0

Είναι πασιφανές. Οι Τούρκοι πολιτικοί καταλήφθηκαν από παράφρονα πολεμική υστερία. Αποδύονται σε μια ριψοκίνδυνη αντιμαχία για το ποιος θα υπερισχύσει σε φιλοπόλεμη βουλιμία, με σκοπό την έξαψη των άγριων ενστίκτων του λεηλάτη όχλου, που ορέγεται βαρβαρικές αιματοχυσίες και λεηλασίες ξένου πλούτου και ξένων εδαφών. Και από την   Βουλή και από τα καφενεία αλαλάζουν ορέξεις επελάσεων, προς κατάληψη 18 νησιών του Αιγαίου, διατεινόμενοι ότι  παραδόθηκαν αμαχητί στην Ελλάδα. Δείγμα των προθέσεων και οι ωρυγές του Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου που οπτασιάζεται αρχιστρατηγία πολεμικών εξορμήσεων εναντίον των Ελλήνων. Και των άλλωνι πολεμοκαπήλων που δεν αφήνουν διεξόδους υποχωρήσεων. Διότι θα χάσουν τις μάζες που προσέλκυσαν υποσχόμενοι Ελλάδα!

Και ναι μεν τους πολέμους  κηρύσσουν λίγοι παράφρονες. Αλλ’ εν προκειμένω οι σχιζοφρενείς είναι πολλοί. Όλοι ηγούνται πολιτικών κομμάτων. Γι αυτό ο πολεμικός κίνδυνος γλιστρά επί ξυρού ακμής. Στην κόψη του ξυραφιού. Οπότε προκύπτει ηχηρή η δική μας εθνική οφειλή και η ανάλογη των λογικών υπαγορεύσεων προπαρασκευή. Είναι επάναγκες να εγκαταλείψουν οι εξ Αθηνών την πολιτική ελαφρότητα που, δυστυχώς, χαρακτηρίζει τους «αεί παίδες Έλληνες» κατά τον Πλάτωνα και ομονοούντες να απαιτήσουμε, πριν να’ ναι αργά, ευθύνη, σοβαρότητα και συνέπεια, με ταυτόχρονη διαγραφή των επιφανειακών αντικρίσεων των συνθηκών και έγκαιρη συμμόρφωση στις επιταγές των πραγματικοτήτων. Οι προχειότητες και τα παιδαριώδη εφευρήματα των δεκαετιών του εξήντα και του εβδομήντα επιβάλλεται να διαγραφούν. Μας έσυραν στο τουρκικό πραξικόπημα του ’63-64 και στην τραγωδία του ’74 με το πραξικόπημα της Χούντας, σε ατμόσφαιρα αθηναϊκής εξάρτησης από την ξενοκρατία και την  αφέλεια του Μακαρίου που «πίστωνε την στρατοκρατία με λογική» απαλλάσσοντας εαυτόν από την προληπτική υποχρέωση της επερχομένης συμφοράς.

Οφείλουμε να παραδειγματιζόμαστε από τα παθήματα. Και η ιστορία βρίθει από παραδείγματα. Το 1897 η Ελλάδα έχασε τον πόλεμο, διότι πάτησε τη σκανδάλη παρορμώμενη από τον αυθορμητισμό των κρανιακών τρικυμιών των θερμοκεφάλων. Έπεισαν τον βασιλιά ότι θα έμπαινε επί κεφαλής στρατιάς εκατόν χιλιάδων πολεμιστών και θα έφτανε στην Κωνσταντινούπολη να στεφθεί συνεχιστής των Παλαιολόγων(Απόστολος Δασκαλάκης). Και δεν υπολόγισαν ότι ήσαν άοπλοι ( με γκράδες) και ανεκπαίδευτοι, ενώ οι Τούρκοι ήταν πάνοπλοι (με κανόνια του Κρουπ και  εξοπλισμό των γερμανικών βιομηχανιών) και διοικούμενοι από Γερμανούς επιτελικούς. Δεν αναγνώριζαν ότι ήταν οικονομικά ανίσχυροι και πολιτικά ανυπόληπτοι, ενώ οι Τούρκοι ήταν διπλωματικά οργανωμένοι με θηριώδεις συμμαχίες (Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία). Αποτέλεσμα η ήττα και η πολιτικοοικονομική εξάρτηση από τους ξένους μέχρι το 1977 λόγω ΔΟΕ. Ο ίδιος ανώριμος αυθορμητισμός και από τη Λευκωσία. Προπαρασκευάζονταν οι Τούρκοι από την επομένη της Ζυρίχης και η ηγεσία μας περί άλλα ετύρβαζε. Οι καβαλάρηδες της πολιτικής φοράδας περιόδευαν, μεθώντας με το κρασί της εξουσίας. Κι έτριβαν τα μάτια τους όταν οι Τούρκοι διενήργησαν το πραξικόπημα του ’63 κι όταν εισέβαλαν στην ανοχύρωτη πατρίδα το ’74. Κι ύστερα μιξόκλεγαν στις αυλές των ξενοκρατιών επαιτώντας ανθρώπινα δικαιώματα. Η Χούντα που διενήργησε το πραξικόπημα και παρέδωσε τη μισή Κύπρο στον εισβολέα, δεν είχε προετοιμάσει το εθνικό της έγκλημα. Και η εδώ ηγεσία δεν προνόησε προς αντιμετώπιση του βοώντος κινδύνου, βαυκαλιζόμενη με τις ναρκισιστικές αυταπάτες της.

