0

Μια δημόσια καταγγελία του Ανδρέα Καρκαβίτσα μοιάζει με πέτρα που ο διάσημος συγγραφέας πέταξε πριν 118 χρόνια και τώρα πέφτει κυνηγώντας τα κεφάλια μας. Αγανακτησμένος από τα ελληνικά χάλια, έγραψε στην «ΕΣΤΙΑ» «ΑΛΗΘΙΝΑ ΛΟΓΙΑ», στις 9 Μαρτίου 1895 : « Βλέπεις αυτό το σαραβαλιασμένο κουφάρι; Εσύ το κατάντησες έτσι θεομπαίχτη λαέ»… Απηύθυνε κατάκριση στον κόσμο που έσφαλλε στην εκλογή κομματικών ηγετών. Παρασυρόταν από τους δημεγέρτες  λαοπλάνους, τους τσαρλατάνους και τους πιστολάδες και ψήφιζε είτε παρασυρμένος από δολοπλόκους είτε από φόβους, με αποτέλεσμα να βυθίζει το κράτος από το κακό στο χειρότερο. ( Πολλοί δρώντες τα αίσχιστα, λόγους αρίστους ασκέουσι – Δημόκριτος).  Οι μαύροι καιροί του Δημητρίου Βούλγαρη, του επιλεγόμενου Τζουμπέ, γιατί φορούσε ένα παλτό μακρύ  σαν ράσο. Στις εκλογές μίσθωνε τους λήσταρχους που κατέβαιναν ελεύθερα από τα ληστρικά τους ενδιαιτήματα και τρομοκρατούσαν, σκότωναν, άλλαζαν τις κάλπες κι έκαναν ηγέτη όποιον διατάσσονταν! Θλιβερό αποτέλεσμα η αθλιότητα του κράτους. Το «σαραβαλιασμένο κουφάρι» των ξένων δανείων και των χρεωκοπιών του 1827, του 1832, του 1843, του 1893, που κατάντησε στην ντροπή του 1897, όταν μπήκε στον πόλεμο απροετοίμαστο και εξευτελίστηκε. Καταχρεώθηκε σε πρόθυμους τοκογλύφους για να καταβάλει πολεμικές αποζημιώσεις στους Τούρκους κι έγινε πολιτικό και οικονομικό υποχείριο επί ένα αιώνα στους ξένους δανειστές, στους Εγγλέζους κυρίως. Αν αναλογιστούμε ποιοι κυβερνούσαν(;) τόσα χρόνια θα φρίξουμε…Τους βγάζει τις μάσκες ο Ήντεν με εντολή στους διπλωμάτες  του, στις 12.6.44.

Δυστυχώς, η νοτιοανατολικότερη εσχατιά του Γένους δεν έμεινε απηλλαγμένη από τη μάστιγα, που απεδείχθη προϊόν πολιτικής ανωριμότητας. Χρειάστηκαν χρόνια για να ωριμάσει ο λαός. Να τερματίσει την εκλογή ηγέτη ορμώμενος από  τυφλή προσωπολατρεία. Από τη δράση των καλποκλεφτών που άλλαζαν τις κάλπες. Τις πετούσαν στα φαράγγια και τις αντικαθιστούσαν με «κάλπες θριάμβου» του αφεντικού τους! Τους πιστολάδες και αλυσοφόρους που έσπαζαν κόκκαλα κι έδερναν δημόσια προσωπικότητες όπως ο Πολυδωρίδης στο ιατρείο του, ο δήμαρχος Δέρβης στην πλατεία Μεταξά, οι αγωνιστές Νεοκλής Παναγιώτου, Ευριπίδης Νούρος που δολοφονήθηκαν, η  Νίτσα Χατζηγεωργίου που καταδίκασαν να πεθάνει από πείνα, οι δημοσιογράφοι που καταδιώκονταν γιατί δεν έκυπταν τον αυχένα στην ηγεμονία. Τότε τα όργανα αισχρουργούσαν χωρίς ιδιαίτερες προφυλάξεις. Τώρα ένας κομματάρχης σφάζει με το βαμβάκι. Φορά ηγετική  περικεφαλαία και διατάσσει υποτακτικούς ανωτέρας κλάσεως! Βλπ. Ισίοδο για δωροδοκούμενους φαύλους πρίγκιπες…

