0

Ο Σύνδεσμος Πολιτικών Κρατουμένων της ΕΟΚΑ μετέτρεψε μια παράγκα των Κρατητηρίων Κοκκινοτριμιθιάς σε μουσειακό χώρο για τα βασανιστήρια στα οποία υποβάλλονταν οι αγωνιστές του απελευθερωτικού αγώνα 1955-59. Είναι εκφραστικά σχήματα  μαρτυρίων που μεταφέρθηκαν σε καμβά και αποτελούν εικονικές παραστάσεις της μαρτυρικής ζωής των ανθρώπων που συλλαμβάνονταν ως μέλη της τότε αντίστασης στην ξένη κατοχή. Τότε, η δοκιμασία του ανθρώπου ήταν διαρκής φρικτή απειλή που σφυροκοπούσε την αξία του αγωνιστή. Η αποικιοκρατία είχε στήσει τα άντρα του τρόμου στην Ομορφίτα, στο Σαράγιο, στις Πλάτρες, στην Αμμόχωστο, στο Ret House, στο Φρούριο Κερύνειας αλλά και σε στρατόπεδα όπως στον Ζέφειρο. Είχε εγκαταστήσει στ’ ανακριτήρια δαιμονιακά ανθρωπόμορφα τέρατα. Βασανιστές ειδικευμένους για κάθε μαρτύριο που μπορούσε να συλλάβει η οργιάζουσα φαντασία ανελέητων κακοποιών. Εκείνα τα χρόνια, στους θαλάμους βασανιστηρίων της αγγλοκρατίας, βρυκολάκιασαν οι απαισίας μνήμης εξεταστές του σκοτεινού μεσαίωνα, τα αποβράσματα της Γκεστάπο, τα κτήνη από τα μπουντρούμια των ΕΣ ΕΣ. Έφεραν από την κόλαση τον Μέρλιν, τον Μακλόκλαν, τον Μόρρις, τον Μπερτς, τον Ληντς, τον Γουϊλλαρντ, τον Σέϋβορυ, τον Μακκάουαν, τον Ντήαρ, τον Μάθιου, τον Περέϊρα, τον Πρέτικαστ, τον Ταλάτ, τον Σουλεϋμάν, τον Αχμέτ και τους άλλους δαίμονες, που υπέβαλλαν σε απερίγραπτα μαρτύρια το άνθος της Ελληνικής νιότης της Κύπρου.

Φρικιούν ακόμα οι αγωνιστές στη θύμηση των βασανιστηρίων. Έδερναν, μαστίγωναν, κακοποιούσαν το ανθρώπινο κορμί χωρίς έλεος. Εφάρμοζαν κάθε μαρτύριο που σκέφτηκαν τα σατανικά μυαλά του παρελθόντος. Κι ακόμα η παρανοϊκή φαντασία τους αναζητούσε άλλα από τις «σύγχρονες» μεθόδους βασανισμού.

Τον αγωνιστή τον «υποδέχονταν» στους θαλάμους βασανιστηρίων με καταιγισμό γρονθοκοπημάτων, κλωτσιών, ύβρεων, απειλών. Χρησιμοποιούσαν ταυτόχρονα τον δόλο, το ψεύδος, τη συκοφαντία, την απάτη, την υπόσχεση. Κι ύστερα εφάρμοζαν τα ειδικά μαρτύρια. Έδεναν τον αγωνιστή στο χωρίς στρώμα σιδερένιο κρεβάτι με τις σούστες, την «καρκολού», με τα χέρια και τα πόδια ανοιχτά, συγκρατημένα με τέσσερις χειροπέδες. Χόρευαν στο στομάχι του, τον μαστίγωναν στα πέλματα των ποδιών, τον χτυπούσαν με γάντια πυγμαχίας, εφάρμοζαν ηλεκτρικά καλώδια στα γεννητικά του όργανα και διοχέτευαν ρεύμα. Έβαζαν στο πρόσωπό του ένα βρεγμένο ρούχο, τον χτυπούσαν στο στομάχι, ανάσαινε απότομα, το βρεγμένο ρούχο κολλούσε στο πρόσωπο κι ο βασανιζόμενος νόμιζε πως από στιγμή σε στιγμή θα πεθάνει από ασφυξία. Το μαρτύριο συνεχιζόταν μέχρι την απώλεια των αισθήσεων και ξανάρχιζε μόλις το θύμα συνερχόταν.

