δυστυχία, αντιμετωπίστηκαν από τους πατέρες μας με πίστη, επιμονή και αλύγιστη θέληση ελευθερίας. Και η πίστη ήταν απόλυτα ταυτισμένη με τις εθνικές και θρησκευτικές πεποιθήσεις. Ο κόσμος μας συνέδεε άρρηκτα τα πάθη του με τα Θεία Πάθη από τα οποία αντλούσε δύναμη αγώνα και υπομονής. Για τον λαό μας το μαρτύριό του ήταν αλλεπάλληλος  Γολγοθάς. Στη δυστυχία του έσμιγε το δικό του δράμα με το Θείο δράμα. Για τον Έλληνα Ορθόδοξο της χιλιετίας, η δουλεία στον ξένο κατακτητή ήταν μια παρατεταμένη Μεγάλη Παρασκευή. Χίλια χρόνια Γολγοθά αλλά και χίλια χρόνια εγκαρτέρησης και πίστης στην Ανάσταση. Κι αυτή η συλλογική πίστη στην Ανάσταση ήταν το υπέροχο μυστικό της χιλιόχρονης δυστυχίας.΄Αντεξε ο λαός γιατί πίστευε στο δραματικό πρότυπο. Σωκρατικό, Χριστιανικό,  πως η Ανάσταση είναι το αναπόδραστο έπαθλο της πίστης στον αγώνα. Η Ανάσταση είναι η καταξίωση. Η δικαίωση. Για όσους υποφέρουν αλλά δεν λυγίζουν. Ας διδάσκεται κια σφυρηλατεί συνείδηση αυτή η αιώνια αλήθεια. ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ. ΚΑΛΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ.

Comments are closed.