0

Η Μικρασιατική Καταστροφή ήταν το προμελετημένο ιστορικό έγκλημα που ναι μεν εκτελέστηκε τον Αύγουστο του 1922, αλλά ήταν απάνθρωπο κακούργημα που συνέλαβαν οι εμπνευστές του συνδικάτου «Ένωση-Πρόοδος» από το 1908, όταν ο Μουσταφά Κεμάλ και οι συνεργοί του σχεδίασαν τη θεσμική αλλαγή της σουλτανίας στην Τουρκία. Βέβαια, οι αφετηρίες της τουρκοκρατίας αναζητούνται από την αυγή του 11ου αιώνα, όταν ο Tugril-Beg εμφανίστηκε στο ιστορικό προσκήνιο επί κεφαλής της μογγολικής θεομηνίας, στα κράσπεδα της Μικράς Ασίας, με πληθυσμό 9 περίπου εκατομμυρίων (j.c. Ruassel “Resent Advances in Medieval Demography”) μεταφέροντας την Κόλαση στις αιχμές των αιμοσταγών σπαθιών του στον πολιτισμένο κόσμο της ελληνικής ασιατικής χερσονήσου.Ήταν η τουρκική βαρβαρότητα, που ο ιστορικός Πρίσκος χαρακτήρισε «Μάστιγα Θεού» ο δε Μαρτίνος Λούθηρος προσευχόταν στον Θεό « ν’ απαλλάξει τον κόσμο από τις θεομηνίες, την πανούκλα  και τον Τούρκο». Οι ορμές των επιδρομέων εκείνων εμπότισαν τον Κεμάλ και τον Ετζεβίτ 8 αιώνες μετά, για να εφαρμόσουν τις γενοκτονίες που αποδεκάτισαν τον Ελληνισμό του Πόντου και της Μικράς Ασίας  και ανάγκασαν τον Γλάδστωνα να τονίσει πως στο «σύνολό τους  οι Τούρκοι ήταν το μόνο δείγμα της ανθρωπότητας που έδειξε τη μεγαλύτερη έλλειψη ανθρωπισμού κι ότι οπουδήποτε κι αν πήγαν, μια πλατιά κηλίδα αίματος έδειχνε τα ίχνη του περάσματός τους και σε όλη την έκταση της κυριαρχίας τους ο πολιτισμός εξαφανιζόταν», πριν ακόμα η φρίκη καλύψει σαν σάβανο την Κύπρο το ’74. (Γ.Σπανός, Φιλ. 17.9.’14).

Και τα μεν τουρκικά προανακρούσματα της συμφοράς, επεσήμανα σε αλλεπάλληλα άρθρα στον «Φιλελεύθερο» από 1976, αλλά στα προμηνύματα υπολογίζονται και ενέργειες  που υπεδαύλισαν την κακοδαιμονία. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος κάλεσε τους πρίγκιπες και πρόσωπα της καμαρίλας στο στρατό κι έδειξε εμπιστοσύνη στον διάδοχο Κωνσταντίνο, προωθώντας τον σε επιθεωρητή του στρατού ( Μάϊο 1911) αν και πρέπει να γνώριζε ότι στον πόλεμο του ’97 αντί να σπεύσουν στις συγκρούσεις τρωγόπιναν στα μετόπισθεν ( Μεγάλη Παρασκευή) και διασκέδαζαν με τις Αγγλίδες νοσοκόμες της… συνοδείας. Ασφαλώς δεν παρεγνώριζε ότι ακολουθούσε πιστά την πολιτική των ηττημένων Γερμανών του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου, προκαλώντας την μήνι των συμμάχων της ΑΝΤΑΝΤ. Γνώριζε την προσκόλληση του Ιωάννη Μεταξά στο στέμμα, αλλά τον διόρισε υπασπιστή του, παρόλον ότι Κωνσταντίνος, Μεταξάς, Δούσμανης, ήταν προσηλωμένοι στο στρατόπεδο του Κάϊζερ και ενάντιοι στους Γάλλους, με τους οποίους ο Πρωθυπουργός συνετάχθη και κάλεσε Γάλλο στρατηγό και επιτελείς για την αναδιοργάνωση του στρατεύματος. Εξάλλου, ναι μεν υποχρέωσε τον ιδιόρυθμο πρίγκιπα Γεώργιο (τον έλεγαν Πασατέμπο) να φύγει από την Κρήτη, προκαλώντας το μένος  της βασιλικής οικογένειας, αλλά προώθησε τον αδελφό του, πρίγκιπα Ανδρέα, στο στρατό. Και ο Ανδρέας, που έγραφε στον «αγαπητό του Γιαννάκη» (τον Μεταξά), μισούσε τους Μικρασιάτες Έλληνες! Ήταν ο στρατιωτικός διοικητής που διέταξε αποχώρηση από το μέτωπο των στρατιωτών για ν’ αναπαυθούν, σε κρίσιμες ώρες, απέναντι από τον Σαγγάριο (17.8. ’22)! Εξ άλλου, ο Αριστείδης Στεργιάδης στάληκε από τον Βενιζέλο κυβερνήτης στη Σμύρνη! Ήταν ο άνθρωπος που εγκατέλειψε τη Σμύρνη στις μαύρες ώρες του Αυγούστου 1922, κατέφυγε στο αγγλικό πλοίο Iron Duce  κι έφυγε για να μην επανέλθει πλέον στην Ελλάδα.