Συμπηρωματικό βασανιστήριο εκείνο της «φουντανούς». Απέκλειαν το κεφάλι στην «καρκολού» ώστε να μένει ακίνητο. Σε κάποιο ύψος ήταν στερεωμένο ένα τενεκεδένιο δοχείο με μικρή βρύση. Την άνοιγαν ελάχιστα, ώστε να στάζει μια σταγόνα κάθε δευτερόλεπτο και να πέφτει στο ίδιο σημείο του μετώπου. Όσο περνούσε η ώρα το μαρτύριο γινόταν πιο φρικτό. Νόμιζες  μετά από κάθε σταλαματιά πως η επόμενη θα σου τρυπήσει το κρανίο. Κι ο πόνος εντεινόμενος.

Τον τεχνητό πνιγμό εφάρμοζαν και μ’ άλλους τρόπους. Έδερναν τον κρατούμενο, τον ανάγκαζαν να γονατίσει και του βουτούσαν το κεφάλι σ’ ένα μπάνιο με νερό. Το επαναλάμβαναν πολλές φορές. Νόμιζες πως από δευτερόλεπτο σε δευτερόλεπτο  θα βγει η ψυχή σου.

Σ’ έδεναν καθιστό σε μια καρέκλα. Σε ανάγκαζαν να πιάσεις στα δυο σου χέρια ηλεκτοφόρα σύρματα και διοχέτευαν ηλεκτρικό ρεύμα που σε τράνταζε και σου προκαλούσε αβάστακτους πόνους σ’ όλο το κορμί. Κι όταν διακοπτόταν το ηλεκτροσόκ το κορμί εξακολουθούσε να τραντάζεται.

Κρεμούσαν το κορμί γυμνό από το ταβάνι, δένοντας τους καρπούς των χεριών με σχοινί. Έδεναν τα πόδια από τους αστραγάλους. Χτυπούσαν τα γεννητικά όργανα με μπουκάλι ή τα έτριβαν. Οι πόνοι φοβεροί. Ενώ το κορμί ήταν κρεμασμένο, ακίνητο, ανήμπορο ν’ αντιδράσει, διοχέτευαν ρεύμα στα γεννητικά όργανα. Ο νους δεν μπορεί να συλλάβει την ένταση του πόνου.

Έμπηγαν σπασμένα γυαλιά στα νύχια. Τραβούσαν τα νύχια με τανάλιες. Σου φορούσαν ένα τενεκέ στο κεφάλι και τον χτυπούσαν με πλήκτρα. Σε ανάγκαζαν να στέκεσαι στ’ ακροδάκτυλα των ποδιών ώρες, ακουμπώντας με τους δείκτες των χεριών σε τοίχο. Αν πατούσες στο τσιμέντο σε κτυπούσαν με γκλοπς ή σε μαστίγωναν. Σου φορούσαν στο κεφάλι σιδερένιο στεφάνι σαν ελατήριο με βίδες που έσφιγγαν  κι άκουγες το κρανίο να τρίζει να σπάσει. Οι πόνοι απερίγραπτοι.

Τέτοια κι άλλα πολλά εφάρμοζαν οι βασανιστές για να κάμψουν την ηθική  και σωματική αντίσταση του αγωνιστή. Κι από τα χείλη του ανθρώπου μια λέξη : « Παναγία μου». Με τη βοήθειά της οι αγωνιστές δεν λύγιζαν. Πέθαναν 13 στους θαλάμους βασανιστηρίων κι άλλοι πολλοί από τις κακουχίες στα χρόνια που ακολούθησαν, αφήνοντας στα παιδιά τους και στους επερχόμενους τιμή, αξιοπρέπεια και ιστορία πίστης κι αντοχής και υποδείγματα βίου.

Ο θάλαμος των εικονικών παρουσιάσεων των δοκιμασιών θα είναι ανοικτός από της 10ης πρωινής της 22ας Νοεμβρίου, όταν ο Πρόεδρος της Κύπρου έχει προσκληθεί στην ετήσια σύναξη Μνήμης Κρατητηρίων, που οργανώνουν οι απομένοντες Πολιτικοί Κρατούμενοι του απελευθερωτικού αγώνα του λαού μας.

Του Γιάννη Σπανού. Φ15.11.Σ.25.12.’15.

Comments are closed.