0

Οι ευφυείς πολιτικοί διακρίνονται από τη δύναμη της συνείδησης που υπαγορεύει εξονυχιστική μελέτη και ανάλυση των ιστορικών και πολιτικών  δεδομένων που αναπτύσσουν την ολόπλευρη γνωριμία με τον εχθρό. Είναι δε αναντίλεκτο, πως η γνώση του εχθρού είναι ασπίδα προφύλαξης αλλά και εύστοχο βέλος εξουδετέρωσής του. Είναι υπαρξιακός όρος. Σοφία ζωής. Δεν χωρεί αμφιβολία γι αυτή την  αλήθεια. Αλλά και δεν αμφισβητείται πως οι αιώνιοι Έλληνες, αν και αναγνωρίζουν τη δύναμη του γεγονότος, αδιαφορούν. Οι κρισιμότερες απώλειες της ιστορίας μας, μαρτυρούν του λόγου το αληθές. Και η αβελτηρία πολιτικών και οπαδών, είναι δεδομένο, πως γεννά συμφορές. Η ελληνική αυτοκρατορία των Μέσων Χρόνων βρίθει αποδείξεων. Στα χίλια χρόνια βασιλείας, μόνο σε δυο περιπτώσεις οι Βυζαντινοί στρατοί πρόλαβαν τους κινδύνους και ανάγκασαν τον προαιώνιο εχθρό σε υποχώρηση και ήττα. Επί των αυτοκρατόρων Μανουήλ, 1161, που υποχρέωσε τον Qilidji Arslan να επιστρέψει τα καταληφθέντα και επί Ανδρονίκου, 1304. Στην αλυσίδα των άλλων γεγονότων ίσχυε η παρατήρηση του  Διονυσίου Ζακυθηνού: «Πολιτική εστερημένη συνεχείας. Ανεπαρκής και συμπτωματική»(για την εποχή Μιχαήλ Η΄). Και όντως λόγω των σημειουμένων αιτίων οι καταστροφές στη Μικρά Ασία ήταν καταιγιστικές. Αυτοκράτορες δεν μελετούσαν τον αντίπαλο. Δεν ήξεραν τον εχθρό. Αγνοούσαν εκείνο που η λαϊκή σοφία προειδοποιούσε. « Τούρκος γιοφύριν τζι αν γινεί, πο πάνω του μεν ράξεις». Κλασσικό δείγμα η περιπέτεια με τον εμίρη Σμύρνης, τον διαβόητο Τζαχά. Προκάλεσε επαναστατική αναταραχή. Συνελήφθη. Οδηγήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Απέσπασε την εμπιστοσύνη του Βωτανιάτη που τον έκανε «πρωτοβελίσιμο». Τον ελευθέρωσε. Κι ο Τζαχάς επέστρεψε στη Σμύρνη, συγκρότησε στράτευμα κι επανέλαβε τα ίδια. Σε παλαιότερη αρθρογραφία τον συνέκρινα με τον Ντενκτάς, τη σύλληψή του στον Άγιο Θεόδωρο Καρπασίας, τη μεταφορά του στο Αρχηγείο της Αστυνομίας, τις συνομιλίες με τον τότε Υπουργό Εσωτερικών, την απόλυσή του και το πραξικόπημα του 1963! Τα ίδια  σ’ όλη τη δεκαετία. Οι Τούρκοι εξοπλίστηκαν, εκπαιδεύτηκαν κι εκτέλεσαν τα σχέδιά τους κι η κυβέρνησή μας κοιμόταν τον νήδυμο.

Το 1897 θερμοκέφαλοι της «Εθνικής Εταιρείας» προκάλεσαν ανέτοιμοι τον «ατυχή» πόλεμο του ’97. Έπεισαν τον αφελή βασιλιά Γεώργιο Α΄ ότι θα ηγείτο στρατιάς εκατόν χιλιάδων και θα έμπαινε στην Πόλη διάδοχος των Παλαιολόγων. (Απ. Δασκαλάκης) Και επήλθε η πανωλεθρία. Αδιαφόρησαν στα δεδομένα. Στον καλπάζοντα φιλοτουρκισμό του Κάϊζερ, στον εξοπλισμό των Τούρκων από τον Κρουπ με κανόνια και επαναληπτικά «Μάουζερ», στη διοίκηση του αντιπάλου από Γερμανούς αξιωματικούς. Ούτε υπολόγισαν τους ερωτύλους πρίγκιπες με τα άνομα πάθη. Ήθελαν σούβλες Μεγάλη Παρασκευή και όργια με τις Αγγλίδες νοσοκόμες που εμφανίστηκαν την κρίσιμη ώρα για να ψυχαγωγήσουν την παρέα του διαδόχου! (Φωτογραφία, Μαρκεζίνης, τ.3, σελ 310).  Και η καταστροφή επέστεψε την βλακεία. Η Ελλάδα γονάτιζε οικονομικά και πολιτικά στην ΔΟΕ μέχρι το 1977! Δεν σκέφτηκαν την ανικανότητα των διοικητών του Ναυτικού. Κηρύχθηκε ο πόλεμος και τα θωρηκτά «Ύδρα», «Σπέτσαι» και «Ψαρά» αγκυροβόλησαν στην Σκιάθο, ενώ το «Μεσσουδιέ», το «Χαμιδιέ» κι ο εχθρικός  στόλος αυλάκωναν το Αιγαίο και ο πολεμοχαρής Ράλλης απολάμβανε την πρωθυπουργική του εξουσία. Να θυμηθούμε τα υποβρύχια του Πέτρου Αραπάκη;

