0

Είναι κοινή διαπίστωση πως μεγάλο μέρος του λαού αδιαφορεί για τα πολιτικά τεκταινόμενα. Απόδειξη είναι πως στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές ο μισός σχεδόν πληθυσμός δεν προσήλθε στις κάλπες. Το γνώριμο ελληνικό φαινόμενο των έντονων συζητήσεων στα καφενεία και γενικά στους χώρους συναντήσεων εξέλιπε. Δεν χαρακτηρίζει πια τον δημόσιο βίο. Και οι πολιτικές διαμάχες για την επιδίωξη της εξουσίας περιορίζονται στις τηλεοπτικές οθόνες, με θλιβερά δείγματα τον απαξιωτικό λόγο που όχι μόνο δεν τιμά την ηθική της πολιτικής αλλά διαστρέφει την συμπεριφορά και κακοποιεί βάναυσα το δημόσιο αίσθημα. Η κομματική αντιμαχία δεν δημιουργεί πολιτική συνείδηση. Την διαφθείρει. Δεν υπήρχε βέβαια στα εξήντα χρόνια παραανεξερτησίας υποδειγματική πολιτική συμπεριφορά, αλλά η αντίθεση διαδηλωνόταν με διατεταγμένη δράση του ηγεμόνα,όπως στην πλατεία Σολωμού με γιαουρτοεπίθεση. Καταμαρτυρούνται  ξυλοδαρμοί, απαγωγές, εκβιαμοί, εξαγορές, οικονομικές επιθέσεις, απολύσεις, άγραφες καταδίκες ανθρώπων σε πείνα, αντικαταστάσεις καλπών από μέλη αστυνομίας, αλλά αυτά τα φαινόμενα δεν παρουσίαζαν εκτεταμένα δείγματα τριτοκοσμικών συμπτωμάτων κοινωνικής κατάπτωσης. Η κακοποιός συμπεριφορά εκδηλωνόταν από στοιχεία του κοινωνικού περιθωρίου όπως η κακοποίηση με αλυσίδες του γιατρού Πολυδωρίδη στο ιατρείο του και του δημάρχου Λευκωσίας στην τότε πλατεία Μεταξά, οι απαγωγές   δημοσιογράφων (Φαρμακίδη και Κωνσταντινίδη, ο ξυλοδαμός Κυθρεώτη), οι συλλήψεις δημοσιογράφων (29 Ιουλίου 1973), οι καταστροφές εφημερίδων, το επαγγελματικό κυνηγητό και ακόμα δολοφονίες. Αλλά, επαναλαμβάνεται, τα πολιτικά εγκλήματα δεν αποτελούσαν κανόνα. Και η Κοινή Γνώμη αντιδρούσε με συγκρατημένη έστω καταδίκη δραστών. Σήμερα η κακοπάθεια εκδηλώνεται ανεπιφύλακτα και με πολιτική επίφαση, κατά κύριο λόγο από κομματάρχες και μαθητευόμενους μάγους, και έστω και αν η κοινωνία δεν παρασύρεται από τον οίστρο της κακολογίας, εν τούτοις στιγματίζεται η πολιτική ζωή. Σήμερα από τις αντιμαχίες δεν προκύπτει αγωγή της νεολαίας αλλά διαφθορά. Η νοσηρή αμφισβήτηση,ο ανερμάτιστος εκχυδαϊσμός του δημόσιου λόγου, ο μηδενισμός των πάντων, η ιδιοτέλεια της εξουσιομανίας, η κακοβουλία , η εμπάθεια, ο λίβελλος, προκαλούν εκτράχυνση συμπεριφοράς στη φαυλότητα της κραιπάλης. Η δημόσια κριτική υπερβαίνει τα εσκαμμένα και κακοφορμίζει την κακοπάθεια. Είναι η σύγχρονη λάμια που απομυζά κάθε ικμάδα ομοψυχίας. Οι αρετές του πολιτικού, κατά τον  Αριστοτέλη, «ήθος, πάθος, λόγος», καταπνίγονται από το  πάθος και ίσως από το μίσος. Και επανέρχονται οι αφορισμοί του Ησιόδου «για πρίγκιπες που καταβροχθίζουν δωροδοκίες και βγάζουν φαύλες αποφάσεις». Ευτελίζεται η προειδοποίηση του Πλάτωνα, στον «Γοργία», πως «η πολιτική τακτική δεν δικαιούται να είναι ανήθικη και να διαφθείρει το ήθος των πολιτών». Υποβαθμίζονται ο καλοπροαίρετος  επηρεασμός του κοινού, η προαγωγή της ανάγης πολιτικής ωριμότητας. Καταλύονται η  ευθύνη και η σοβαρότητα στα κοινά πράγματα. Διότι «πολλοί δρώντες τα αίσχιστα λόγους αρίστους ασκέουσι» κατά Δημόκριτο.

