0

Είμαστε μια Πολιτεία που ακόμα και οι κυβερνήσεις της δεν ξέρουν ποια είναι η τύχη της. Εξήντα χρόνια οι πολίτες της δεν μπορούν να προβλέψουν το αναπόφευκτο αύριον όπως προοιωνίζεται από τις ενέργειές τους. Περιπλανώνται στη σύγχιση της πολιτικής ανεπάρκειας και του σαλταδορισμού της κομματοκρατίας. Οι πορείες της έχουν περιορισμένα όρια που δεν ξεπερνούν τα [...]

Continue Reading

0

«Όσα αξίζουν σ’ αυτό τον κόσμο υφίστανται τη διεργασία της δοκιμασίας. Μιας αέναης δοκιμασίας, υπαγορευμένης από τη θεληση της Δημιουργίας,που βρίσκεται σε διαρκή ενέργεια για ν’ αποδεικνύει τη δύναμη των αξιών. Το χρυσάφι δοκιμάζεται στη Λυδία Λίθο. Τα διαμάντια στο αμόνι. Η εμμονή των λαών σε ανώτερες ιδέες, είναι μέτρο κρίσης της διάρκειάς τους στον [...]

Continue Reading

0

Στη διεθνή λογοτεχνία διαβάζουμε για τις γειτονιές των κινδύνων. Για τα άντρα των κακοποιών που αποτελούν διαρκή απειλή για όμορες κοινωνίες. Άλλοτε ήταν το Χάρλεμ για τη Νέα Υόρκη. Το Σόχο για το Λονδίνο. Του Ψυρή για την Αθήνα. Τώρα τα Εξάρχεια. Για την Ελλάδα οι επικίνδυνοι γείτονες είχαν κρατικές υποστάσεις. Τουρκία, Αλβανία, Νοτιοσλαβία, Βουλγαρία, [...]

Continue Reading

0

Διερωτώμαι εάν η ελλαδική πολιτική υπερβαίνουσα τα όρια της ευθύνης, διαπερνά το ελληνικό μέτρο και προσεγγίζει τον κόσμο της άλογης παράνοιας. Εάν κυριαρχείται από τον δαίμονα της αμφισβήτησης και αντιμετωπίζει τον φανατισμό με τις δικές του παρακρούσεις. Αλλιώς δεν εξηγούνται τα μέτρα αντιμετώπισης της παρανομίας με χημικά δηλητήρια που θυματοποιούν τον κόσμο, όταν με τα [...]

Continue Reading

0

1. Εξήντα χρόνια η καχλάζουσα ψυχή θρηνεί μπροστά στο κενοτάφιο που περικλύει τη μνήμη ενός αλησμόνητου φίλου, συναγωνιστή, που επετειακά συντροφεύει την καρδιά μας, κυριαρχεί στα αισθήματά μας και η σκέψη θρηνολογεί πνιχτά και οδύρεται για τον άδικο χαμό του Γιαννάκη Στεφανίδη. Μια μυστική επίσκεψη απομένουσας ιερής σκιάς φέρνει στο προσκήνιο του δράματος τη φρικτή [...]

Continue Reading

ΕΒΙΒΑ ΚΥΠΡΟΣ

Published on 24 December 2018 by spanos in 'Αρθρα - Σχόλια

0

Στο λαό μας πάντα υπήρχαν οινόφλυγες κατά τον πανάρχαιο χαρακτηρισμό. «Οινόφλυξ» ήταν ο κρασοπότης. Στοιχείο δομικό, άλλωστε, του ελληνικού μας πολιτισμού, ο θεός του κρασιού, ο Διόνυσος. Στεφανωμένος από κλιματόφυλλα, ενίοτε δε παραπατώντας, εικονίζεται σε πολλές αγγειογραφίες. Παλαιά καθόταν σ’ ένα κρασοβάρελλο σταυροπόδι, διαφημιστικό σύμβολο κυπριακής οινοβιομηχανίας. Τον λέγανε και Βάκχο και Λίναιο οι παππούδες [...]

Continue Reading