Να θυμηθούμε το 1974; Έκαναν το πραξικόπημα, έδωσαν την αφορμή. Δεν σκέφτηκαν τις συνέπειες. Την εισβολή. Το προγεφύρωμα. Την κατοχή. Έρριχναν τις νύχτες πυροβολισμούς στο γάμο του Καραγκιόζη. Κι όταν οι Τούρκοι πατούσαν την πατρίδα με την κάλυψη Άγγλων κι Αμερικανών, οι αρχηγοί τους διέτασσαν υποχωρήσεις! ( Να εγκαταλείψουμε την Αμμόχωστο; Ιωαννίδης: «Ναι»). Το  ίδιο δεν έκανε ο βασιλόπαις Ανδρέας στη Μικρασία; Δεν ήξεραν τον αφορισμό του Ζωρζ Κλεμανσώ για τη στάση των Μεγάλων Δυνάμεων το ’97: «Άτιμη η στάση των Μ. Δυνάμεων»…Ούτε διάβασαν ποτέ την ιστορία του William Miller: “Travels and Politics in Near East” ( Βρισκόταν στην Αθήνα το ’97). Μαρκεζίνης:«Τη συμφωνία Κωνσταντινουπόλεως εδέχθη η κυβέρνηση Ράλλη». Και τ.2.σελ:349 ( διέσυραν υπολήψεις, εθορύβησαν,ελησμόνησαν και ελησμονήθηκαν).  Και ασφαλώς ήσαν αδαείς για την «πρακτική πολιτική» του Ελευθερίου Βενιζέλου, που πριν ανέλθει στην εξουσία μετέφρασε τον Θουκυδίδη!

Βέβαια, πρέπει να σημειώσω και την ανεξήγητη συμπεριφορά  της τότε εξουσίας. Αρθρογράφοι επέμεναν ότι  ο πρόεδρος Μακάριος έπρεπε ν’ αντιδράσει έγκαιρα, προλαμβάνοντας το πραξικόπημα και ν’ αντιμετωπίσει τους  προ θυρών κινδύνους, αλλά εκείνος αδρανούσε διότι «επίστωνε την Χούντα με λογική» λέγοντας ότι μεγάλες χώρες δεν θ’ άφηναν τον Ετζεβίτ να κηρύξει τον πόλεμο. Στον κόσμο της αυταπάτης που συντηρούσαν ευτελείς αυλοκόλακες, θάμπωνε τη σκέψη «η απόλυτη αηδία της βλακείας» του Καρλ Γιουνγκ και παράλληλα η αμάθεια έπνιγε την ιστορική προειδοποίηση του Ναπολέοντα που ο Εμίλ Λούτβιχ υπογραμμίζει: «αν ο εχθρός γνώριζε τον εχθρό, ο εχθρός θα νικούσε τον εχθρό». Τώρα, 2018, δεν έχουμε τα ίδια στα Ίμια και στην ΑΟΖ μας;

Τα κακά που μας κτυπούσαν στις χιλιετίες είχαν αιτίες εξόφθαλμες. Μια από τις αιτίες ήταν η διαπιστωμένη επιπολαιότητα (Πλάτων: «΄Ελληνες αεί παίδες»), που παρέσερνε στην υποβάθμιση των εκάστοτε κινδύνων και η αφελής ψευδαίσθηση του Δηλιγιάννη (1897) για «απάθεια και ψυχραιμία» διότι θα αντιμετωπίσουμε κάθε ενδεχόμενο! Ήταν οι εστίες των επαναλαμβανόμενων θανάσιμων λαθών που έσυραν στις πανωλεθρίες του ’97, του ’22 και του ’74…

Comments are closed.