0

Την ζωή μας σκέπασε και ρήμαξε η αχαριστία. Η Δημιουργία μας προίκισε με προνόμια σπάνια που τα εγκαταλείψαμε στους κυκλώνες της ανεμελιάς. Ο C.E. Robinson στο βιβλίο του «Ζήτω η Ελλάς» σελ 51, υμνεί τον ελληνικό πολιτισμό γιατί έκανε «προσιτό στους πολλούς εκείνο που αποτελεί προνόμιο των ολίγων». Αλλά ο Ησίοδος διαδηλοί την αγανάκτηση για «τους πρίγκιπες που καταβροχθίζουν δωροδοκίες και βγάζουν φαύλες αποφάσεις». Δικός μας ο φιλόσοφος του ανθρωπισμού, ο Πλάτων. « Η πολιτική πρακτική», έγραψε στον «Γοργία», «δεν δικαιούται να είναι ανήθικη και να διαφθείρει το ήθος των πολιτών». Ήταν μια απαγορευτική αρχή που λες και απευθυνόταν στους Έλληνες της εποχής μας, Ελλαδίτες και Κυπρίους. Γιατί η ανήθικη πολιτική πρακτική βοά καθημερινά και από κάθε γωνιά 57 τώρα χρόνια και παραδίδει την νεότερη υπαρξιακή μας αλήθεια στην επιδημία. Και το κακό άρχισε από την ώρα που οι παραδοσιακές αξίες καταπλακώθηκαν από τη διαφθορά ενός νέου επιδημικού φαινομένου, όπως την πανούκλα του μεσαίωνα, που ισοπέδωνε κάθε αρχή του προηγμένου νου που κατέλιπαν οι πατέρες μας. Και αντί της πρόληψης, κατά Ιπποκράτη, οι άρχοντες επέπεσαν συνεργοί, πηγή της ηθικής αναταραχής με το σύστημα της απληστίας και της ακηδίας, κατά την ερμηνεία του Σόλωνα.

Ο Αριστοτέλης είχε επισημάνει τις υποχρεώσεις των πολιτικών. Ο πολιτικός, είπε ο μεγάλος Σταγειρίτης, χρειάζεται «πάθος, ήθος, λόγο». Στην 57χρονη πολιτική μας ζωή, ποιος θα μπορούσε να βάλει το χέρι στην καρδιά και να υποδείξει τον πολιτικό που στην ζωή του λαμπρύνθηκε από τα προσόντα του μεγάλου φιλοσόφου;

Η καταδρομή μας άρχισε από τη γένεση της λεγόμενης ανεξαρτησίας μας, προϊόντος παραφουσκωμένης παραγνώρισης δικαίων που απεδείχθη οικτρά πλάνη. Διότι τα δίκαια κάθε άλλο παρά αναγνωρίστηκαν.Καταποντίστηκαν με την υπογραφή μας μαζί με τις διαδικασίες σεβασμού του λαού. Και από το σημείο εκείνο άρχισε η καταβαράθρωση των αρετών που ανέπτυξε ο κόσμος μας στη διαδρομή των χιλιετιών. Από το σημείο εκείνο επέπεσε καταιγιστική η εκτροπή του πολιτισμού και των αρχών του που στήριξαν τον άνθρωπο της νοτιοανατολικότερης εσχατιάς του ελληνισμού. Για να οδηγήσουν τον στρατηγό Μακρυγιάννη στον αφορισμό: «Αν μας έλεγαν τι κράτος θα δημιουργούσαμε θα μέναμε σκλάβοι ακόμα πεντακόσια χρόνια.

Ρωτήστε αγωνιστές που αφιέρωσαν την ζωή τους στην πατρίδα, υπέφεραν τα πάνδεινα στα βασανιστήρια, στις φυλακές, στα θανατηφόρα ξενύχτια  της τετραετίας. Αν τους έλεγαν να επαναλάβουν τον απολυτρωτικό αγώνα, με τις ίδιες συνθήκες και τους ίδιους προορισμούς, τους ίδιους άρχοντες και τα ίδια πολιτειακά μορφώματα, τα ίδια κοινωνικά χαρακτηριστικά, θα διακινδύνευαν πάλιν έως θανάτου για τα ίδια αποτελέσματα; Κάποτε ο Γλαύκος Κληρίδης είπε πως η πιο καλή σημαία είναι η κυπριακή, γιατί κανείς δεν θα ήταν πρόθυμος  να πεθάνει για τη χάρη της!

Μέχρι τώρα δεν τόλμησαν πολλοί ν’ αναζητήσουν τις αιτίες της ανεξαρτησιακής μας κατάντιας. Κι όσοι έθεσαν τον δάκτυλο επί των τύπων των ήλων, καταδεικνύοντας τις πηγές των συμφορών, ναι μεν έγιναν αντικείμενα διωγμών, αλλά σηματοδότησαν τις μήτρες των κακών. Την εγκληματική αποξένωση από τα ιδεώδη, εθνικά και κοινωνικά που κατάντησε τον δημιουργούμενο νέο, μετεπαναστατικό άνθρωπο, ηθικά ξερριζωμένο, ιδεολογικά ξεκάρφωτο από την παράδοση, άβουλο έρμαιο τυχοδιωκτικών παρορμήσεων που καθιερώθηκαν από τους θεομπαίχτες εφαλτήρια άνομων κερδοσκοπικών συμφερόντων, που άλλαξαν τις εμπνεύσεις της δημιουργίας και ανέπτρεψαν τα κριτήρια της επιτυχίας στη διαδρομή του χρόνου. Η κερδοσκοπία και η αφιλία συσκότισαν τις προοπτικές της ατομικής υπαρξιακής προόδου με ήθος και αξιοπρέπεια και όπλισαν το άτομο με την πονηριά, την υπουλία, τη σκευωρία, τη συμφεροντολογία, όπλα ξένα στην ελληνική συνείδηση του πολιτισμού μας και της ηθικής των χιλιετιών, που υπήρξε το υπόστρωμα και η αφετηρία της προκοπής. Μετέτρεψαν τον Λαό σε καταναλωτική μάζα, κατά τον Ιωάννη Θεοδωρακόπουλο, τον γίγαντα της νεότερης φιλοσοφικής σκέψης. Σύγχισαν τον άνθρωπο, τον ρήμαξαν ψυχικά, τον σκότωσαν ιδεολογικά και τον παρέδωσαν στο μέλλον λεηλατημένο ερείπιο στο χάος του ανερμάτιστου αγνώστου. Τον εκμηδένισαν οντολογικά. Του αφαίρεσαν τη δύναμη της ελπίδας και της πίστης. Τον εγκατέλειψαν ανυπεράσπιστο στους κυκλώνες της αμφισβήτησης, στους τυφώνες της αμφιβολίας. Τον απογύμνωσαν από τις ιδέες.

Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες δεν διαφαίνονται αυγερινοί προσδοκιών για αναμονή ελπιδοφόρας ανατολής και αναδημιουργίας. Και μόνη διέξοδος είναι η λογική επάνοδος στη δοκιμασμένη πορεία που οδήγησε τον κόσμο των πατέρων στους θριάμβους της ζωής. Κι αυτό είναι έργο της Παιδείας, φτάνει να το αντιληφθεί έγκαιρα και η Πολιτεία να το προωθήσει αποτελεσματικά, απολυτρωμένη από τις επιδράσεις των κερδοσκόπων και να σαλπίσει τα εωθινά των εμπνεύσεων που καθοδηγούσαν τον Λαό στους δρόμους των πεπρωμένων του με αυτοπεποίθηση  και αποφασιστικότητα νίκης.

Comments are closed.