Και εγείρεται το ερώτημα: Ο Ανδρέας Παπανδρέου αντιμετώπισε το τουρκικό ερευνητικό με τη διαταγή «βυθίστε το «Χόρα». Και οι Τούρκοι το απέσυραν. Ο Σαμαράς εισηγήθηκε κατάρριψη του μαχητικού που παραβίαζε τον μακεδονικό εναέριο χώρο.(Το απέρριψε ο Μητσοτάκης). Τώρα οι Τούρκοι διαπλέουν τον Καφηρέα ανενόχλητοι. Η σημερινή Ελλάδα είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει την πρόκληση; Ανέλυσε το προπέτασμα καπνού με τον ισχυρισμό του Ερντογάν ότι δεν σχεδιάζει πολεμικές επιχειρήσεις; Κινητοποιείται επί διεθνούς επιπέδου για τη διαχείριση των κινδύνων; Προχωρεί ήδη σε βαλκανικές αρχικά συμμαχίες, όπως έκανε ο Βενιζέλος το 1911 και διεθνείς, με Γαλλία ιδιαίτερα; Φοβάμαι όχι. Και στο πλέγμα της εθνικής απογοήτευσης αναφύεται και η δυνατότητα της Κύπρου, που αναγκαστικά εμπλέκεται στο κύκλωμα της ευρύτερης απειλής. Στο ερώτημα απαντούν τα γεγονότα. Αμυντικά η Δημοκρατία μπορεί να τιμήσει τα όπλα της, μέχρις ενός σημείου δυνατοτήτων. Πολεμικά αδυνατεί. Αλλά η Κύπρος εντός της τρέχουσας πενταετίας προβάλλει τα επιτεύγματα των διεθνών διπλωματικών συμμαχιών Αναστασιάδη. Διέσπασε την ολομέλεια της  αραβικής υποστήριξης στους Τούρκους. Επί Γραμματείας Ιχσάνογλου η ολομέλεια της Ισλαμικής Διάσκεψης τασσόταν υπέρ του ψευδοκράτους (Ισλαμαμπάντ, 34η συνεδρία, αρ. 3/34-MM, YΠEΞ, και ολομέλεια των 57, 1979). Η συμμαχία με Αίγυπτο, Ιορδανία, Λίβανο, οι εξελισσόμενες πολιτικοοικονομικές σχέσεις με Σαουδική Αραβία (Αναστασιάδης- Σαλμάν, 2-3 Ιαν. 2018,Ριάντ) και Εμιράτα και η συμμαχία με το Ισραήλ, με πολιτικοστρατιωτικές προεκτάσεις, συνιστούν βροντερές αλήθειες. Οι ενεργειακές επεκτάσεις πανευρωπαϊκού χαρακτήρα και οι πολιτικές υπερατλαντικές διευρύνσεις με τις ΗΠΑ (Exxon, Noble),με την  Qatar, τη Γαλλία (Total), την Ιταλία- Ν.Κορέα(ΕΝΙ) και η συντήρηση των φιλικών σχέσεων με τη Ρωσία, την Κίνα, δημιουργούν νέα δεδομένα.  Ο Πρόεδρος της Κύπρου δεν βρίζει τους εταίρους όπως ο προκάτοχός του. Συνάπτει φιλίες και συμμαχίες με εξαρτήσεις οικονομικές και με δεδομένη εξέλιξη προοπτικών.

Ούτως εχόντων των πραγμάτων στις πιθανότητες συγκρούσεως η Αθήνα εμφανίζει αδυναμίες, ενώ η Λευκωσία παρουσιάζεται για πρώτη φορά διπλωματικά κατοχυρωμένη με δυνατότητες διεθνούς πολιτικής κάλυψης των κοινών συμφερόντων. Διότι, κατά τον Θουκυδίδη, τα κράτη συνδέονται όχι από φιλίες αλλά από τα συμφέροντα.  Κι οι Τούρκοι το ξέρουν. Και παρά την παράφρονα πολιτική αποθηρίωση δεν θα τολμήσουν επανάληψη της πολεμικής εκτράχυνσης στον χώρο της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Comments are closed.