Σε τέτοια πολύχρονη ατμόσφαιρα προδιέγραψαν την ιστορική μοίρα της πατρίδας οι μη αμφισβητούμενης νοημοσύνης και προσωπικής ιδιοτέλειας. Υπέγραφαν δεσμωτήρια πατρίδας και λαού χωρίς να ζητήσουν δεύτερη γνώμη. Χωρίς λαϊκή έγκριση. Ακρωτηρίαζαν την πατρίδα σε εδάφη ευνοούμενα ή τουρκοποιούμενα με την υπογραφή τους! Και ο λαός, υποταγμένος στη θέληση της βοναπαρτιπαθούς ηγεμονίας δεν σήκωνε τη γροθιά. Να γιατί ο Καρκαβίτσας έγραψε για θεομπαίχτη λαό. Να γιατί ο λαός φέρει τη δική του ευθύνη για τα πάθη του. Διότι έβλεπε πού τον οδηγούσε η εξουσιομανία,αλλά επανελάμβανε με φρενιτιώδη χειροκροτήματα τα λάθη του. Η ανωριμότητα κατάληξε σε εθελούσια επιδημική υποταγή και αδιαφορία ή έστω σε κούραση και απογοήτευση, αδικαιολόγητες βέβαια. Γιατί όταν  διακυβεύεται η μοίρα σου δεν ολιγωρείς. Δεν υποκλίνεσαι με δουλοπρέπεια. Αντιδράς. Δεν καταντάς ο αθεόφοβος του προδρομικού λογοτέχνη του νατουραλισμού.

Ο λαός μας απέκτησε ωριμότητα μέσα από τους κυκεώνες της κακοπάθειάς του. Στις τραμουντάνες άλογης κομματοφροσύνης. Στην υστερόβουλη νοητική υποταγή στους αχυρανθρώπους της κομματικής υποτέλειας. Είδε ότι κατάντησε άβουλο έρμαιο των τσαρλατάνων. Θυματοποιήθηκε εθελούσια στην μαζοχιστική υστεροβουλία του. Και έμαθε πια ότι για τα πάθη του φέρει τη δική του ευθύνη. Και το ερώτημα εγείρεται βουερό: Θα κηρύξει την αντίστασή του στους λαοπλάνους που ζουν και ουρλιάζουν με άμεσο επηρεασμό από τα  προσωπικά τους συμφέροντα, τις ασυγκράτητες φιλοδοξίες και τα ιδιοτελή οράματά τους ή θα αποφασίσει οριστικά την απαλλαγή της πατρίδας του από τις κατάρες των ηγεμονιών και τη διάνοιξη των οριζόντων του καλύτερου αύριον για τα παιδιά του και τις επερχόμες γενεές;

Από τα χάη του χρόνου η Ιωνική φιλοσοφία είναι συμβουλευτική και προειδοποιητική. Οι λαοί και τα άτομα χαράσσουν τη μοίρα τους με το μυαλό τους και τις ενέργειές τους. Η τύχη του καθενός εκπηγάζει από το μυαλό του και τα έργα του ( Ηράκλειτος). Αν προερχόταν από κάποια αόρατη θέληση που εμφωλεύει στο αχανές σύμπαν, θα συνιστούσε αδικία της Δημιουργίας. Και η Δημιουργία δεν είναι η συνισταμένη της αδικίας. Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο ο κόσμος θα είχε   γκρεμιστεί στον ίλιγγο της διέλευσης του πανδαμάτορα χρόνου. Απόλυτος δημιουργός της τύχης του είναι ο ίδιος ο άνθρωπος και της πατρίδας του ο λαός.

Και το ερώτημα επεκτείνεται: Η πέτρα που πέταξε ο Ανδρέας Καρκαβίτσας στις 9 Μαρτίου 1895 θα πέσει στα κεφάλια μας ή θα την αποφύγουμε με εμπειρική περίσκεψη και εξιλεωτική φρόνηση;  Και ο χαρακτηρισμός του συγγραφέα του «Ζητιάνου» για θεομπαίχτη λαό  θα αραχνιαστεί στην απεραντοσύνη των καιρών ή θα αποτελέσει το πινέλλο για τη σύγχρονη προσωπογραφία μας; Η τύχη μας διπλάθεται από το μυαλό μας και βρίσκεται αποκλειστικά στα χέρια μας..

Comments are closed.