Περαιτέρω, ο πρωθυπουργός γνώριζε (επιστολές εθνομάρτυρα Χρυσοστόμου), ότι οι Γερμανοί ήταν επιστρατευμένοι με τον Κεμάλ. Ο Λίμαν φον Σάντρερς  με στρατιωτική γερμανική στολή,καθοδηγούσε τον σφαγέα Νουρεττίν στη Σμύρνη κι ο Σνέλεντροφ στρατηγούσε στο ΓΕΣ. Ο μαρτυρικός πνευματικός ηγέτης έλεγε στους Σμυρνιούς να πλένουν το στόμα τους όταν έλεγαν το όνομα του Σάντερς. Υπενθυμίζω πως ο Σάντερς εμφανίστηκε προκλητικά στο θέατρο Σμύρνης 31 Αυγούστου με στολή Γερμανού αξιωματικού, για να παρακολουθήσει την όπερα του Βέρντι «Αϊτα»! Ας μη παροράται ότι οι Γερμανοί υπηρετούσαν τα σχέδια “Lembersraum και Drang nach     Ostern” στα οποία βασιζόταν η γερμανική επιδίωξη ζωτικής επιβίωσης και εφόρμησης προς Ανατολάς.

Όμως στο όλο πλέγμα των γεγονότων δέον να ληφθεί υπόψιν ότι ο Ελευθέριος Βενιζέλος, έκρινε ότι η παρουσία του στο Παρίσι με τον ΥΠΕΞ Νικόλαο Πολίτη και η συμμετοχή του στις μεταπολεμικές  ειρηνευτικές συνομιλίες ήταν επιβεβλημένη και άρα η απουσία του από την Ελλάδα αναγκαία. Τον αντικαθιστούσε ο Εμμανουήλ Ρέπουλης. Στη Γαλλική πρωτεύουσα άκουε τις αντιδράσεις για τον Κωνσταντίνο που ο Αρ. Μπριάν θεωρούσε ηλίθιο. (Ο Γάλλος πολιτικός ήταν εραστής της Μαρίας Βοναπάρτη, συζύγου του Πασατέμπου).

Ο Βενιζέλος πάλευε μέρα- νύχτα ανάμεσα στις παρασκηνιακές ενδοσυμμαχικές  διαμάχες , προσπαθώντας  να εξασφαλίσει τα εθνικά δίκαια. ( Συμφωνία Σαν Ρέμο 5/18 Απριλίου 1920).  Στο εσπερινό μισοσκόταδο που κάλυπτε τα αντιμαχόμενα διεθνή συμφέροντα, ο Έλληνας ηγέτης  περιδινιζόταν νυχθημερόν  στους ενάντιους ανέμους της διεθνούς πολιτικής. (Διεκδικήσεις  Ιταλών στη Μικρασία). Και αν και αντιλαμβανόταν ότι οι πολιτικοί του αντίπαλοι τον υπέσκαπταν παντοιοτρόπως, δεν εγκατέλειπε τον αγώνα του. Σε τέτοιες συνθήκες πέτυχε τη λαμπρότερη διπλωματική νίκη του έθνους. Τον θρίαμβο της Ελλάδος των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών! Τη συνθήκη των Σεβρών της 28ης Ιουλίου/10ης Αυγούστου 1922. Λάθη και μεγαλεία παράλληλα μέχρι τη μοιραία 1η Νοεμβρίου στην οποία θα γίνει λόγος στα επόμενα.

Του Γιάννη Σπανού   Φ.27

Comments are closed.