0

Παρακολουθώντας τις τηλεοπτικές μεταδόσεις των ειδήσεων, αισθάνθηκα μια πρωτόγνωρη, στην κατηγοριοποίησή της, ανακούφιση, ακούοντας τον ελληνικό συναγερμό ανά την οικουμένη, για το εθνικό πρόβλημα που αδιάντροπα εγείρει η διοίκηση των Σκοπίων. Πέρα από τις φάλαγγες των λεωφορείων που ξεκινούσαν με ενθουσιώδεις επιβάτες, από τα εθνικά πέρατα, για το συλλαλητήριο της 5ης Φεβρουαρίου στην Αθήνα, είδα την παγκόσμια κινητοποίηση των Ελλήνων της διασποράς. Διοργάνωσαν συλλαλητήρια, συνάξεις, συγκεντρώσεις, σε μεγάλες πρωτεύουσες της υφηλίου,για να  διαμηνύσουν στο υπόλοιπο έθνος την απόφασή τους ν’ αγωνιστούν για την από χιλιετιών ελληνική Μακεδονία, την τιμή και την αξιοπρέπεια του κόσμου μας και την περιφρούρηση της απειλούμενης γενέτειρας του Φιλίππου και του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Κοιτίδας Δωριέων Ελλήνων από των απωτάτων αιώνων, που ανενδοιάστως αποπειρώνται να κλέψουν οι Σλαύοι Σκοπιανοί, οι οποίοι εμφανίστηκαν στο προσκήνιο της ιστορίας εφτά αιώνες μετά τον μεγάλο στρατηλάτη του παγκόσμιου πολιτισμού. Και διεπίστωσα το σπάνιο θαύμα. Ότι, επί τέλους, οι Έλληνες δεν διαπληκτίζονταν! Δεν αλληλομάχονταν! Ότι εγκατέλειψαν τις αδελφομαχίες και ενωμένοι διατράνωσαν την αξίωσή τους να υπεραμυνθούν της Μακεδονίας, όπως έκαναν το σαράντα εναντίον του φασισμού, όπως έκαναν για την αγωνιζόμενη για την Ένωση το ’55 Κύπρο, τον καιρό της ΕΟΚΑ. Και στον νου μου κυριάρχησε η διαπίστωση του Νίτσε, στη «Γένεση της Τραγωδίας» κεφ.15. Ότι όσο κι αν μάχονται οι ξένοι να εξοντώσουν τους Έλληνες, δεν βρίσκουν το κατάλληλο δηλητήριο για το έγκλημά τους!…Ο μεγάλος Γερμανός φιλόσοφος ήξερε πως μπορεί να ξιφουλκούμε αναμεταξύ μας, να διχαζόμαστε, να σπρωχνόμαστε στο χείλος του γκρεμού, μα σε ώρες κρίσιμες φιλιώνουμε,σφίγγουμε τα χέρια και ριχνόμαστε στην έως θανάτου υπαρξιακή πάλη. Είναι μια παμπάλαιη ιστορία από την ενάλια Τροία του 12ου π.Χ. αιώνα, όταν «παρά θιν’ αλός» ο Οδυσσέας με τον Νέστορα αναζητούσαν λύση της λογομαχίας Αγαμέμνονα και Αχιλλέα για μια γυναίκα. Την ωραία Βρισηίδα!

Και ο ειρμός του στοχασμού αναζητά λογικές διασυνδέσεις με την αεροτραμπαλιζόμενη μοίρα του Γένους μας. Όταν άγεται από τις εξουσιομανίες, τα ακραία πάθη, τις έχθρες, τις μικρότητες, τις σκοπιμότητες, που σαν φίδια τρικέφαλα διοχετεύουν οι ξένοι  και εκτρέφουν  στους κόρφους μας οι καμαρίλες. Σαν τις συνωμοσίες, τις κομματικές πλεκτάνες, τις άθλιες σκευωρίες, τις αλληλοκατηγορίες, που διχάζουν και κατακερματίζουν την υπόστασή μας, όπως λίγες μέρες προηγουμένως, στην ανοήτως μακρά διάρκεια της φιλεξουσιαστικής αντιπαλότητας. Όταν οι περιστοιχίζοντες ηγέτες «σύμβουλοι» κανοναρχούσαν στις παράτονες χορωδίες των εντάσεων κι επιστράτευαν εσμούς ηλιθίων για να προκαλούν, να λοιδορούν και να καθυβρίζουν πολίτες, που χωρίς να πάρουν την άδειά τους έκριναν ότι είχαν δικαίωμα να υποστηρίξουν υποψήφιο  που δεν ενέκριναν τα αλαλάζοντα κύμβαλα, επιφυλάσσοντες διακωμωδήσεις αφεντικών, αλλά και πολιτικές εξοντώσεις. Ήταν οι αίτιοι δυσαρέστων εκβάσεων. Ανώριμοι σκευωροί, φιλόδοξοι «μπουλουκτζήδες» που νόμιζαν, οι αφελείς, ότι οι αδίστακτοι μπράβοι θα τους ανέβαζαν στα άνω δώματα με τα επακόλουθα οφέλη!

