0

Η αγγλική εφημερίδα “Times”χρησιμοποιήθηκε σαν όργανο της βρετανικής πολιτικής, την οποία υπηρέτησε με υπουλία στα χρόνια της αποικιοκρατίας και εκτέλεσε τον απεχθή ρόλο του δημίου στον αγώνα του Κυπριακού Ελληνισμού, για την αποτίναξη του δουλικού ζυγού και την Ένωση με την Ελλάδα. Χαρακτηριστικό δείγμα και το άρθρο της εφημερίδας της 1ης Αυγούστου 1928, όταν το αφελληνιστικό πάθος του τότε αρμοστή Μάλκομ Στήβενσον οργίασε προσβλητικά σε βάρος του λαού μας, με προέκταση και στην κυβερνητεία Ρ. Στορς και ακολούθως του Σταμς και αλλου απαισίας μνήμης του Ρ. Πάλμερ 1931- 1939. Και το μένος του κατακτητή δεν ήταν άσχετο με την αιματηρή εξέγερση των Οκτωβριανών του 1931. Την εναντίον μας εχθρότητα, οι “Times” κρατούσαν στη φαρέτρα τους στα 82 χρόνια της αποικιοκρατίας, εκτοξεύοντας τα δηλητηριώδη βέλη τους, σε κάθε αφορμή, με σκοπό την εξουθένωση της αγωνιστικής θέλησης των Κυπρίων και της εκάστοτε εκπνοής των ιδεολογικών αξιώσεων του λαού μας. Και την εχθρική πολιτική συντήρησε η αρθρογραφία της εφημερίδας μέχρι σήμερα, παράλληλα με την ασυγκάλυπτη τουρκοφιλία, ακόμα και όταν η Τουρκία επεσώρευε πολεμικές πανωλεθρίες στα αγγλικά στρατεύματα όπως στις μάχες Καλλιπόλεως.Νοείται ότι η γραμμή εκάλυπτε και τα ιδιωτικά συμφέροντα, όπως του βουλευτή Ασμέτ Μπάρτλετ και υιού, που από το 1899 ανέλαβαν τον ηλεκτροφωτισμό της Τουρκίας και αργότερα των εργολαβιών ανάπτυξης της χώρας μετά την Μικρασιατική Καταστροφή. Και προ ημερών ακόμα η εφημερίδα άσκησε με αμείωτη υπουλία την υποστήριξή της στην Τουρκία, με την εισήγηση πως η διέλευση πετρελαιαγωγού μέσω τουρκικής επικράτειας θα συντείνει στη λύση του Κυπριακού! Δεν χρειάζεται να υπομνησθεί η βρετανική σκευωρία που η αρθρογραφία επέδειξε στα παρασκήνια «λύσης» του εθνικού μας προβλήματος στη διάρκεια του απελευθερωτικού μας αγώνα και στην παγίδευση του 1958 στις συνομιλίες από την Ζυρίχη στο Λάνγκαστερ Χάους, όπου υπεγράφη ο ενταφιασμός των αξιώσεών μας. Εξ άλλου είναι εξωφρενική η επέκταση του Λονδίνου στην δέσμευση των προνοιών και ακόμη των παραλείψεων στα άρθρα των συμφωνιών από το 1959 και εντεύθεν. Οι Άγγλοι είναι κάμηλοι. Δεν ξεχνούν το μίσος τους. Αντίθετα με  ηγέτες μας που διακρίνονται από την παραγραφή των προκαλουμένων κακών και των συνεπειών τους, με αποτέλεσμα να υφιστάμεθα τα επακόλουθα αδιαμαρτύρητα και χωρίς αντιδράσεις. Βρικολάκιαζε η τακτική του Θ.Δηλιγιάννη, τέλη του 19 ου αιώνα, για «απάθεια και ψυχραιμία» ενώ ο φιλοτουρκισμός του Κάϊζερ αποχαλινωνόταν με φιλοπόλεμο εκτραχηλισμό.

