0

Τα μεγάλα πνεύματα του Ελληνισμού ταύτισαν την ανθρώπινη μοίρα με τη σκέψη, τη συμπεριφορά, τον  χαρακτήρα. Ο Αριστοτέλης με την αιτιοκρατία, ο Πλάτων με την ιδεοκρατία, ο Θαλής με τη διείσδυση στην αρχή των όντων, ο Ηράκλειτος με την λειτουργία  του νου, κατέληξαν στη θέση ότι η μοίρα είναι αιτιατό ενέργειας, αποτέλεσμα δράσης και όχι τυχαία προέκταση άγνωστης δύναμης από το υπερπέραν. Ο Πελοποννησιακός πόλεμος ήταν η συνέπεια της αθηναϊκής και της σπαρτιατικής πλεονεξίας. Η έκβαση της ναυμαχίας της Σαλαμίνας (29.8.480 π.Χ.) (300 ελληνικά πλοία, 1207 περσικά), επήλθε από τη ρηχότητα της περσικής στρατηγικής, η δε ελληνική νίκη οφειλόταν στην ψυχολογική προπαρασκευή και την αποφασιστικότητα των Ελλήνων που ωθούνταν από την ανάγκη. Ο ηγέτης των Αθηναίων, ο Θεμιστοκλής, παρέταξε στις ακτές της Σαλαμίνας τα απόλεμα πλήθη, γέροντες γονείς, γυναίκες και παιδιά που βροντοφώναζαν στους πολεμιστές νικητήριες ιαχές. Και οι ιαχές εκείνες μετουσιώθηκαν σε πολεμιστήριους παιάνες των ναυμάχων που τρομοκράτησαν τους Πέρσες. Όπως διεκτραγωδεί ο Αισχύλος, οι ουρανομήκεις κραυγές των πολεμιστών κατέπληξαν τους Πέρσες, όπως συνέβη δέκα χρόνια προηγουμένως ( 3.8.490π.Χ.) στον Μαραθώνα, όταν οι Αθηναίοι (10.000) και οι Πλαταιείς (1.000)εφορμούσαν  τρέχοντας και κραυγάζοντας εναντίον του υπεράριθμου εχθρού (55.000) που κλονίστηκε όχι μόνο από την ορμή των Ελλήνων αλλά και από τις φωνές που απέδιδαν, βέβαια, πολεμιστήριο σάλπισμα. Ίτε παίδες Ελλήνων. Εμπρός παιδιά των Ελλήνων, πολεμήστε για τις γυναίκες σας, τα παιδιά σας, τους γέροντες    γονείς, τα ιερά των προγόνων…(Νεκροί Έλληνες 192, νεκροί Πέρσες 6.000). Μήπως η βροντώδης φωνή του Κολοκοτρώνη δεν αποτελούσε υπερδύναμη των επαναστατών του 1821 και η ιαχή «αέρα» δεν πυρπολούσε τα στήθη των πολεμιστών του σαράντα που σκάλιζαν στον γρανίτη με το κοινό σύνθημα τις επελάσεις στα χιονισμένα βουνά της Πίνδου; Τα εμβατήρια του δικού μας αγώνα του ’55 δεν φλόγιζαν τους ήρωες των ολοκαυτωμάτων και δεν αποθέωναν τους θανατοποινίτες στην κρεμάλα; Ο νικητήριος θρίαμβος προδιαγράφει την μοίρα και για τα άτομα και για τους λαούς. Η νίκη εκπηγάζεται  από τη θέληση που εκφράζεται με αποφασιστικότητα, ενώ αντίθετα η ήττα είναι συνέπεια του φόβου που γεννά την απροθυμία και την υποχώρηση. Να θυμηθούμε τον Τριτανταίχμη του Αρταβάνου όταν διηγείται στη βασίλισσα της Περσίας τα γεγονότα που οδήγησαν στην συντριβή του Ξέρξη; ( «Ηροδότου Ιστορία», β. Η26). Και τον θαυμασμό του αγγελιαφόρου της συμφοράς, στη διαπίστωση οτι οι Έλληνες «ου περί χρημάτων τον αγώνα ποιεύνται αλλά περί αρετής»; Συνδυασμός της θέλησης και του ιδεώδους. Και τα δυο είναι οι προμαχώνες των θριάμβων. Ο Περικλής απαθανάτισε το μεγαλείο της Αθήνας του χρυσού Ε΄αιώνα, με την επιβολή του οράματος στην αντίδραση των πολιτικών του αντιπάλων και τη μεγαλοφυή  διαιώνιση του ιδεώδους από τον Φειδία στα πεντελικά μάρμαρα. Επέβαλε τον Παρθενώνα στον πανδαμάτορα χρόνο, αντιλάλημα της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας. Ο Παλαιολόγος ύψωσε τον ηρωισμό τεκμήριο δόξας στην Πύλη του Ρωμανού την ιερή 29η Μαϊου 1453. Ο Διάκος απάντησε με την άχρονη επιλογή του στο δίλημμα μεταξύ αιώνιας ζωής και θανάτου. Και ο Χριστός άναψε το ανέσπερο φως της αγάπης και της αξίας της αυτοθυσίας, στον Σταυρό, πριν δυο χιλιάδες χρόνια, για τους αιώνες.