Η λογική της πολιτικής και η εμπειρία της ιστορικής παιδείας, συμβουλεύουν υπέρ της αυστηρής επιλογής των συμβούλων με περίσκεψη, σοβαρότητα και ευθύνη και απαλλαγή από «θλιβερές αποφύσεις», κομματικούς κερδοσκόπους και τυχάρπαστους πεζοδρομιακούς τύπους που ξεφουρνίζουν πομφόλυγες και προκαλούν ιλαροτραγωδίες. Υπόσχονται τον θρίαμβο και  εξασφαλίζουν την ήττα. Ποιος αντικειμενικός άνθρωπος δεν παρατήρησε ότι διακόπηκαν αιφνίδια οι κρωγμοί των κοράκων, μόλις ανεκοινώθη το αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών της 28ης Ιανουαρίου, πράγμα που απεδείκνυε ότι ενεργούσαν κατά διαταγή;

Μια μελέτη του παρελθόντος επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές. Οσο ο Βενιζέλος επέλεγε τους συμβούλους του επετύγχανε λαμπρές νίκες. Όταν δεν είχε τον χρόνο της επιλογής, διότι μαχόταν στο Παρίσι για τη συμφωνία των Σεβρών (28 Ιουλίου 1920), τον απωθούσαν  στη συντριβή της 1ης Νοεμβρίου 1920, προοίμιο της Μικρασιατικής Καταστροφής του ’22. Και για να μην πάμε μακριά στο χρόνο, αν ο Μακάριος επέλεγε τους συμβούλους που η σωφροσύνη υπεδείκνυε, θα πέφταμε στην παγίδα του Λάγκαστερ Χάουζ της 19ης Φεβρουαρίου του ’59, στην τραγωδία του ’63, στην απομάκρυνση του Κληρίδη το ’67, στην παρασπονδία της 27ης Μαρτίου 1973; Ο Κυπριανού θα απέρριπτε, σαν ευκαρία διαλόγου έστω, το σχέδιο Αμερικανών, Καναδών,   Άγγλων, που τορπίλλισαν «τα άτιμα συμφέρα» κατά τον Καζαντζάκη; Δεν θα προλάμβανε το ψευδοκράτος του ’83; Σύμβουλοι με λογική και ευθύνη θα συνηγορούσαν στο άνοιγμα των οδοφραγμάτων επί Παπαδοπούλου, όταν οι Τουρκοκύπριοι εξεγείρονταν εναντίον του Ντενκτάς λόγω ανέχειας; Αν ο Χριστόφιας είχε σωστούς συμβούλους θα τον άφηναν ανεξέλεγκτο  να βρίζει τους κλέφτες και τους λήσταρχους της διεθνούς συμμορίας της απάτης;

Στο άρθρο της 28ης Ιανουαρίου 2018, επεσήμανα την επιλογή των συμβούλων από τον Ιουστινιανό, (Τριβωνιανός, Καππαδόκης, Βελισσάριος, Ναρσής, Θεοδώρα), τον Ναπολέοντα (Ταλλεϋράνδος). Ο μεν Βυζαντινός αυτοκράτορας επεξέτεινε την οικουμενική επικράτεια του 7ου αιώνα,μέχρι Ηρακλείων Στηλών, ο Βοναπάρτης τη γαλλική αυτοκρατορία του 19ου αιώνα, ο Βενιζέλος (Ρέπουλης, Πολίτης, Μιχαλακόπουλος, Στρέητ) αρχιτεκτονούσε την Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών. Οι ηγέτες επέλεγαν τους συμβούλους τους και έγραφαν επιτυχίες. Εδώ διόριζαν ευνοουμένους, διέγραφαν αξιώσεις και συσσώρευαν πανωλεθρίες. Το συμπέρασμα προβάλλεται σωφρονιστικό. Οι ηγέτες οφείλουν να απαλλάσσονται από σαπουνολόγους λαφυραγωγούς της ευκαιρίας για ν’αποφεύγουν συμφορές, επιλέγοντας αξιοκρατικά το περιβάλλον τους, για να δημιουργούν επιτεύγματα προς όφελος και των ευγενών φιλοδοξιών και των εξουσιών τους.

Comments are closed.