Οι μαρτυρίες πολλές και βουερές. Στη σκευωρία Κόφυ Ανάν, ο αυτόκλητος παγιδευτής Άγγλος  Ντ. Χάνι, κατάφερε να χαράξει τα όρια της κυπριακής ΑΟΖ κατά τρόπο που να υπαγάγει τα κοιτάσματα αερίου στην περιοχή των αγγλικών βάσεων Ακρωτηρίου! Οι «σοφοί» μας μάσησαν την πρόνοια περί Γενοκτονίας του άρθρου 12 της συμβάσεως του ΟΗΕ του Δεκεμβρίου 1948, που διευκρινίζει ότι «Γενοκτονία υφίσταται όταν εκτελούνται πράξεις με σκοπό την καταστροφή, εν όλω ή εν μέρει, μιας εθνικής, εθνοτικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας». Περιθωριοποίησαν τις εκθέσεις και τις παρατηρήσεις του Ου Θαντ που απεδείκνυαν την προπαρασκευή του τουρκικού πραξικοπήματος του 1963-4.(Εκθέσεις 12.12. 1964, 18.12. ’64, 12.3.’65). Ο εντιμότερος των Γενικών Γραμματέων του ΟΗΕ απεδείκνυε τις ευθύνες για την κυπριακή κακοδαιμονία και  στοιχειοθετούσε την κατηγορία εναντίον των Τούρκων για τις αιματοχυσίες και το φυλετικό μίσος που βύθισαν τον λαό στην απόγνωση και εν συνεχεία στην παρατεινόμενη κατοχή. Δεν εγκάλεσαν τους Άγγλους για την την εισβολή και την προώθηση προγεφυρώματος με το πολεμικό «Ερμής» και με τους κατασκοπευτικούς εξοπλισμούς, την δράση Άγγλων που σημάδευαν από τις στέγες περιοχές των Βαρωσίων που βομβαρδίζονταν, την συνενοχή στην μετακίνηση πληθυσμών ώστε να «καθαρίσουν» από ελληνικές παρουσίες εκτάσεις της Κυπριακής Δημοκρατίας Τα σαϊνια μας μουγκάθηκαν για την αδρανοποίηση της Συμφωνίας Γ΄Βιέννης του 1975 για την πολύπαθη Καρπασία, την κάλυψη του ψευδοκράτους από τους φίλους τους, την καταχθόνια δράση στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τον ΟΗΕ. κλπ. κλπ. Αδιαφόρησαν στο ξεκλήρισμα του προαιώνιου Ελληνισμού της Πόλης με τον φόρο Varlik Vergisi και στις απελάσεις 1955-1964, το δε της Κύπρου διά πυρός και σιδήρου.

Και ναι μεν αυτό το κατεβατό ιστορικών αποδείξεων δεν το διέκοψαν οι εχθροί, αλλ’ ούτε οι πολιτικοί μας φωστήρες το ανέκοψαν. Δεν προέβησαν σε καταπελτικές καταγγελίες προς την διεθνή Κοινή Γνώμη. Δεν πολέμησαν τη δημιουργία φιλοτουρκικού συνασπισμού στις Βρυξέλλες. Άφησαν την βρετανική διπλωματία να οργιάζει. Οι ευθύνες κληροδοτούνταν από τη μια Κυβέρνηση στην άλλη και αποδίδονταν στις… παρακαταθήκες Μακαρίου. Και η αγγλοφιλία συνεχίστηκε ακάθεκτη κουβαλώντας καταστροφές και δυστυχίες. Και αν μεν αυτή η «φιλία» δεν έβλαπτε τον αγωνιώντα λαό και δεν ευνοούσε τον εισβολέα και κατακτητή, θα μειώνονταν οι λόγοι αντίδρασης. Θα την αποδεχόταν το δημόσιο αίσθημα. Αλλά η απλή λογική φανερώνει ότι αυτή η χολερόβλητη «φιλία» είναι η νάρκη που ανατινάσσει το παρόν και εκθεμελειώνει το μέλλον. Και δημιουργεί απαράβατη υποχρέωση όχι για διάλυση σχέσεων με την Αγγλία αλλά αναθεώρηση των βάσεων φιλίας και εγκαθίδρυση συσχετισμών αμοιβαίου σεβασμού, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και τα κοινά συμφέροντα που υποσκάπτουν η υπουλία, η πονηριά και η ανοχή.

Comments are closed.