Από τους υποψηφίους Μεσσίες δεν παρατηρείται διάθεση αναλυτικής εξέτασης των πολιτικών συμπεριφορών. Ούτε έχει κανείς διαπιστώσει αναζήτηση της αρχής της μάστιγας που αλλοιώνει τα συναισθήματα της κοινωνίας και μολύνει την συλλογική σκέψη. Δεν  επισημαίνεται πως όλα άλλαξαν από την ώρα που ο συμβιβασμός διέγραψε (Φεβρουάριος 1959) τις ιδεολογίες της εποχής του απελευθερωτικού αγώνα, απελάκτισε τις αξίες που ύψωσαν τον λαό στους θριάμβους των ολοκαυτωμάτων και στις δόξες της κρεμάλας και η εξουσιομανία αντικατέστησε τα ιδανικά με την πλεονεξία, την απληστία και την αδικία (Σόλων) που δημιούργησαν «σύστημα» αφιλίας, κερδοσκοπίας, εκμετάλλευσης, κι έσυραν στην ανυποληψία και στην κατάπτωση που εξαφάνισαν το μεγαλείο της αξιοπρέπειας. Απ’ αυτά τα συμπτώματα προέκυψαν η ακηδία και ο συμφεροντολογισμός, η υστεροβουλία και ο παρασυρμός σε ατιθάσσευτα πάθη και στις παρανομίες τις ακόλαστες, μέχρι της ώρας που ένας άνθρωπος σάλπισε την τιμωρία της ασυνειδησίας. Ο Γενικός Ελεγκτής, επί σημερινής εξουσίας, τόλμησε να πατάξει τους αδικοπραγούντες και να εφαρμόσει την Πυθαγόρεια εντολή «Οι μη κολάζοντες τους κακούς, βούλονται αδικείσθαι τους αγαθούς». Αν αυτός ο άνθρωπος αφεθεί να συνεχίσει το έργο του και η Δικαιοσύνη εγκλείσει στις φυλακές τους  απατεώνες,  η δε Πολιτεία επαναφέρει το σύστημα αγωγής του σωστού ανθρώπου, θα ανατείλει ο Αυγερινός του καλού αύριον. Στους «Δαιμονισμένους» του Ντοστογιέφσκυ, ο μηδενιστής Κιρίλλωφ στο τέλος αυτοκτονεί. Στην Κύπρο ουδείς αυτοκτόνησε από το πλήθος των απατεώνων. Η φυλάκιση θα σημάνει την εξιλέωση. Η πολιτική θα επιτρέψει την επανόρθωση του συστήματος της ηθικής συνείδησης. Και η νεότης θα παύσει να αναζητεί το μέλλον εκεί που ο Μπέρναρντ Σω παρατηρεί: «Αν  δεν ξέρεις να λες ψέματα, να κάνεις απάτες και κλοπές, παρακολούθησε προσεκτικά την πολιτική και θα τα μάθεις όλα». Εν κατακλείδι: Το κακό γεννήθηκε από τις υποχωρήσεις. Ας ληφθεί η μεγάλη σωτήρια απόφαση ιδεολογικής αναγέννησης και ας εξαγγελθεί ο αποκλεισμός του άδικου συμβιβασμού από τη ζωή μας. Τότε θα αλλάξει και το σύστημα που εκτρέπει την πολιτική από την ηθική της βάση  και καταστρέφει τον κόσμο μας…

Comments are closed.