Δημιουργοί και της ευδαιμονίας και της κακοδαιμονίας είμαστε εμείς οι άνθρωποι. Τα γεννήματα και της δόξας και της ταπείνωσης είναι συνέπειες των ενεργειών μας. Εμείς σφυρηλατούμε στο ατσάλι των συγκυριών και τη φωτεινή  πορεία στο ιστορικό αύριο και την κατάβαση στο έρεβος της ανυπαρξίας. Όσο αγωνιζόμασταν, αρπάζαμε τα δάφνινα στεφάνια της νίκης και τα κληρονομούσαμε στα παιδιά μας αμάραντα δώρα αξιοσύνης. Παραδίδαμε πατρίδα λεύτερη και δοξασμένη. Όταν καθίσαμε άπραγοι «επί των ποταμών Βαβυλώνος» κι εκλέγαμε τη μοίρα μας, καταντήσαμε θλιβεροί στο περιθώριο των ικεσιών, επιλέγοντας  ηγέτες ζητιάνους της παράτασης της ζωής, υπό την σκιά της ντροπής.

Εμείς ευθυνόμαστε για την επιλογή ή την ανοχή όσων μας έσυραν στην καταστροφή. Εμείς ευθυνόμαστε για την παράταση της νέας τουρκοκρατίας. Εγκαταλείψαμε τον αγώνα της αξιοπρέπειας και της αξίωσης της τιμής και της ελευθερίας. Από τη συνείδηση της μάχης καταντήσαμε στην ασυνειδησία της υποταγής. Εμείς δεν τροφοδοτούμε την τουρκική κατοχή, με την αδιαφορία μας έστω, στο αισχρό φαινόμενο διοχέτευσης εκατομμυρίων στον τουρκικό κορβανά; Εμείς δεν ανεχόμαστε και δεν καταδικάζουμε την καταφυγή της ματαιοδοξίας, στην αγορά των παραπλανητικών πραγμάτων από το τούρκικο παζάρι της απάτης; Δεν αυταπατώμεθα στο μασκάρεμα των παιδιών μας  με ψεύτικα ρούχα; Δεν ολιγωρούμε στις απώλειες χιλιάδων από τις οικονομίες ή τα πλεονάσματα, στα καζίνα του τούρκικου υποκόσμου; Φτύσαμε ποτέ κανένα που αναζητεί ηδονές στα χαμαιτυπεία ή στα κλεμμένα ξενοδοχεία; Βρίσαμε κανένα που επιβραβεύει ηδονιστές του είδους; Καταδικάσαμε τους μοδάτους που διχάζουν την πατρίδα στο αίσχος των ευνοουμένων  και σκλαβωμένων  εδαφών; Αντιδράσαμε στην αδιάντροπη επιλογή σε μέρη προς απελευθέρωση ή υπογεγραμμένη τουρκοποίηση; Στα χρόνια της ωραίας φήμης που προσέλκυε τον θαυμασμό του κόσμου, για τον χαρακτηρισμό του ραγιαδισμού και της υποτέλειας ακούαμε την κακοφημία του προδότη. Τώρα;  Έχουμε παραδείγματα και προς μίμηση και προς αποφυγή…

Comments are closed.